Quarterly Journal of Rehabilitation

fa تأثير بازی‌های آموزشی بر ميزان يادگيری برخی از مفاهيم رياضی در دانش‌آموزان پسر کم‌توان ذهنی آموزش‌پذير تأثير بازی‌های آموزشی بر ميزان يادگيری برخی از مفاهيم رياضی در دانش‌آموزان پسر کم‌توان ذهنی آموزش‌پذير عمومى General كاربردی Applicable هدف: هدف اين پژوهش تعيين تأثير بازی‌های آموزشی بر ميزان يادگيری برخی از مفاهيم رياضی در دانش‌آموزان پسر کم‌توان ذهنی آموزش‌پذير است. روش بررسی: در اين پژوهش شبه تجربی، به روش نمونه‌گيری در دسترس، دو مدرسه کودکان کم‌توان ذهنی انتخاب شده و تمام دانش‌آموزان پايه اول ابتدايی (قسمت اول) اين دو مدرسه به‌صورت تصادفی در دو گروه آزمايش و کنترل جايگزين گرديدند (هر گروه 8 نفر). سپس گروه آزمايش مفاهيم رياضی را از طريق بازی‌های آموزشی و گروه کنترل به روش جاری تدريس آموزش ديدند. ابزارهای پژوهش شامل4 بازی آموزشی محقق‌ساخته، 4 خرده آزمون محقق‌ساخته و يک پس آزمون محقق‌ساخته بود. داده‌های حاصل با استفاده از آزمون «يو من‌ويتني» تحليل شد. يافته‌ها: تفاوت ميانگين نمرات دو گروه آزمايش و کنترل در کل مفاهيم رياضی معنادار بود (025/0P=). همچنين اين مداخله باعث افزايش ميانگين نمرات گروه آزمايش در هر يک از مفاهيم رياضی نسبت به گروه کنترل شد، اما اين اختلاف معنادار نبود. نتيجه‌گيری: بازی‌های آموزشی می‌تواند موجب ارتقاء ميزان يادگيری مفاهيم رياضی در دانش‌آموزان کم‌توان ذهنی شود. Objective: The purpose of this research is determining the instructional games effect on learning of some mathematics concepts in boy students with educable mentally retarded. Materials & Methods: The method of this research is quasi-experimental. By convenient sampling two elementary schools mentally retarded boys were selected and all of their first grade students were assigned to experimental and control groups randomly (8 students in each group). The mathematical concepts presented to experimental group via instructional games and regulatory teaching style conduced to control group. The instruments consist of four investigator’s inventive instructional games, four investigator’s inventive sub-tests and an investigator’s inventive post-test. Data were analyzed by Mann-Whitney U test. Results: There was significant difference between two groups in total score of mathematics concepts (P=0.025). As well as, the intervention caused increased the means of numbers in experimental group in each of concept than of control group, but their difference was not significant. Conclusion: Instructional games can improve learning of mathematics concept in mentally retarded students. بازی‌های آموزشی/ يادگيری/ مفاهيم رياضی/ دانش‌آموز / کم‌توان ذهنی آموزش‌پذير بازی‌های آموزشی/ يادگيری/ مفاهيم رياضی/ دانش‌آموز / کم‌توان ذهنی آموزش‌پذير 0 0 http://www.jrehabilitation.com/browse.php?a_code=A-10-44-24&slc_lang=fa&sid=fa Asiye اخواست آسيه اخواست 550031947532846002019 Yes Hadi بهرامی هادی بهرامی 550031947532846002020 No Masoome پورمحمدرضای تجريشی معصومه پورمحمدرضای تجريشی 550031947532846002021 No Akbar بيگلريان اکبر بيگلريان 550031947532846002022 No

fa زمان آغاز واکداری در همخوان های زبان آذری زمان آغاز واکداری در همخوان های زبان آذری عمومى General كاربردی Applicable هدف: زمان آغاز واکداری سرنخی جهت افتراق همخوان های بندشی واکدار و بی واک بوده و می تواند جهت توصيف يا طبقه بندی طيفی از اختلالات رشدی، عصبی- حرکتی و يا زبانی مورد استفاده قرار گيرد. هدف اين مطالعه تعيين مقادير هنجار زمان آغاز واکداری در زبان آذری (لهجه تبريز) می‌باشد. روش بررسی: در اين مطالعه توصيفی- تحليلي30 گوينده آذری زبان که به‌صورت ساده و در دسترس انتخاب شده بودند، پس از شنيدن 46 تک کلمه آذری که با همخوان های بندشی آغاز می شد، در دو مرحله آنها را تکرار کرده و صدايشان ضبط شد. سپس توسط نرم افزار پرات، مقادير ميانگين برای زمان آغاز واکداری با تحليل طيف صوتی و موج شکل صوتی بر حسب ميلی ثانيه محاسبه گرديد. همچنين تفاوت های بين جنسی و نيز تأثير واکه ها بر زمان آغاز واکداری بررسی و داده‌های حاصل با استفاده از آزمون تحليل واريانس يکطرفه و تی مستقل ارزيابی شد. يافته ها: بين مردان و زنان آذری زبان تفاوت معناداری در زمان آغاز واکداری وجود نداشت (۰/۰۵<P). ارتباط معناداری بين واکه پس از همخوان (۰/۰۰۱>P) و محل توليد همخوان(۰/۰۰۱>P) با زمان آغاز واکداری وجود داشت. ميانگين مقادير زمان آغاز واکداری برای واج های/g/،/t/،/p/،/d/،/b/و /k/و دو واجگونه [ɟ] و [c] به ترتيب برابر با 25/26، 09/87، 35/13، 88/86، 64/10، 62/100، ۶۳/۱۸ و ۱۳۱/۱۹ ميلی ثانيه بود. نتيجه گيری: جنسيت کاربران زبان آذری تأثيری بر زمان آغاز واکداری همخوان های بندشی آنها ندارد، اما مشابه ساير زبان ها، واکه های بسته و پسين و محل توليد پسين تر سبب افزايش مقدار آن می گردد. همچنين همخوان های بی واک از نوع دمشی بوده و همخوان های واکدار دارای مقادير زمان آغاز واکداری مثبت می باشد. Objective: Voice onset time is known to be cue for the distinction between voiced and voiceless stops and it can be used to describe or categorize a range of developmental, neuromotor and linguistic disorders. The aim of this study is determination of standard values of voice onset time for Azerbaijani language (Tabriz dialect). Materials & Methods: In this description-analytical study, 30 Azeris persons whom were selected conveniently by simple selection, uttered 46 monosyllabic words initiating with 6 Azerbaijani stops twice. Using Praat software, the voice onset time values were analyzed by waveform and wideband spectrogram in milliseconds. Vowel effect, sex differences and the effect of place of articulation on VOT, were evaluated and data were analyzed by one-way ANOVA test. Results: There was no significant difference in voice onset time between male and female Azeris speakers (P<0.05). Vowel and place of articulation had significant correlation with voice onset time (P <0.001). Voice onset time values for /b/, /p/, /d/, /t/, /g/, /k/, and [c], [ɟ] allophones were 10.64, 86.88, 13.35, 87.09, 26.25, 100.62, 131.19, 63.18 mili second, respectively. Conclusion: Voice onset time values are the same for Azerbaijani men and women. However, like many other languages, back and high vowels and back place of articulation lengthen VOT. Also, voiceless stops are aspirated in this language and voiced stops have positive VOT values. زمان آغاز واکداری/ زبان آذری/ همخوان/ واکه زمان آغاز واکداری/ زبان آذری/ همخوان/ واکه 0 0 http://www.jrehabilitation.com/browse.php?a_code=A-10-44-25&slc_lang=fa&sid=fa Ali جهان علی جهان 550031947532846002023 Yes

fa تأثيرآموزش گروهی والدين کودکان 4 تا 10 ساله مبتلا به اختلال نقصان توجه – بيش فعالی بر اختلالات رفتاری فرزندانشان تأثيرآموزش گروهی والدين کودکان 4 تا 10 ساله مبتلا به اختلال نقصان توجه – بيش فعالی بر اختلالات رفتاری فرزندانشان عمومى General كاربردی Applicable هدف :اختلال نقص توجه – بيش فعالی شايعترين اختلال عصبی رفتاری دوران کودکی می باشد که برای بهبود تعاملات اجتماعی و عاطفی ايشان به مداخلات روانی اجتماعی نياز است و يکی از تأثيرگذارترين اين برنامه ها آموزش گروهی والدين می باشد. هدف اين مطالعه بررسی تأثير برنامه آموزش گروهی والدين بر ميزان اختلالات رفتاری کودکان دچار نقص توجه- بيش‌فعالی می باشد. روش بررسی : در اين مطالعه شبه تجربی 54 کودک 4 تا 10 ساله مبتلا به اختلال نقص توجه- بيش‌فعالی، از بين مراجعه‌کنندگان به 7 مرکز کاردرمانی سطح شهر تهران به‌روش ساده و در دسترس انتخاب و به طور تصادفی‌تعادلی به دو گروه شاهد و مداخله اختصاص يافتند. علاوه بر برنامه های کاردرمانی و دارودرمانی مشترک در هر دو گروه، به مادران کودکان گروه مداخله، به مدت 8 جلسه دو ساعته و به‌صورت هفتگی برنامه آموزش گروهی والدين طبق دستورالعمل فرزندپروری مثبت ساندرز (2005) ارائه شد. ابزار گرد آوری داده ها شامل پرسشنامه اطلاعات دموگرافيک و پرسشنامه 48 سئوالی مقياس رده‌بندی والدين کانرز بود. داده‌های حاصل به وسيله آزمون های آماری مجذور خی، تی زوجی، تی مستقل و آناليز کوواريانس تحليل شد. يافته ها : علی رغم بهبود معنادار هر دو گروه در ارزيابی درون‌‌گروهی قبل و بعد، ميزان کاهش نمرات خرده مقياس های رفتاری سلوک (00۱/0>P)، اضطراب (00۱/0>P)، شاخص بيش فعالی (016/0 =P) و نمره کل پرسشنامه (00۱/0>P) در گروه مداخله نسبت به گروه شاهد معنادار بود. در حالی که در خرده مقياس های يادگيری(052/0 =P)، تکانشی بيش فعالی (267/0 =P) و مشکلات روان‌تنی(526/0=P) تغيير معناداری ايجاد نشد. نتيجه گيری : آموزش گروهی والدين کودکان مبتلا به اختلال نقص توجه-بيش‌فعالی در کاهش ميزان اختلالات رفتاری و اضطرابی ايشان تأثير گذار است و اين مداخله می تواند در کنار برنامه های دارودرمانی و کاردرمانی سودمند واقع شود. Objective: Attention Deficit Hyperactivity Disorder (ADHD) is the most common psychiatric disorders of childhood and adolescence. Psychosocial interventions such as group parent management training are needed, for children's behaviors and parent – child interaction. The aim of this study is to investigate the effect of group parent management training on behavioral disorders among children with Attention Deficit Hyperactivity Disorder. Materials & Methods: In this interventional and quasi experimental study, fifty four children with ADHD were selected from seven mental occupational therapy clinics of Tehran city.They were assigned into two Equal groups and all of them received routine occupational therapy and medication. Parent management training program by using positive parenting program (triple p) manual (Sanders 2005) was added to the Intervention Group program. These sessions lasted 2 hours a week for 8 weeks. Data collection tools were 2 questionnaires: Demographic questionnaire and Conners Parent Rating Scale (CPRS 48). Statistical snalysis of data was done by chi square ,Independent T test, Paired T test and analysis of covariance. Results: Although both groups showed significant improvement in all subscales of behavioral questionnaire(CPRS )pretest, improvement of intervention group score was more significantly than control group in conduct subscale ( P<0.001), anxiety (P<0.001), hyperactivity index ( P=0.016) and total score (P<0.001). But in psychosomatic subscale ( P = 0.526 ), learning subscale ( P= 0.052) and impulsion and hyperactivity subscale (P= 0.267) there was no significant difference between two groups. Conclusion: Group parent management training is significantly effective in decreasing behavioral disorders and anxiety status of children with attention deficit hyperactivity disorder and this psychosocial intervention could be used as an effective complementary method beside medication and occupational therapy programs. اختلال نقص توجه - بيش فعالی/ اختلال رفتاری/ آموزش گروهی فرزند پروری مثبت/ مقياس رده‌بندی والدين کانرز اختلال نقص توجه - بيش فعالی/ اختلال رفتاری/ آموزش گروهی فرزند پروری مثبت/ مقياس رده‌بندی والدين کانرز 0 0 http://www.jrehabilitation.com/browse.php?a_code=A-10-44-26&slc_lang=fa&sid=fa Parsa هوش ور پارسا هوش ور 550031947532846002024 Yes Fateme بهنيا فاطمه بهنيا 550031947532846002025 No Katayoon خوشابی کتايون خوشابی 550031947532846002026 No Hooshang ميرزايی هوشنگ ميرزايی 550031947532846002027 No Mahdi رهگذر مهدی رهگذر 550031947532846002028 No

fa بررسی تأثير فعاليت‌های حرکتی درشت بر فرايند توجه دانش‌آموزان پسر مبتلا به نشانگان داون بررسی تأثير فعاليت‌های حرکتی درشت بر فرايند توجه دانش‌آموزان پسر مبتلا به نشانگان داون عمومى General كاربردی Applicable هدف: يکی از موارد مهم و مورد توجه در کودکان، توانايی و يا ناتوانی در انجام فعاليت‌های حرکتی است که در رشد عملکردهای شناختی و رفتارهای اجتماعی کودک تأثير می‌گذارد. هدف اين مطالعه بررسی تأثير فعاليت‌های حرکتی درشت بر فرايند توجه (توجه پايدار، تغيير توجه) دانش‌آموزان پسر نشانگان داون ۸ تا ۱۲ ساله می‌باشد. روش بررسی: در اين مطالعه مداخله‌ای و تجربی، 26 دانش‌آموز مبتلا به نشانگان داون به‌صورت هدفمند از 4 مدرسه کودکان استثنايی شهيد بهشتی، احيا، پيدايش و پيروزی انتخاب شده و با آزمون‌های توجه (توجه پايدار و تغيير توجه) و مقياس رشدی ازرتسکی مورد ارزيابی اوليه قرار گرفتند. سپس نمونه‌ها به‌صورت تصادفی‌تعادلی به دو گروه مداخله (13 نفر) و کنترل (13 نفر) تخصيص يافتند. برای گروه مداخله، مداخلات با تأکيد بر فعاليت‌های حرکتی درشت به مدت 8 هفته (هفته‌ای 2 بار) انجام گرفت. بعد از اتمام مداخلات، دو گروه مجدداً تحت ارزيابی قرار گرفته و داده‌های حاصل با استفاده از آزمون تی زوجی و تی مستقل مورد تجزيه‌و‌تحليل آماری قرار گرفت. يافته‌ها: مقايسه نمرات آزمون‌های توجه قبل و بعد از مداخله در گروه کنترل (توجه پايدار 654/0=P و تغيير توجه 163/0=P) و مقياس رشدی ازرتسکی (337/0P=)، حاکی از عدم اختلاف معنادار بود، اما در گروه مداخله تأثير معنادار مداخلات ديده شد (00۱/0>P). همچنين در نمره مربوط به کاهش انقطاع از تکليف، بين ميانگين سطح نمرات هر دو گروه مداخله (00۱/0>P) و کنترل (00۱/0>P) اختلاف معناداری وجود داشت. نتيجه‌گيری: تقويت فعاليت‌های حرکتی درشت بر فرايند توجه (توجه پايدار و تغيير توجه) دانش‌آموزان نشانگان داون به‌طور معناداری مؤثر است. Objective: Gross motor activities ability or disability influence on children cognitive performance and their social behavior. This study is aimed to investigation the effect of gross motor activities on attention process (sustained attention, attention shift) of boy students with Down syndrome who are 8 – 12 years old. Materials & Methods: In this interventional and experimental study, 26 boy students with Down syndrome from 4 schools (Shahid Beheshti, Ahya, Peydayesh and Piroozi) were selected and administered by attention tests(sustained attention , attention shift) and Lincoln Oseretsky development scale. Then they were assigned into two groups randomly. Intervention group received gross motor activities programs for 8 weeks (2 times in a week). Then two groups were administered by attention tests and Lincoln Oseretsky development scale again. Data were analyzed by using paired T-test and Independent T- test. Results: There was no significant difference in control group in attention tests between before and after intervention (sustained attention P=0.654, attention shift P=0.163) and Oseretsky development scale (P=0.337), but significant differences were observed in intervention group (P<0.001). Score of decreasing interruption of task revealed that there were significant differences in intervention (P<0.001) and control group (P<0.001). Conclusion: Gross motor activities interventions significantly affect on the process of attention (sustained attention , shift attention) in students with Down syndrome. نشانگان داون / فعاليت‌های حرکتی درشت / توجه پايدار / تغيير توجه/ مقياس رشدی لينکلن ازرتسکی نشانگان داون / فعاليت‌های حرکتی درشت / توجه پايدار / تغيير توجه/ مقياس رشدی لينکلن ازرتسکی 0 0 http://www.jrehabilitation.com/browse.php?a_code=A-10-44-27&slc_lang=fa&sid=fa Azadeh ساداتی آزاده ساداتی 550031947532846002029 Yes Ali Hossein سازمند علی حسين سازمند 550031947532846002030 No Hooshang ميرزايی هوشنگ ميرزايی 550031947532846002031 No Masoud کريملو مسعود کريملو 550031947532846002032 No

fa بررسی تأثير آموزش « نحوه مراقبت از کودکان مبتلا به فلج‌مغزي» بر کيفيت‌زندگی مراقبين خانوادگی آنها بررسی تأثير آموزش « نحوه مراقبت از کودکان مبتلا به فلج‌مغزي» بر کيفيت‌زندگی مراقبين خانوادگی آنها عمومى General كاربردی Applicable هدف: نظر به اينکه وجود فرزند مبتلا به فلج‌مغزی زندگی خانواده و به‌ويژه مراقب خانوادگی کودک را متأثر می سازد، مطالعه حاضر با هدف تعيين تأثير آموزش نحوه مراقبت از کودکان مبتلا به فلج‌مغزی بر کيفيت زندگی مراقبين خانوادگی اين کودکان انجام شده است. روش بررسی: در اين مطالعه مداخله‌ای و شبه‌تجربی، ۲۵ نفر از مراقبين اصلی خانواده‌‌های دارای کودک مبتلا به فلج‌مغزی اسپاستيک تحت پوشش بهزيستی شهرستان بابلسر که حداقل سواد خواندن و نوشتن داشتند، به‌روش تمام‌شمار و با رعايت معيارهای لازم انتخاب و مورد آموزش قرار گرفتند. قبل و سه‌ماه پس از آموزش، ميزان مهارت مراقبين در مراقبت از کودک مبتلا به فلج‌مغزی بر اساس فرم جمع‌آوری اطلاعات نحوه مراقبت از کودکان فلج‌مغزی و کيفيت‌زندگی مراقبين با پرسشنامه فرم کوتاه بررسی وضعيت سلامت (SF36) مورد سنجش قرار گرفت. آموزش به‌صورت عملی و با حضور مراقب و کودک مبتلا در طی 6 تا ۸ جلسه 30 دقيقه‌ای انجام پذيرفت. داده‌های حاصل با استفاده از آزمون تی‌زوجی و آزمون ناپارامتری ويلکاکسون تحليل شد. يافته‌ها : نمرات کيفيت‌زندگی مراقبين 3 ماه پس از پايان آموزش نسبت به قبل از دريافت آموزش در تمامی 8 قلمرو، 2 حيطه کلی سلامت‌ذهنی و سلامت‌جسمانی و کيفيت‌زندگی کل به ميزان معناداری افزايش يافت (00۱/0>P). از ميان قلمروهای هشت‌گانه کيفيت‌زندگی، کمترين ميانگين افزايش در قلمرو سلامت‌ذهنی (54/1336/11) و بيشترين آن در قلمرو نقش‌عاطفی (24/78 66/50) مشاهده شد. ميزان اين تغيير در نمره کلی کيفيت‌زندگی (83/15  18/23) بود. نتيجه گيری: با توجه به ارتقاء کيفيت‌زندگی والدين به‌دنبال گذراندن دوره آموزشی درباره نحوه صحيح مراقبت از کودکان مبتلا به فلج‌مغزی، اهميت آموزش والدين بيش از گذشته معلوم شده و به نظر می‌رسد در ارزيابی اثربخشی برنامه‌های توانبخشی کودکان، می‌بايست آثاری که اين برنامه ها بر ساير اعضاء خانواده دارد نيز همواره مورد توجه قرار گيرد. Objective: Since presence of cerebral palsied child affects the life quality of family and specially family caregivers, the aim of this study was to determine the effect of education to caregivers about caring of children with cerebral palsy on quality of life of them. Materials & Methods: In this interventional and quasi-experimental study, twenty five family caregivers of spastic cerebral palsy children were selected based on inclusion criteria from welfare centers of Babolsar. Instruction courses performed 6-8 sessions and each session takes 30 minutes. The quality of life was assessed using SF36 (short form health survey with 36 question) at the beginning and 3 months after the instruction courses . Paired T test and Wilcoxon nonparametric test were used for data analysis. Results: The scores of quality of life followed by instruction courses showed that there was meaningful improvement in whole of eight realms , both total realms of physical health and mental health ,as well as total quality of life (P<0.001) .The minimum increase in mean difference found in mental health(11.36  13.59) and the maximum increase found in emotional role (50.66  87.24). The amount of change between pre test and post test in the score of total quality of life was (13.18 ± 13.54). Conclusion: Findings of this study showed that life quality of family caregivers promoted after instruction about how to do correct care on cerebral palsied children. therefore, the importance of family instruction can be concluded for better life of cerebral palsied child caregivers. It should be noted that the effectiveness of rehabilitation program for cerebral palsied children might have positive effects on life quality of their caregivers. کيفيت‌زندگی/ مراقب‌خانوادگی/ فلج‌مغزی کيفيت‌زندگی/ مراقب‌خانوادگی/ فلج‌مغزی 0 0 http://www.jrehabilitation.com/browse.php?a_code=A-10-44-28&slc_lang=fa&sid=fa Nikta حاتمی زاده نيکتا حاتمی زاده 550031947532846001 No MohammadAli حسينی محمدعلی حسينی 550031947532846002 No Mahdi رهگذر مهدی رهگذر 550031947532846003 No Manoochehr ارجمند منوچهر ارجمند 550031947532846004 No Mohammad Saeed خانجانی محمدسعيد خانجانی 550031947532846003787 Yes

fa تأثير برنامه خودمراقبتی مبتنی بر الگوی اورم بر ميزان خستگی و فعاليت‌های روزانه زندگی بيماران مبتلا به مولتيپل اسکلروزيس تأثير برنامه خودمراقبتی مبتنی بر الگوی اورم بر ميزان خستگی و فعاليت‌های روزانه زندگی بيماران مبتلا به مولتيپل اسکلروزيس عمومى General كاربردی Applicable هدف : خستگی يکی از زجر‏آورترين علائم بيماری مولتيپل اسکلروزيس است که با کاهش کلّی فعاليت‏های مراقبت از خود باعث محدوديت ايفای نقش شده و توانايی فرد را برای انجام فعاليت‏های روزمره محدود مي‏کند. اين مطالعه با هدف تعيين تأثير برنامه خودمراقبتی مبتنی بر الگوی اورم بر خستگی و فعاليتهای روزانه زندگی بيماران مولتيپل اسکلروزيس انجام گرفت. روش بررسی: اين مطالعه تجربی با طراحی کارآزمايی بالينی و با حضور 70 بيمار مبتلا به مولتيپل اسکلروزيس که به‌صورت تصادفی از بين بيماران واجد شرايط انجمن ام.اس.انتخاب شده و به روش تصادفی‌تعادلی به دو گروه آزمون و شاهد تخصيص يافتند انجام شد. برای گروه آزمون 8 جلسه برنامه آموزشی بر اساس نيازهای آموزشی بيماران و مبتنی بر الگوی اورم اجرا گرديد. اين برنامه در طول سه ماه توسط بيماران به‌کار گرفته شد و با استفاده از چک ليستهای خودگزارش‌دهی ميزان به‌کارگيری برنامه ها پيگيری و اندازه گيری گرديد. خستگی و فعاليت‏های روزمره بيماران دو گروه قبل و سه ماه بعد از اجرای برنامه با استفاده از مقياس خستگی پايپر و مقياس بارتل مورد ارزيابی قرار گرفت. داده ها با استفاده از آزمون های آماری مجذور خی، تی‌ زوجی و مستقل و آناليز واريانس مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت. يافته ها: بين دو گروه اختلاف معناداری در ميزان خستگی (۰/۴۸=P) و فعاليت‏های روزمره (۰/۲۴=P) قبل از مداخله وجود نداشت، درحالی‌که بعد از مداخله تفاوت دو گروه معنادار شد (۰/۰۰۱>P). ميزان خستگی و فعاليت‏های روزمره بيماران گروه آزمون بعد از مداخله نسبت به قبل از آن کاهش معناداری يافت (۰/۰۰۱>P)، درحالی‌که ميزان خستگی (۰/۰۸۶>P) و فعاليت‏های روزمره (۰/۳۳>P)گروه شاهد بعد از سه ماه تفاوت معناداری نداشت. نتيجه گيری: به‌کارگيری برنامه خودمراقبتی مبتنی بر الگوی اورم و بر اساس نيازهای آموزشی به بيمار به‌عنوان يک مداخله پرستاری غيرتهاجمی و کم‌هزينه بر ميزان خستگی و فعاليت‏های روزمره بيماران مولتيپل اسکلروزيس مؤثر می باشد. Objective: Fatigue is one of the tormentest symptom of the Multiple Sclerosis that decrease self care ability and role performance of patients and potential of activity of daily living. The purpose of this study was to assess the effect of Orem self- care program on fatigue and activity of daily living (ADL) in Multiple Sclerosis clients. Materials & Methods: This quasi experimental study was a clinical trial research that was done on seventy multiple sclerosis patients whom were selected randomly from M.S. association and assigned to experimental and control group by balanced randomized method. The experimental group was treated with 8 sessions of self-care program based on Orem self-care framework and the program belonged for three months in experimental group and followed up with self-report questionnaire. Score of fatigue and activity of daily living of two groups were assessed at first of research and three months later by Payper and Barthel scales. Data were analyzed using Chi square, Independent T and Paired T test and Variance analysis. Results: There was no significant difference between two group in fatigue (P=0.48) and activity of daily living (P= 0.24) befor intervention, but these differences were significant after intervention (P<0.001). There were significant differences in experimental group between before and after score of fatigue and ADL (P<0.001), whereas there was no significant difference in fatigue (P=0.086) and ADL (P=0.33) of control group. Conclusion: Utilizing self care program base on the Orem frame work and the educational needs as a safe and inexpensive nursing intervention, it might be effective on fatigue decrease and activity of daily living enhance in Multiple Sclerosis patients. مدل خودمراقبتی اورم/ خستگی/فعاليتهای روزمره زندگی/ مولتيپل اسکلروزيس مدل خودمراقبتی اورم/ خستگی/فعاليتهای روزمره زندگی/ مولتيپل اسکلروزيس 0 0 http://www.jrehabilitation.com/browse.php?a_code=A-10-44-29&slc_lang=fa&sid=fa Reza مسعودی رضا مسعودی 550031947532846002086 Yes Fereydoon خيری فريدون خيری 550031947532846002087 No Fazllollah احمدی فضل الله احمدی 550031947532846002088 No Isa محمدی عيسی محمدی 550031947532846002089 No

fa مقايسه الگوی فعاليت عضلانی کمربند شانه‌ای در فعاليت‌های عملکردی انتخابی بين بيماران مبتلا به سندرم‌ گيرافتادگی شانه و افراد سالم مقايسه الگوی فعاليت عضلانی کمربند شانه‌ای در فعاليت‌های عملکردی انتخابی بين بيماران مبتلا به سندرم‌ گيرافتادگی شانه و افراد سالم عمومى General كاربردی Applicable هدف: هدف اين تحقيق مقايسه الگوی فعاليت عضلانی کمربند شانه‌ای در بيماران دچار سندرم گيرافتادگی شانه و افراد سالم در الگوهای حرکتی عملکردی می‌باشد. روش بررسی: در اين مطالعه مقايسه‌ای مورد-شاهدی، ۱۵ بيمار مبتلا به سندرم گيرافتادگی شانه به‌صورت ساده و در دسترس از بين مراجعين کلينيک ارتوپدی اوستا و ۱۵ فرد سالم از طريق همتاسازی با بيماران انتخاب و با استفاده از ثبت الکتروميوگرافی سطحی از عضلات سينه‌ای بزرگ، ذوزنقه‌ای فوقانی و ميانی، تحتِ خاری و سه بخش عضله سه‌گوش (دلتوئيد)،فعاليت الکتريکی و وارد عمل شدن عضلات مذکور در حين فعاليت‌های عملکردی الگوهای حرکتی زنجيره‌ باز با و بدون اعمال مقاومت خارجی و الگوهای حرکتی زنجيره بسته توأم با مقاومت محوری در دو گروه مورد ارزيابی و مقايسه قرار گرفت. برای تحليل داده ها از آزمون تی مستقل استفاده شد . يافته‌ها: الگوهای زمانی متفاوتی از توالی وارد عمل شدن عضلات در هر يک از دو گروه سالم و بيمار حين فعاليت‌های عملکردی مذکور وجود داشت. به اين ترتيب که زمان وارد عمل شدن هر يک از عضلات ذوزنقه‌ای فوقانی، تحتِ خاری و سه بخش عضله سه‌گوش بين دو گروه اختلاف معنا‌دار داشت (۰/۰۵P<). نتيجه‌گيری: تغييرات در الگوی فعاليت عضلانی رابطه تنگاتنگی با الگوی حرکتی مورد ارزيابی دارد که اين رابطه ناشی از راستای انجام حرکت و ميزان فشار بر روی فضای آناتوميک هدف است. الگوی حرکتی دي۲ اکستنشن کمترين تغييرات و الگوی حرکتی تری‌پاد بيشترين تغييرات را در حوزه زمان از خود نشان دادند. Objective: The purpose of this study is to compare muscle activation pattern between patients with shoulder impingement syndrome and healthy subjects during selected functional task. Materials & Methods: In this comparative and case-control study, fifteen patients with shoulder impingement syndrome as case group were selected simply and conveniently from Avesta orthopedic clinic and fifteen healthy subjects as control group were selected on the basis of matching with patients. In each group selected exercises including open kinetic chain with and without external load and closed kinetic chain with axial load was done and during each exercises surface electromyography (EMG) from selected muscle including Superior Trapezius, Infraspinatus and Anterior, Middle and Posterior Deltoid recorded. Independent T-test used for data analysis. Results: Generally two groups showed different muscle activity during kinetic chain exercises. There were significant differences in relative muscle latency times between two groups in superior Trapezius, Infraspinatus and three regions of Deltoid muscle (P<0.05) Conclusion: Changes in muscle recruitment pattern are task dependent that this may be due to direction of movement and axial compression loading in subacromial space. Among all selected exercises in D2E (Diagonal 2 Extension) minimum changes and in tripod maximum changes (in time domain) were seen. الگوی فعاليت عضلانی/ الگوهای حرکتی عملکردی/ کمربند شانه‌ای / سندرم‌گيرافتادگی شانه / الکتروميوگرافی سطحی الگوی فعاليت عضلانی/ الگوهای حرکتی عملکردی/ کمربند شانه‌ای / سندرم‌گيرافتادگی شانه / الکتروميوگرافی سطحی 0 0 http://www.jrehabilitation.com/browse.php?a_code=A-10-44-30&slc_lang=fa&sid=fa Mehrnaz کجباف والا مهرناز کجباف والا 550031947532846003788 Yes Mohammad Jafar شاطرزاده محمدجعفر شاطرزاده 550031947532846003851 No Shahin گوهرپی شاهين گوهرپی 550031947532846003852 No Fateme اسفنديارپور فاطمه اسفنديارپور 550031947532846003853 No Reza صالحی رضا صالحی 550031947532846003854 No

fa مقايسه برخی توانايی‌های کاربرد شناختی کودکان فارسی زبان کم‌شنوای شديد 4 تا 6 ساله با همسالان شنوا مقايسه برخی توانايی‌های کاربرد شناختی کودکان فارسی زبان کم‌شنوای شديد 4 تا 6 ساله با همسالان شنوا عمومى General كاربردی Applicable هدف: کاربردشناسی زبان عبارت از مطالعه کنشهای گفتاری و جنبه های اجتماعی تعاملات ارتباطی در بافت زبان است. کودکان کم‌شنوا، به دليل محروم بودن از حس شنوايی که نقش مهمی در رشد مهارت‌های زبانی دارد، در تمام سطوح زبان و از جمله کاربردشناسی با مشکلاتی مواجهند. هدف از اين پژوهش، مقايسه برخی توانايی‌های کاربردشناختی شامل پيگيری موضوع، نوبت‌گيری و اصلاح مکالمه در کودکان فارسی زبان کم‌شنوای شديد 4 تا 6 ساله با همسالان شنوا می‌باشد. روش بررسی: در اين پژوهش مقطعی مورد-شاهدی، 21 کودک شنوا به روش تصادفی ساده از مهدکودکهای عادی و 21 کودک کم‌شنوای شديد به روش نمونه گيری دردسترس از مراکز توانبخشی و کلينيکهای گفتاردرمانی تهران و کرج انتخاب شده و مهارت‌های کاربردشناسی آنها با استفاده از تکاليف محقق‌ساخته در خصوص پيگيری موضوع، نوبت‌گيری و اصلاح مکالمه مورد بررسی قرار گرفت. روايی محتوايی تکاليف، توسط يک زبان شناس و دو آسيب شناس گفتار و زبان و پايايی تمامی آنها به روش آزمون- بازآزمون و ضريب همبستگی 70/0 تا 95/0 مورد تأييد قرار گرفت. لازم به‌ذکر است ابتدا خرده آزمونهای هوش غيرکلامی از آزمودنيها به عمل آمد و در صورتی که نمره هوش آزمودنی در محدوده طبيعی به دست می آمد، تکاليف کاربرد شناختی در اختيار او قرار می گرفت. داده‌های حاصل با استفاده از آزمونهای مجذور خی، تی مستقل و مان ويتنی مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت. يافته ها: ميانگين مدت‌زمان پيگيری موضوع (00۱/0P<)، نمرات نوبت‌گيری(00۱/0>P)، اصلاح مکالمه از نوع پاسخ به درخواست برای رفع ابهام (003/0=P) و اصلاح مکالمه از نوع درخواست برای رفع ابهام (002/0=P) بين دو گروه کم‌شنوا و شنوا اختلاف معناداری داشت. نتيجه‌گيری: کودکان کم‌شنوا در به‌کارگيری مهارت‌های کاربردشناسی ضعيف‌تر از کودکان شنوا عمل می‌کنند. Objective: Pragmatics is the study of speech acts and social aspects of communicative interactions in context. Hearing-impaired children suffer from language impairments due to lack of hearing sense which has important role in developing language skills. The purpose of this study is comparison of some of pragmatic skills including topic maintenance, turn-taking and repairs between 4 to 6 year-old Farsi speaking hard of hearing children with normal hearing peers. Materials & Methods: In this cross-sectional and case-control research, twenty one normal hearing children were chosen by simple random sampling method from ordinary kindergartens and twenty one hard of hearing children (71-95 db) were selected from deaf rehabilitation centers and speech therapy clinics of Tehran and Karaj by simple sampling method. The children of both groups were assessed by nonverbal intelligence subtests. If they did not show any difficulties, the pragmatic skills of them (topic maintenance, turn-taking and repair) were evaluated by researcher made tasks which their content validity was confirmed by a linguistic and two speech and language pathologists and reliability of them was determined by test-retest (0.70<r<0.95). Data were analyzed by Chi-square, T-test and Mann-Whitney U test. Results: There were significant differences between two groups in duration of topic maintenance (P<0.001), scores of turn-taking (P<0.001), repairs in form of reply to request for clarification (P=0.003) and request for clarification (P=0.002). Conclusion: The pragmatic abilities of hearing-impaired children were significantly lower than those of normal hearing. کم‌شنوای شديد/ کاربردشناسی/ پيگيری موضوع/ نوبت‌گيری/اصلاح مکالمه کم‌شنوای شديد/ کاربردشناسی/ پيگيری موضوع/ نوبت‌گيری/اصلاح مکالمه 0 0 http://www.jrehabilitation.com/browse.php?a_code=A-10-44-31&slc_lang=fa&sid=fa رهگذر مهدی رهگذر 550031947532846005 No موسوی نجوا موسوی 550031947532846003789 Yes شيرازی طاهره سيما شيرازی 550031947532846003855 No دارويی اکبر دارويی 550031947532846003856 No دانای طوسی مريم دانای طوسی 550031947532846003857 No پورشهباز عباس پورشهباز 550031947532846003858 No

fa رابطه گوژپشتی، فرورفتگی قوس کمری و چرخش لگن با افتادگی احشاء لگنی رابطه گوژپشتی، فرورفتگی قوس کمری و چرخش لگن با افتادگی احشاء لگنی عمومى General كاربردی Applicable هدف: با توجه به شيوع نسبتاً بالای افتادگی يا پرولاپس احشاء لگنی در زنان و لزوم بررسی تأثير عوامل مستعد کننده اين بيماری در جوامع مختلف، اين تحقيق با هدف بررسی رابطه تغييرات انحنای ستون فقرات پشتی و کمری و چرخش (تيلت) لگن با پرولاپس احشاء لگنی انجام شد. روش بررسی: در اين مطالعه مورد- شاهدی، ۱۵نفر از زنان مبتلا به پرولاپس احشاء لگنی از طريق نمونه‌گيری ساده و در دسترس و با توجه به معيارهای لحاظ شده، از بين بيماران مراجعه‌کننده به بيمارستان‌های اکبرآبادی و امام‌خمينی به‌عنوان گروه مورد و ۱۵ نفر از مراجعين همان بيمارستان‌ها که درجه پرولاپس آنها صفر و يا يک بود، بر اساس همتاسازی با گروه مورد، به‌عنوان گروه شاهد انتخاب و وضعيت پرولاپس (با استفاده از سيستم اندازه‌گيری پرولاپس احشاء لگنی)، انحناهای ستون فقرات پشتی و کمری (با استفاده از خط کش قابل انعطاف) و تيلت لگن (با استفاده از شيب سنج لگنی) آنها مورد بررسی و مقايسه قرار گرفت. داده‌های حاصل با استفاده از آزمون‌های آماری کولموگروف-اسميرنوف، تی مستقل و رگرسيون لجستيک تجزيه و تحليل شد. يافته ها: بين دو گروه اختلاف معناداری از لحاظ ميزان کايفوز پشتی، (۰/۲۶=P)، لوردوز کمری (۰/۵۲=P) و تيلت لگن (۰/۴۱=P) وجود نداشت. نتيجه گيری: گرچه مطابق نتايج اين مطالعه، ارتباط معناداری بين ميزان کايفوز پشتی، لوردوز کمری و تيلت لگن با بروز پرولاپس احشاء لگنی يافت نشد، اما همسويی جهت تغييرات فاکتورهای مورد نظر با مفروضات مطالعه، وجود رابطه بين افزايش کايفوز و کاهش لوردوز با بروز پرولاپس احشاء لگنی را در يک جامعه بزرگتر آماری، همچنان محتمل باقی نگاه می دارد. Objective: Given high prevalence of pelvic organ prolapse in female, and necessity of effect assessment of it's risk factors in various societies, this study was aimed to investigate the correlation of thoracic and lumbar spinal curvature as well as pelvic tilt changes with pelvic organ prolapse. Materials & Methods: In this cross-sectional and case-control study, fifteen females with pelvic organ prolapse, on the basis of inclusion criteria were selected by simple and convenient sampling from Imam Khomeini and Akbar abadi hospitals patients as case group. Also, fifteen females with zero or first degree of prolapse were selected by matching with cases as control group. Prolapse condition of both groups participants was assessed by pelvic organ prolapse qualification (POP-Q) system and spinal curvature of thoracic and lumbar as well as pelvic tilt were assessed by flexicurve ruler and pelvic inclinometer, respectively. Data were analyzed by Kolmogroff-Smirnoff, Independent T and Multiple Logistic Regression tests. Results: There was no significant difference between two groups in kyphosis (P=0.26), lordosis (P=0.52) and pelvic tilt (P=0.41). Conclusion: Although the results of study do not show significant correlation between kyphosis, lordosis and pelvic tilt with pelvic organ prolapse occurrence but similar direction of changes in the variables with our hypothesis and other studies preserve the likelihood of relationship between the increasing of kyphosis and decreasing of lordosis in pelvic organ prolapse in a large statistic society. گوژپشتی/ لوردوز کمری/ تيلت لگن/ پرولاپس احشاء لگنی گوژپشتی/ لوردوز کمری/ تيلت لگن/ پرولاپس احشاء لگنی 0 0 http://www.jrehabilitation.com/browse.php?a_code=A-10-44-32&slc_lang=fa&sid=fa Leyla سيمرغ ليلا سيمرغ 550031947532846003790 Yes Minoo خلخالی زاويه مينو خلخالی زاويه 550031947532846003859 No Nahid سهرابی ناهيد سهرابی 550031947532846003860 No Jalil کوهپايه زاده جليل کوهپايه زاده 550031947532846003861 No Tahere افتخار طاهره افتخار 550031947532846003862 No Zinat قنبری زينت قنبری 550031947532846003863 No