فصلنامه علمی پژوهشی توانبخشی journal of Rehabilitation Medical Sciences http://www.jrehabilitation.com 55 journal55 1607-2960 fa jalali 1389 4 1 gregorian 2010 6 1 11 2 online 1 fulltext

fa مقايسه کينماتيک کتف بين زنان مبتلا به نشانگان شلی مفصلی عمومی و زنان سالم در حين بالا بردن بازو عمومى General پژوهشی Original هدف: يکی از مشکلات افراد مبتلا به نشانگان شلی مفصلی عمومی دررفتگی و نيمه دررفتگی‌های حاد و مکرر شانه می‌باشد. با توجه به اهميت کتف در ثبات و عملکرد شانه، هدف اين مطالعه بررسی مقايسه ای وضعيت و راستای سه بعدی کتف در زنان مبتلا به پرتحرکی و شلی مفصلی و زنان سالم در حين بالا بردن بازو در صفحات فرونتال و ساژيتال می باشد. روش بررسی: در اين مطالعه مقطعی و مورد– شاهدی، ‍۱۶ زن دچار شلی مفصلی به روش ساده و در دسترس و 16 زن سالم به روش همتاسازی و جورکردن با گروه مورد بر اساس سن، شاخص توده بدن و دوره قاعدگی انتخاب و با استفاده از دستگاه آناليز حرکتی ويکون وی ۴۶۰، جهت قرارگيری ( زوايای چرخش رو به بالا، تيلت خلفی، چرخش داخلی) و وضعيت کتف (بالا، پايين و داخل، خارج) آنها در زوايای مختلف بالا بردن بازو مورد سنجش و مقايسه قرار گرفت. جهت تحليل داده‌های حاصل از آزمون تی مستقل استفاده گرديد. يافته ها: در زواياي۹۰ درجه (۰/۰۳=P)، ۱۲۰ درجه (۰/۰۱=P) و دامنه کامل حرکتی شانه (۰/۰۴=P)، ميزان چرخش رو به بالای اسکاپولا در صفحه ساژيتال در گروه مورد نسبت به گروه شاهد کاهش داشت. همچنين ميزان جابجايی خارجی در صفحه ساژيتال در زوايای ۹۰ درجه (۰/۰۲=P) و ۱۸۰ درجه (۰/۰۲=P) و در صفحه فرونتال در زوايای ۱۲۰ درجه (۰/۰۲=P) و ۱۸۰ درجه (۰/۰۱=P) کاهش معناداری را در گروه بيمار نسبت به گروه سالم نشان داد. نتيجه‌گيری: تغيير کينماتيک کتف يکی از عوامل مساعد کننده بروز آسيبهای شانه در زنان مبتلا به شلی مفصلی بوده و شايد نقص در سيستم عصبي– عضلانی عامل بوجود آورنده تغييرات در کينماتيک استخوان کتف در افراد مبتلا به نشانگان شلی مفصلی عمومی باشد. <p><strong>Objective:</strong> Numerous studies showed increasing incidence of acute or recurrent dislocations of the shoulder joint in people with General Hypermobility Syndrome (GHS). Given the critical role of scapular orientation in function of shoulder, the aim of this study is to compare the parameters indicating position and orientation of scapula between females with and without General Hypermobility Syndrome in frontal and sagital plane in arm elevation. </p><p><strong>Materials & Methods:</strong> In this cross sectional and case-control study, 16 females with General Hypermobility Syndrome were selected simply and conveniently and 16 healthy females were selected and matched by age, body mass index and menstrual status. A three dimensional motion analysis system (vicon 460) was used to measure scapular position (upper-lower and medial-lateral translations) and orientation (upward rotation, posterior tilt and internal rotation angle). Measurement were taken with the arm placed in different angles of arm elevation. Date analysis was performed with Independent T test. </p><p><strong>Results:</strong> Upward rotation angles in sagital plane in 90º (P=0.03), 120º (P=0.01) and full range of arm elevation (P=0.04) were lower in case group as compared to control group. Also patients with General Hypermobility Syndrome showed a lesser amount of lateral scapular translation in 90º (P=0.02) and full range of sagital plane arm elevation (P=0.02). In addition, lateral scapular translation in 120º (P=0.02) and full range of frontal plane arm elevation (P=0.01) was lower in case group compared with control group. </p><p><strong>Conclusion:</strong> Altered kinematics in General Hypermobility Syndrome has a greater role in shoulder injuries and neuromuscular defect  seems to be an underlying cause of scapular kinematics' changes in people with hypermobility syndrome. </p> اسکاپولا ، کينماتيک سه بعدی ، شانه ، بيومکانيک ، شلی مفصلی اسکاپولا ، کينماتيک سه بعدی ، شانه ، بيومکانيک ، شلی مفصلی 8 14 http://www.jrehabilitation.com/browse.php?a_code=A-10-44-50&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa Salman نظری مقدم سلمان نظری مقدم nazary_salman@yahoo.com 550031947532846002890 Yes Afsoon نودهی مقدم افسون نودهی مقدم 550031947532846002891 No AmirMasood عرب اميرمسعود عرب 550031947532846002892 No Afsane زينل زاده افسانه زينل زاده 550031947532846002893 No

fa تأثير ورزش هوازی بر نگرش زنان در مورد تصوير بدنی عمومى General پژوهشی Original هدف: فشارهای اجتماعی نشأت گرفته از افزايش علاقمندی به لاغری و نظرات گسترده در مورد ساختار بدن باعث شده است که نارضايتی از بدن در ميان زنان که می تواند منشاء کاهش عزت نفس، افسردگی و ساير اختلالات باشد، بسيار شايع شود. هدف از انجام اين مطالعه، بررسی تأثير ورزش هوازی کوتاه مدت بر جنبه های مختلف نگرش تصوير بدنی در زنان بزرگسال می باشد. روش بررسی: در اين پژوهش مداخله ای و شبه تجربی، از طريق نمونه گيری در دسترس، 82 نفر از زنان بزرگسال (18 تا ۴۵ سال)، از ميان 150 نفر از مراجعان به باشگاه های گل و انقلاب شهر تهران با توجه به همسان سازی و در نظر داشتن معيارهای ورود و خروج (عدم شرکت در انواع ورزش در3 ماه گذشته، عدم ابتلا به اختلالات جسمی و وجود نگرش منفی در مورد تصوير بدنی) انتخاب شده و به صورت تصادفی تعادلی به دو گروه مداخله و کنترل تخصيص يافتند. جمع آوری داده ها با استفاده از پرسشنامه جمعيت‌شناختی و پرسشنامه چند بعدی نگرش فرد در مورد بدن خود (MBSRQ) انجام شد. گروه مداخله به مدت 4 هفته و هفته ای 3 روز به مدت 1 ساعت در ورزش هوازی شرکت کردند. داده های حاصل با آزمون های تی مستقل و زوجی و مجذور خی مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت. يافته ها: مقايسه دو گروه بعد از مداخله، حاکی از وجود اختلاف معنادار بين آنها در خرده مقياس های ارزيابی از ظاهر (001/0P<)، آگاهی از ظاهر (001/0P<)، آگاهی از احساس سلامت جسمانی (003/0 P=) و آگاهی از احساس بيماری (002/0P=) بود، ولی در مورد خرده مقياس های ارزيابی از تناسب جسمانی (141/0P=)، آگاهی از تناسب جسمانی (888/0P=)، ارزيابی از احساس سلامت جسمانی (072/0P=)، رضايت از بخشهای مختلف بدن (082/0P=)، مشغوليت فکری با اضافه وزن (167/0P=) و ارزيابی وزن (156/0P=) بين دو گروه اختلاف معناداری وجود نداشت. نتيجه گيری: دوره های کوتاه مدت ورزش هوازی در بهبود برخی ابعاد نگرش تصوير بدنی در زنان بزرگسال مؤثر بوده و می تواند به عنوان يک ابزار درمانی در کاردرمانی مورد استفاده قرار گيرد. Objective: Sociocultural emphasis and increased interest in physical attractiveness and current attitudes body structure have increased body image dissatisfaction among women. The prevalence of body image dissatisfaction is linked with various psychological disorders and disturbances such as low self-esteem, depression and other disorders. The present study investigated the short program aerobic exercise effects on body image among women. Materials & Methods: In this interventional and quasi experimental study, 82 females among 150 women (18-45 years old) referred to Enghelab and Gol sports clubs in Tehran were selected by convenient and simple sampling based on inclusive and exclusive criteria and randomly divided into two intervention and control groups. They did not participate in any exercise in last 3 months and also they did not have any physical disease and meet criteria for deficit of body image attitudes. Data collection was done by using demographic and Multidimensional Body Self-Relation Questionnaire. The intervention group participated in aerobic exercise program. These sessions lasted 3 hours per week for 4 weeks. Data were analyzed by Chi–Square, Paired T and Independent T tests. Results: There were significant differences between two groups after intervention in sub items of body image including: self-appearance evaluation (P<0.001), self-appearance orientation (P<0.001), health orientation (P=0.003), illness orientation (P=0.002), but their fitness evaluation (P=0.141), self-fitness orientation (P=0.888), health evaluation (P=0.072), self-body satisfaction (P=0.082), overweight preoccupations (P=0.167) and self-assesed weight (P=0.156) did not change clearly. Conclusion: Short periods of aerobic exercise can effectively promote body image attitudes among women, and exercise can be used as a method of treatment in occupational therapy of the disorder. ورزش هوازی ، تصوير بدنی ، نارضايتی از بدن ، نگرش زنان ورزش هوازی ، تصوير بدنی ، نارضايتی از بدن ، نگرش زنان 15 20 http://www.jrehabilitation.com/browse.php?a_code=A-10-44-51&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa Sare زرشناس ساره زرشناس 550031947532846002884 No Ashraf کربلايی نوری اشرف کربلايی نوری 550031947532846002885 No Seyyed Ali حسينی سيدعلی حسينی 550031947532846002886 No Mahdi رهگذر مهدی رهگذر 550031947532846002887 No Reza سيدنور رضا سيدنور reza.seyednour@gmail.com 550031947532846002888 Yes Nahale مشتاق نهاله مشتاق 550031947532846002889 No

fa ارتباط ترس از حرکت و شدت درد با ناتوانی جسمی در بيماران مبتلا به کمردرد مزمن عمومى General پژوهشی Original هدف: شواهد روزافزونی وجود دارد که در بيماران مبتلا به کمردرد مزمن، ترس از حرکت می تواند به اندازه شدت درد ناتوان کننده باشد. اين مطالعه با هدف بررسی رابطه بين ترس از حرکت و شدت درد با ناتوانی جسمی در بيماران مبتلا به کمردرد مزمن و تأثير عواملی چون سابقه کمردرد، سن و جنسيت بر اين ارتباط صورت گرفت. روش بررسی: در اين تحقيق تحليلی و مقطعی، ۱۹۴ بيمار با سابقه کمردرد مزمن بيش از ۳ ماه، که در يک دوره چهار ماهه به هفت کلينيک شهر رشت مراجعه کرده بودند، به روش تمام شمار انتخاب و با استفاده از مقياسهای درجه‌بندی عددی شدت درد، ناتوانی جسمانی رولند و موريس، ترس ازحرکت تمپا و پرسشنامه مشخصات جمعيت‌شناختی، اطلاعات لازم از آنها اخذ و با محاسبه ضريب همبستگی پيرسون و رگرسيون چند متغيره، تحت تجزيه و تحليل قرار گرفت. يافته ها: ارتباط معناداری بين ناتوانی با ترس از حرکت، شدت درد و سن (۰/۰۰۱>P) و همچنين مدت ابتلا به کمردرد (۰/۰۳۶=P) وجود داشت که البته اين روابط بين زنان و مردان متفاوت نبود. در مدل رگرسيون چند متغيره اجرا شده، ترس از حرکت و شدت درد، پيش‌بينی‌کننده‌هايی قوی برای ناتوانی بوده و تفاوتی بين آنها يافت نشد. سپس مدل پيش بينی با افزودن متغيرهای سن، جنسيت و مدت ابتلا انجام شد که ترس از حرکت و شدت درد در پيش بينی ناتوانی برتر از ساير متغيرها بودند. در ميان ويژگيهای جمعيت‌شناختی تنها سن دارای ضريب بتای معناداری در پيش‌بينی ناتوانی جسمی بود (۰/۰۰۲=P). نتيجه گيری: ترس از حرکت، شدت درد و سن از عوامل مهم و مؤثر بر ميزان ناتوانی ادراک شده در افراد مبتلا به کمردرد مزمن هستند. بنابراين جهت به حداقل رساندن ناتوانی، علاوه بر کاهش شدت درد، می توان به بيماران دچار ترس از حرکت، روش های درمانی را که بر کاهش اين ترس تمرکز دارند پيشنهاد کرد. Objectives: There is growing evidence for the idea that fear of movement may be as disabling as pain intensity in chronic low back pain patients (CLBP). The purpose of the present paper is to investigate the relation between fear of movement and pain intensity with physical disability in chronic low back pain patients and the role of pain duration, gender and age differences in these relations. Materials & Methods: In this analytical and cross-sectional study, 194 patients with chronic low back pain for more than three months, referred to seven rehabilitation clinics in Rasht city during four months, were selected consecutively. Data were collected by Numerical Rating Scale, Roland–Morris Disability Questionnaire, Tampa Scale for Kinesiophobia and Demographic questionnaire and analyzed by Pearson Correlation Coefficient and Multi Regression. Results: Significant correlations were found between physical disability with fear of movement, pain intensity and age (P<0.001) and also pain duration (P=0.036). These relations were not different between males and females. In first Regression model, fear of movement and pain intensity, were the strongest predictors of physical disability. No differences were found between these factors. Then, prediction model was prepared adding age, sex and pain duration. Multiple regression analyses revealed that the fear of movement and pain intensity were superior in predicting disability. Among demographic variables, only the Beta Coefficient for age was significant in predicting disability (P=0.002). Conclusion: Fear of movement, pain intensity and age are important factors influencing physical disability in individuals suffering a chronic low back pain. Thus, for minimizing physical disability, alone with reducing pain intensity, patients showing fear of movement can be offered interventions that focus on reduction of the fear. کمردرد مزمن ، ترس از حرکت ، شدت درد ، ناتوانی جسمانی کمردرد مزمن ، ترس از حرکت ، شدت درد ، ناتوانی جسمانی 21 28 http://www.jrehabilitation.com/browse.php?a_code=A-10-44-52&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa Taher افشارنژاد طاهر افشارنژاد afsharnezhad@gmail.com 550031947532846002881 Yes Sajjad رضايی سجاد رضايی 550031947532846002882 No Shahrokh يوسف زاده شاهرخ يوسف زاده 550031947532846002883 No

fa بررسی پايايی آزمون پوردوپگبورد در مرحله خاموش دارويی بيماران پارکينسون عمومى General كاربردی Applicable هدف: بيماری پارکينسون يک اختلال مضمحل کننده اعصاب پيشرونده و شايع بوده که در اواخر سنين بزرگسالی شروع شده و شيوع آن در ميانگين سنی 55 تا ۶۰ سال افزايش می يابد. هدف از اين مطالعه تعيين پايايی آزمون- بازآزمون و اثر تمرين آزمون پوردوپگبورد (که در سنجش مهارت دستی و ارزيابی‌های توانبخشی به کار می‌رود) در افراد مبتلا به بيماری پارکينسون می باشد. روش بررسی: در اين مطالعه تحليلی که از نوع اعتبارسنجی و روش شناختی است، 24 بيمار مبتلا به پارکينسون بين 50 تا 89 سال به صورت نمونه گيری ساده و در دسترس از درمانگاه های توانبخشی و بيمارستانهای شهرتهران انتخاب شدند. با استفاده از يک پرسشنامه جمعيت‌شناختی، اطلاعات عمومی بيماران اخذ و سپس به منظور تعيين پايايی آزمون پوردوپگبورد، هر خرده آزمون آن سه بار انجام شد و بازآزمون يک هفته بعد تکرار شد. داده‌های حاصل از طريق محاسبه ضريب همبستگی درون گروهی و خطای استاندارد اندازه‌گيری و آزمون آماری تی زوجی مورد تحليل قرار گرفت. يافته ها: ميزان ضريب همبستگی درون گروهی، در مرحله خاموش دارويی در يک آزمون و ميانگين آزمون ها، همگی بالای 90/0 بود که حاکی از تکرارپذيری نسبی مطلوب آزمون می‌باشد. ميزان خطای استاندارد اندازه‌گيری در تمامی موارد در يک بار آزمون و سه بار آزمون کمتر از 10 درصد حداکثر نمرات کسب شده در آزمون بوده و نشان‌دهنده مطلوب بودن تکرارپذيری مطلق آزمون است. نتيجه گيری: نتايج مطالعه حاضر نشان می دهد که آزمون پوردوپگبورد در ارزيابی مهارت دستی بيماران پارکينسون در مرحله خاموش (off) دارويی به اندازه کافی پايا می باشد. Objective: Parkinson’s disease (PD) is a common progressive neurodegenerative disorder, the onset is in later adulthood and its incidence increases in 55 to 60 years old. The purpose of this study was to determine the test-retest reliability and practice effects of the Purdue pegboard that is most used in dexterity testing and rehabilitation evaluation, in Parkinson’s patients. Materials & Methods: In this analytical study which is validation and methodological research, 24 Parkinson patients aging 50-89 were simply and conveniently selected from rehabilitation clinics and hospitals of Tehran. Patients’ general data were documented by demographic questionnaire and in order to determining the Purdue pegboard test each subtest was administered three times and was repeated one week later. Data were analyzed by Paired T test, Intraclass Correlation Coefficient (ICC) and Standard Error of Measurement (SEM). Results: The rate of Intraclass Correlation Coefficient was above 90% in different items of Purdue pegboard test in single and mean of testes in off phase, thus indicates an excellent relative reliability in repeated measures. The rate of Standard Error of Measurement (SEM) was lower than 10% of maximum obtained scores at each subtest in one and three trials of test that indicates acceptable absolute reliability. Conclusion: The findings indicate that Purdue pegboard test is reliable enough in evaluating a manual dexterity of Parkinson patients in drug off-phase. بيماری پارکينسون ، آزمون پوردوپگبورد ، پايايی ، آزمون- بازآزمون بيماری پارکينسون ، آزمون پوردوپگبورد ، پايايی ، آزمون- بازآزمون 29 35 http://www.jrehabilitation.com/browse.php?a_code=A-10-44-53&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa Ghorban تقی زاده قربان تقی زاده hajar.mehdizadeh@yahoo.com 550031947532846002876 No Hajar مهدی زاده هاجر مهدی زاده 550031947532846002877 Yes Hasan عشايری حسن عشايری 550031947532846002878 No Shahla رفيعی شهلا رفيعی 550031947532846002879 No Laleh لاجوردی لاله لاجوردی 550031947532846002880 No

fa مقايسه تأثير رويکرد لباس فضايی و بوبات بر عملکرد حرکتی درشت کودکان مبتلا به فلج مغزی عمومى General پژوهشی Original هدف: اين مطالعه به منظور مقايسه تأثير رويکرد لباس فضايی با رويکرد بوبات بر عملکرد حرکتی درشت کودکان فلج مغزی 4 تا 11 ساله شهر تهران انجام گرفت. روش بررسی: در اين مطالعه تجربی و کارآزمايی بالينی تصادفی، 24 کودک مبتلا به فلج مغزی براساس معيارهای تحقيق، از بين مراجعان مؤسسه توانبخشی ولی‌عصر به‌طور ساده انتخاب و پس از همتا سازی بر اساس سن و سيستم طبقه بندی عملکرد حرکتی درشت، به‌صورت تصادفی ساده به دو گروه لباس فضايی و بوبات تخصيص يافتند. دوره درمانی برای هر دو گروه 36 جلسه، 3 بار در هفته بود. ابزار مورد استفاده، آزمون اندازه گيری مهارتهای حرکتی درشت بود. در تجزيه و تحليل آماری از آزمون های کولموگروف اسميرونوف، تی مستقل و تحليل واريانس برای اندازه های تکراری استفاده شد. يافته ها: هر دو گروه بعد از مداخله، پيشرفت معناداری در مهارتهای حرکتی درشت داشتند (۰/۰۰۱>P). پس از قطع مداخله، گروه لباس فضايی کماکان پيشرفت معناداری داشت (۰/۰۰۷=P)، اما گروه بوبات به‌طور معناداری پسرفت نمود (۰/۰۴=P). بلافاصله پس از مداخله، تفاوت معناداری بين دو رويکرد ديده نشد (۰/۵۹۸=P)، ولی پس از قطع درمان، اختلاف دو رويکرد معنادار بود (۰/۰۰۲=P). نتيجه گيری: هر دو رويکرد لباس فضايی و بوبات در بهبود عملکرد حرکتی درشت کودکان مبتلا به فلج مغزی مؤثرند، ولی با قطع جلسات درمانی، در رويکرد لباس فضايی پيشرفت ادامه يافته، در حالی که در رويکرد بوبات، بهبودی حاصل شده تا اندازه ای از دست می‌رود. Objective: The aim of this study was to determine the effectiveness of Adeli Suit Therapy (AST) and Bobath approach on improvement of gross motor function in children with cerebral palsy aged 4 to 11 years of old. Materials & Methods: In this experimental and randomized clinical trial study, 24 children with cerebral palsy were selected simply according to inclusive and exclusive criteria from patients referred to ValieAsr rehabilitation center and then assigned into two Adeli Suit Thrapy and Bobath groups by simple random method. Period of therapeutic intervention was 36 sessions, 3 times per week for both groups. Assessment tool was Gross Motor Function Measure test (GMFM–66). Data was analyzed by Kolmogroff Smirnoff, Independent T-test and ANOVA for repeated measurements. Results: After intervention, the gross motor function improved significantly in both groups (P<0.001). Follow up study revealed significant improvement of functions in Adeli Suit group (P=0.007) and significant regression of functions in Bobath group (P=0.004). There was no significant difference, just after the intervention, between two groups (P=0.598), but there was significant difference between two groups at follow up assessments (P=0.002). Conclusion: Both Adeli Suit and Bobath approaches are effective in improvement of gross motor functions in children with cerebral palsy during the therapeutic sessions. At follow up study, the Adeli Suit group, were still improving their function whereas the Bobath group regressed. فلج مغزی ، مهارتهای حرکتی درشت ، رويکرد لباس فضايی ، رويکرد بوبات فلج مغزی ، مهارتهای حرکتی درشت ، رويکرد لباس فضايی ، رويکرد بوبات 36 41 http://www.jrehabilitation.com/browse.php?a_code=A-10-44-54&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa Mohammad خياط زاده ماهانی محمد خياط زاده ماهانی mkhayatzadehm@yahoo.com 550031947532846002874 Yes Masood کريملو مسعود کريملو 550031947532846002875 No

fa ارتباط بين تفسير انتقال با کاهش شدت افسردگی در روان درمانی روان‌پويشی کوتاه مدت عمومى General كاربردی Applicable هدف: تفسير انتقال در روان‌درمانی روان‌پويشی کوتاه مدت تکنيک مهمی به شمار می‌رود. هدف اين پژوهش بررسی نقش تفسير انتقال در پيامد شدت افسردگی 6 بيمار مبتلا به افسردگی اساسی می‌باشد که با روان‌درمانی روان‌پويشی کوتاه مدت تحت درمان قرار گرفته‌اند. روش بررسی: در پژوهش حاضر با استفاده از طرح آزمايشی تک آزمودنی، 6 بيمار مبتلا به افسردگی اساسی که به روش در دسترس انتخاب شده بودند، مورد بررسی قرار گرفتند. شدت افسردگی از طريق پرسشنامه افسردگی بک 3 بار قبل از درمان، 20 بار در دوره درمان بعد از هر جلسه و 4 بار در دوره پيگيری سنجيده شد. داده های تحقيق با استفاده از روش تحليل ميزان اثر (d کوهن) و نمودار به‌طور چشمی مورد تحليل قرار گرفت. يافته ها: مقايسه تغييرات ميانگين نمرات افسردگی دوره درمان با دوره قبل از درمان از طريق تحليل ميزان اثر نشان داد که از 6 بيمار مورد بررسی، 5 نفر کاهش شدت افسردگی از حد متوسط به خفيف داشته‌اند. ميزان اثر تغيير شدت افسردگی در دوره درمان در مقايسه با دوره قبل از درمان، در 4 مورد معادل ميزان زياد و 1 مورد معادل ميزان متوسط بود. يکی از بيماران در دوره درمان در شدت افسردگی کاهش نشان نداد. تحليل روند تغييرات از طريق نمودار حاکی از رخداد کاهش پايدار در نيمه دوم درمان بود. نتيجه گيری: در تفسير انتقال، تمرکز بر روی يک الگوی غالب رابطه بين فردی، در کاهش علائم افسردگی در چارچوب روان‌درمانی تحليلی کوتاه مدت مؤثر می‌باشد. Objective: Transference interpretations have been considered as an important technique in models of short-term dynamic psychotherapy. The purpose of the cur rent investigation was to explore the role of transference interpretations on depression severity outcome of the 6 patients treated with short-term dynamic psychotherapy for major depression. Materials & Methods: Through single case study design 6 patients with major depression were selected conveniently and treated once weekly for 20 sessions. Severity of depression was measured through Beck Depression Inventory (BDI) in 3 phases and 27 points (3 session assessment as baseline, 20 sessions as treatment, and 4 sessions as follow up). Data were analyzed visually through charts and effect size analysis. Results: The findings demonstrated that, 5 cases of 6 showed stable changes from moderate to mild severity in second half of treatment period. In treatment period compared with pre-treatment period, the effect of depression severity change in 4 cases was high and in 1 case was moderate. In one of patients, depression severity didn’t decrease. Conclusion: The results suggest that transference interpre tations should be used focal in sessions of short term dynamic psychotherapy with patients suffered from depression. تفسير انتقال ، افسردگی ، روان‌درمانی روان‌پويشی کوتاه مدت تفسير انتقال ، افسردگی ، روان‌درمانی روان‌پويشی کوتاه مدت 42 48 http://www.jrehabilitation.com/browse.php?a_code=A-10-44-55&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa Mazaher رضايی مظاهر رضايی mazrez@zums.ac.ir 550031947532846002858 Yes Parvaneh محمدخانی پروانه محمدخانی 550031947532846002859 No Behrooz دولتشاهی بهروز دولتشاهی 550031947532846002860 No

fa بررسی الگوی فعاليت عضلانی کمربند شانه ای زنان در برخی تمرينات انتخابی رايج فيزيوتراپی اندام فوقانی عمومى General پژوهشی Original هدف: هدف از اين مطالعه بررسی الکتروميوگرافيک الگوی فعاليت عضلانی عضلات کمربند شانه ای خانم‌ها در برخی تمرينات عملکردی انتخابی اندام فوقانی که در فيزيوتراپی رايج می باشند بود. روش بررسی: اين تحقيق به‌صورت شبه تجربی بر روی يک گروه 36 نفری از زنان سالم که به صورت در دسترس و به روش نمونه گيری ساده انتخاب شده بودند انجام شد. جهت ثبت فعاليت الکتريکی، الکترودهای سطحی روی عضلات سينه‌ای بزرگ، ذوزنقه‌ای فوقانی، ذوزنقه‌ای ميانی، تحتِ خاری، سه‌گوش قدامی، سه‌گوش ميانی و سه‌گوش خلفی قرار گرفتند. از افراد خواسته شد 6 تمرين عملکردی را که شامل تمرينات دور کردن بازو در دو صفحه فرونتال و اسکاپولار، دی ۲ اف، دی ۲ ای، تری‌پاد و پرس آپ بودند، به‌طور تصادفی انجام دهند. الگوی فعاليت عضلانی در دو حوزه زمانی، زمان شروع به فعاليت و زمان به حداکثر رسيدن فعاليت و حوزه سطح فعاليت، با استفاده از شاخص الکتروميوگرافی يکپارچه نرمال شده (NIEMG) بررسی شد. روش آماری استفاده شده در اين تحقيق تحليل واريانس برای اندازه‌های تکراری بود. يافته ها: عضله ذوزنقه‌ای فوقانی در اغلب قريب به اتفاق الگوهای حرکتی مورد بررسی سريعترين عضله بکار گرفته شده و با حداکثر سطح فعاليت در مقايسه با ساير عضلات بود. رفتار عضله سينه‌ای بزرگ در هر دو حوزه زمان و سطح فعاليت وابسته به الگوی فعاليت انجام شده متغير بود. همچنين فعاليت عضلات سه‌گوش قدامی و خلفی در برخی از الگوهای حرکتی خصوصاً الگوهای حرکتی مايل مانند الگوی حرکتی دور کردن بازو در صفحه اسکاپولار و يا محوری مانند الگوهای حرکتی دی ۲ اف و دی ۲ ای سطح فعاليت بالايی داشت. عضله سه‌گوش ميانی در کليه الگوهای حرکتی به عنوان يک عضله حرکت دهنده اصلی عمل کرده و ذوزنقه‌ای ميانی و تحتِ خاری هم تقريباً در کليه الگوهای حرکتی رفتار تقريباً مشابهی از خود نشان می دادند. نتيجه گيری: رفتار عضله ذوزنقه‌ای فوقانی وابسته به شکل الگوی حرکتی نمی باشد، در حالی که عضله سينه‌ای بزرگ وابسته به الگوی حرکتی می باشد. فعاليت عضلات سه‌گوش قدامی و خلفی وابسته به راستای انجام الگوی حرکتی و سه‌گوش ميانی وابسته به جابجايی مفصل هدف در الگوی حرکتی می باشد و عضلات ذوزنقه‌ای ميانی و تحتِ خاری نيز به‌عنوان عضلات ثبات دهنده – هدايت کننده وابستگی به الگوی فعاليت عضلانی ندارند. Objects: The purpose of this study was to determine muscle activation patterns of shoulder girdle during some selected functional exercises of upper Limb in healthy subjects. Materials & Methods: In this quasi-experimental study, 36 healthy women were selected by simple and convenient sampling. Surface bipolar electrodes were applied over the Pectoralis major, upper Trapezius, middle Trapezius, Infraspinatus, anterior Deltoid, middle Deltoid and posterior Deltoid. Subjects were asked to perform six functional exercises randomly. This exercises included abduction in scapular and frontal plane, D2F (Diagonal 2 Flexion), D2E (Diagonal 2 Extension), Tripod and push–up. Muscle activation pattern was studied in two temporal fields (onset and peak of muscle activation) and activity level of muscles using normalized integrated electromyography index (NIAV: Normalized the Integral of the Absolute Value). Statistical method applied in this research was analysis of variance for repeated measures (ANOVA). Results: In the most of movement patterns evaluations, upper Trapezius was the first activated muscle in the movement with maximum level of activity in comparison with the other muscles. Pectoralis major muscle activity in both temporal and activity level fields was dependent on movement pattern. Activity of anterior and posterior Deltoid during some of the movement patterns, particularly oblique ones such as abduction in Scapular plane and D2F and D2E was also high. In all of the movement patterns, middle Deltoid acted as the prime mover and middle Trapezius and Infraspinatus showed the same level of activity. Conclusion: Upper Trapezius is not dependent on movement pattern, but Pectoralis major is. Activity of anterior Deltoid and posterior Deltoid is dependent on movement direction. Activity of middle Deltoid is dependent to displacement of target joint in movement patterns. Middle Trapezius and Infraspinatus as stabilizer–steerers muscles are independent to movement patterns. الکتروميوگرافی سطحی ، الگوی فعاليت عضلانی ، کمربند شانه ای ، تمرينات رايج فيزيوتراپی الکتروميوگرافی سطحی ، الگوی فعاليت عضلانی ، کمربند شانه ای ، تمرينات رايج فيزيوتراپی 49 58 http://www.jrehabilitation.com/browse.php?a_code=A-10-44-56&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa Mahshid متين مهشيد متين matin@medinews.com 550031947532846002861 Yes Ismail ابراهيمی اسماعيل ابراهيمی 550031947532846002862 No MohammadJafar شاطرزاده محمدجعفر شاطرزاده 550031947532846002863 No Mahyar صلواتی مهيار صلواتی 550031947532846002864 No Anooshirvan کاظم نژاد انوشيروان کاظم نژاد 550031947532846002865 No

fa نيمرخ رشد زبان دانش آموزان با و بدون اختلال نارسايی توجه/ بيش فعالی عمومى General پژوهشی Original هدف: هدف تحقيق حاضر بررسی نيمرخ رشد زبان دانش آموزان با و بدون اختلال نارسايی توجه/ بيش فعالی است. روش بررسی: در اين پژوهش مقايسه‌ای مورد– شاهدی، از بين دانش آموزان پايه اول ابتدايی شهر قزوين ۳۰ کودک (15 پسر و 15 دختر) با اختلال نارسايی توجه/ بيش فعالی با نمونه‌گيری ساده و ۳۰ کودک سالم که با گروه مورد همتاسازی شده بودند شرکت کردند. ابزارهای به‌کار رفته، آزمون رشد زبان (TOLD-P:3) برای ارزيابی زبان و گفتار، مقياس درجه بندی کانرز برای معلمان به‌منظور ارزيابی اختلال نارسايی توجه/ بيش فعالی و آزمون ريون برای ارزيابی هوش بودند. داده‌های حاصل با روش تحليل واريانس مورد بررسی قرار گرفت. يافته ها: بين نيمرخ رشد زبان دانش آموزان دارای اختلال نارسايی توجه/ بيش فعالی و دانش‌آموزان سالم تفاوت معناداری وجود داشت (001/0P<)، اما در بين گروه های جنسی در هر يک از گروه‌های مورد (۰/۲۵۴=P) و شاهد (۱/۰۰=P) تفاوت معنادار آماری وجود نداشت. واژگان تصويری، واژگان ربطی، واژگان شفاهی، درک دستوری، تمايزگذاری کلمه، گوش کردن، سازماندهی، صحبت کردن، معنی شناسی و نحو در گروه مورد به طور معناداری پايين تر از گروه شاهد بود، اما در تقليد جمله، تحليل واجی و توليد کلمه بين دو گروه تفاوتی وجود نداشت. نتيجه گيری: کودکان با نارسايی توجه/ بيش فعالی در برخی از جنبه های رشد زبان از سطح پايين تری نسبت به کودکان طبيعی برخوردارند. Objective: The present study was designed to investigate language development in children with and without attention deficit hyperactivity disorder (ADHD). Materials & Methods: In this comparative and case–control research, 30 children with attention deficit hyperactivity disorder and 30 healthy matched children were selected simply and conveniently from the elementary first grade students of Qazvin city. Data collection tools included: test of language development– primary: 3th edition (TOLD-P:3), Connors’ rating scale – teachers form, and Raven color matrices. Data were analyzed by repeated measure analysis of variance. Results: There was significant difference in profile of language development between ADHD children and healthy children (P<0.001), but there were no significant differences between boys and girls in both case group (P=0.254) and control group (P=1.00). The results of multivariate analysis showed that the ADHD children were significantly lower in some aspects of language development skills including picture vocabulary, relative vocabulary, oral vocabulary, grammatical understanding, grammatical completion, word discrimination, listening, organizing, speaking, semantics and syntax. No significant difference was found in sentence imitation, phonemic analysis and word articulation. Conclusion: The attention deficit hyperactivity disorder children have some problems in many but not all aspects of language development. اختلال نارسايی توجه- بيش فعالی ، رشد زبان ، گفتار اختلال نارسايی توجه- بيش فعالی ، رشد زبان ، گفتار 59 66 http://www.jrehabilitation.com/browse.php?a_code=A-10-44-57&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa Hamid عليزاده حميد عليزاده hamidalizade1@yahoo.com 550031947532846002866 Yes Sara اکبری سارا اکبری 550031947532846002867 No Fariba يادگاری فريبا يادگاری 550031947532846002868 No

fa بررسی تأثير تقليد حرکتی غير گفتاری بر توانايی ناميدن در کودکان مبتلا به درخودماندگی(اوتيسم) عمومى General پژوهشی Original هدف: هدف از اين پژوهش، بررسی رابطه تقليد حرکتی غير گفتاری با توانايی ناميدن و تأثير تمرينات تقليد حرکتی غير گفتاری بر افزايش توانايی ناميدن در کودکان مبتلا به درخودماندگی (اوتيسم) است. روش بررسی: در مرحله نخست اين مطالعه که به روش مقايسه ای صورت پذيرفت، 22 کودک درخودمانده و 22 کودک سالم با نمونه گيری در دسترس انتخاب و توانايی ناميدن و تقليد حرکتی غير گفتاری آنها مورد سنجش و مقايسه قرار گرفت. در مرحله دوم، مطالعه به صورت تجربی و مداخله ای صورت گرفت. کودکان درخودمانده به طور تصادفی به دو گروه آزمايشی و کنترل تقسيم شدند. سپس کودکان گروه آزمايش به مدت 60 روز، روزانه يک ساعت تحت تمرين تقليد غير گفتاری قرار گرفتند. در اين مدت گروه کنترل از آموزشهای معمول قبلی بهره گرفتند. قبل و بعد از مداخله، توانايی ناميدن در دو گروه با استفاده از آزمون ناميدن سنجيده شد. در تحليل داده ها از آزمون تی مستقل و بررسی ضريب همبستگی بهره گرفته شد. يافته ها: تفاوت معناداری در توانايی ناميدن کودکان درخودمانده و سالم ديده شد(001/0P<). همچنين يافته ها حاکی است بين توانايی ناميدن و توانايی تقليد کلامی در کودکان درخودمانده همبستگی مثبت وجود دارد(001/0P< ، 878/0 r=). به علاوه، داده ها حاکی از وجود تفاوت معنادار بين توانايی ناميدن دو گروه آزمايشی و کنترل پس از انجام مداخله می باشد(001/0P<). نتيجه گيری: بين توانايی ناميدن و تقليد حرکتی غير گفتاری همبستگی مثبت و قوی وجود دارد و انجام تمرينات تقليد حرکتی غيرگفتاری به افزايش توانايی ناميدن در کودکان درخودمانده منجر می گردد Objective: This research was aimed to investigate the relation between non-verbal imitation and naming ability and effect of non-verbal motor imitation exercises on ability of naming in autistic children. Materials & Methods: In the first phase of this research which was done comparatively, 22 autistic and 22 normally developed children were selected conveniently and their ability of naming and non-verbal imitation was examined. In the second phase, which was an experimental-interventional study with a pretest-posttest and control group design, the autistic children were assigned into two matched groups by balanced randomized method. Then non-verbal motor exercises intervention executed in experimental group for 60 days (one hour a day). During this period the control group received routine educational program. Before and after intervention, naming ability of two groups was assessed by naming test. Data were analyzed by Independent T- test and Variance analysis. Results: Research findings showed statistically significant difference between autistic group and normal group in naming ability (P<0.001). In autistic group, there was a positive correlation between naming ability and non-verbal imitation ability (r=0/878). Furthermore findings showed significant difference in naming ability between control and experimental group after intervention (P<0.001). Conclusion: This finding reveals that non-verbal motor imitation has a positive correlation with naming ability and non-verbal imitation exercises increases the naming ability in autistic children. درخودماندگی ، تقليد ، ناميدن ، گفتار درخودماندگی ، تقليد ، ناميدن ، گفتار 67 72 http://www.jrehabilitation.com/browse.php?a_code=A-10-44-58&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa Seyyed Majid رفيعی سيدمجيد رفيعی dr.mrafiee@yahoo.com. 550031947532846002869 Yes Mansoor بيرامی منصور بيرامی 550031947532846002870 No Hasan عشايری حسن عشايری 550031947532846002871 No Tooraj هاشمی تورج هاشمی 550031947532846002872 No Parichehr احمدی پريچهر احمدی 550031947532846002873 No