فصلنامه علمي پژوهشي توانبخشي journal of Rehabilitation http://www.jrehabilitation.com 55 journal55 fa jalali 1388 6 1 gregorian 2009 9 1 10 2 online 1 fulltext

fa بررسي توزيع فشار كف پا در افراد بزرگسال سالم هنگام ايستادن و راه‌رفتن عمومى General كاربردی Applicable <p align="right">هدف: مطالعه حاضر به منظور بررسي توزيع فشار كف پا در افراد بزرگسال سالم انجام گرديد تا بر اساس آن معيار مناسبي در زمينه توزيع طبيعي فشار كف پا معرفي شود. روش بررسي: در اين مطالعه توصيفي- تحليلي،80 مرد و زن با پاي سالم از نمونه‌هاي در دسترس به صورت ساده انتخاب و با استفاده از دستگاه اندازه‌گيري فشار RS-Scan فشار كف پا در نه منطقه آناتوميكي هنگام ايستادن و راه‌رفتن اندازه‌گيري شد. داده‌هاي حاصل با استفاده از آزمون‌هاي آماري تي‌زوجي و تي‌مستقل مورد تجزيه و تحليل قرار گرفتند. يافته‌‌ها: مناطق پاشنه با 43/31 ، سرهاي استخوان‌هاي كف‌پايي دوم و سوم با 86/30 و 00/28 و انگشت شست با 51/23 نيوتن بر سانتي‌متر مربع داراي بيشترين فشار حين راه‌رفتن بوده و كمترين فشار در انگشت دو تا پنج و ناحيه مياني پا قرار داشت. ميزان فشار استاتيك در ناحيه جلوي پاي چپ (001/0>(p، درصد تماس در ناحيه عقب هر دو پا(001/0>(p و ناحيه مياني پاي راست(02/0=(p و مقدار حداكثر فشار طي راه‌رفتن در نواحي استخوان‌هاي كف‌پايي چهارم پاي راست (۰/۰۵=p) و چپ (۰/۰۴=p) و پنجم پاي راست (۰/۰۲=p) و پاشنه هر دو پا (۰/۰۰۱>p) بين مردان و زنان تفاوت معناداري داشت. نتيجه‌گيري: تفاوت‌هاي زيادي بين نحوه توزيع و ميزان فشار كف‌پاي زنان و مردان وجود دارد كه بايد در موارد مختلف از جمله طراحي كفش، روندهاي درماني و توانبخشي و همچنين پاهاي در معرض خطر مانند افراد ديابتي مورد توجه قرار گيرد. </p> Objective: This study was performed to investigate plantar pressure distribution in healthy adults to establish normal plantar pressure values. Materials &amp; Methods: In this descriptive and analytical study, 80 individuals (female and male) with healthy feet were selected from convenient samples by simple selection. This study was performed with usage of RS-Scan plantar pressure measurement device to measure plantar pressure in 9 anatomical regions of the foot during standing and walking. Data were analyzed by Paired T-test and Independent T-test. Results: During walking the highest pressure was located under the heel area (31.43 n/cm2), 2th (30.86 n/cm2) and 3th (28 n/cm2) metatarsal heads, followed by big toe (23.51 n/cm2) and the lowest pressure was at 2-5 toes and midfoot. There were significant differences between male and female in static pressure values for the left forefoot(p<0.001), contact areas at rear foot(p<0.001) and right midfoot (p=0.02). Results showed significant differences in pressure under 4th metatarsal head of right (p=0.05) and left (p=0.04) foot, 5th metatarsal head of right foot (p=0.02) and under heel region pressures of both foot (p<0.001) between females and males. Conclusion: There are many differences in distribution manner and values of plantar pressure between females and males that would be considered at therapeutic and rehabilitation procedures of at risk foot ( for example: Diabetic foot) and shoe designing. : فشار کف پا/ دستگاه اندازه‌گیری فشار/ بیومکانیک پا/ مقادیرطبيعي : Foot plantar pressure/ Plantar pressure measurement device/ Foot biomechanics/ Normal values 0 0 http://www.jrehabilitation.com/browse.php?a_code=A-10-44-12&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa Zahra Safaaeepoor زهرا صفايي‌پور 550031947532846001890 Yes Ismael Ebrahimi سماعيل ابراهيمي 550031947532846001891 No Hasan Saeedi حسن سعيدي 550031947532846001892 No Mohammad Kamali محمد كمالي 550031947532846001893 No

fa مقايسه الگوي فعاليت عضله راست‌كننده ستون‌فقرات در حين عمل پايين گذاشتن بار قبل و بعد از حفظ طولاني مدت وضعيت فلكسيون كمر در افراد با سابقه كمردرد و افراد سالم عمومى General كاربردی Applicable <p align="right">هدف: مقايسه پديده فلكسيون ريلكساسيون در عضله راست‌كننده ستون‌فقرات در حين عمل پايين‌گذاشتن بار قبل و بعد از حفظ طولاني مدت وضعيت فلكسيون كمر در افراد با سابقه كمردرد و افراد سالم هدف اين مطالعه است. روش بررسي: در اين مطالعه تجربي و مداخله اي، 15 فرد با سابقه كمردرد با نمونه‌گيري ساده و در دسترس و 15 فرد سالم با روش جوركردن با بيماران انتخاب و فعاليت عضله راست‌كننده ستون‌فقرات آنها توسط الكتروميوگرافي سطحي و ميزان فلكسيون تنه توسط الكتروگونيومتر اندازه‌‌گيري و ثبت شد. افراد مورد مطالعه عمل باربرداشتن و پايين گذاشتن بار را در شرايط بدون وزنه و با وزنه انجام مي‌دادند. سپس حفظ طولاني مدت وضعيت فلكسيون كمر به مدت 7 دقيقه انجام شده و مجدداً عمل باربرداشتن و پايين‌گذاشتن بار تكرار مي‌شد. قطع فعاليت عضله راست‌كننده ستون‌فقرات در حين عمل پايين گذاشتن بار يا پديده فلكسيون ريلكساسيون قبل و بعد از حفظ طولاني مدت وضعيت فلكسيون كمر در شرايط بدون وزنه و با وزنه در دو گروه مقايسه و با استفاده از آزمون آماري تحليل واريانس سه طرفه مختلط براي بررسي اثر متقابل وضعيت در بار در گروه مورد تجزيه وتحليل قرار گرفت. يافته‌ها: مطابق نتايج حاصل اثر متقابل وضعيت در بار (۰/۱۲۰p=) و گروه در بار (۰/۳۶۵=p) معنادار نبود، ولي اثر گروه در وضعيت معنادار بود (۰/۰۰۱>p) ، به‌گونه‌اي كه تأثير حفظ طولاني مدت وضعيت فلكسيون كمر در گروه با سابقه كمردرد معنادار بود (۰/۰۰۱>p)، ولي در افراد سالم معنادار نبود (۰/۴۶۸=p). در افراد با سابقه كمردرد پديده فلكسيون ريلكساسيون بعد از حفظ طولاني مدت وضعيت فلكسيون كمر، نسبت به قبل از آن ديرتر رخ مي‌داد. نتيجه‌گيري: در افراد با سابقه كمردرد، پديده فلكسيون ريلكساسيون بعد از حفظ طولاني مدت وضعيت فلكسيون كمر، ديرتر از قبل از حفظ وضعيت مذكور اتفاق مي‌افتد، در حالي‌كه در افراد سالم تفاوتي بين قبل و بعد از حفظ طولاني مدت وضعيت فلكسيون كمر نيست. </p> Objective: The purpose of this research was to compare the erector spine flexion relaxation phenomenon between subjects with and without history of Low back pain. Materials &amp; Methods: In this Quasi-experimental study, 15 persons with history of low back pain were selected simply from convenient samples and 15 healthy persons were selected by matching method. Surface Electromyography and Electrogoniometery were used. Subjects performed lifting and lowering tasks with load and without load as randomly, then Prolonged Static lumbar flexion were maintained for 7 minutes, then lifting and lowering tasks repeated. Erector spine Flexion relaxation phenomenon before and after prolonged static lumbar flexion (position), with and without load, in two groups were compared by 3 ways mixed ANOVA. Results: The interactions between Load * position (p=0.120) and group* load (p=0.365) were insignificant, but interaction between group * position were significant (p<0.001). After prolonged lumbar flexion position, erector spine flexion relaxation phenomenon started later in subjects with history of low back pain (p<0.001), but there is no different significant in subjects without history of low back pain (p=0.468). Conclusions: After prolonged lumbar flexion position, erector spine flexion relaxation phenomenon started later in subjects with history of low back pain, but there is no different significant in subjects without history of low back pain. پدیده فلکسیون ریلکساسیون/ پایین گذاشتن بار/ کمردرد/عضله راست‌کننده ستون‌فقرات Flexion relaxation phenomenon/ Lowering/ Low back pain/ Erector spine muscle 0 0 http://www.jrehabilitation.com/browse.php?a_code=A-10-44-13&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa Holakoo Mohsenifar هلاكو محسني‌فر 550031947532846001894 Yes Ismael Ebrahimi اسماعيل ابراهيمي 550031947532846001895 No Mahyar Salavati مهيار صلواتي 550031947532846001896 No Nader Maroofi نادر معروفي 550031947532846001897 No

fa تأثير آموزش خودمراقبتي بر كيفيت‌زندگي بيماران مبتلا به نارسايي‌قلبي عمومى General كاربردی Applicable <p align="right">هدف: نارسايي‌قلبي يكي از شايع ترين اختلالات قلبي- عروقي بوده و به عنوان يك اختلال مزمن، پيشرونده و ناتوان كننده مطرح مي‌باشد. كيفيت‌زندگي در بيماران مبتلا به نارسايي‌قلبي پائين است. يكي از روش‌هاي ارتقا‌دهنده كيفيت‌زندگي، آموزش خودمراقبتي مي‌باشد. هدف مطالعه حاضر تعيين تأثير آموزش خودمراقبتي بر كيفيت‌زندگي بيماران مبتلا به نارسايي‌قلبي مي‌باشد. روش بررسي: در اين مطالعه نيمه تجربي 126 بيمار مبتلا به نارسايي‌قلبي از بين مراجعه كنندگان به بيمارستان قلب و عروق شهيد رجايي تهران مطابق معيارهاي تحقيق انتخاب و با روش بلوك‌هاي تبديل شده تصادفي به طور مساوي در دوگروه مداخله و كنترل قرار گرفتند. ابزار گرد آوري داده‌ها شامل فرم مشخصات دموگرافيك، پرسشنامه كيفيت‌زندگي بيماران مبتلا به نارسايي‌قلب و "پرسشنامه اروپايي رفتار مراقبت از خود بيماران نارسايي‌قلبي" بود. بيماران گروه مداخله در شش گروه ده نفري جهت آموزش قرار گرفته و در 4 تا ۶ جلسه آموزش ديدند و در نهايت بسته آموزشي در اختيار اين بيماران قرار گرفت. طول مدت جلسات 30 تا ۴۵ دقيقه بود. براي تحليل داده‌ها از آزمون‌هاي تي‌زوجي و مستقل، كاي اسكوئر ،كلموگروف- اسميرنوف، ليون و آناليز كوواريانس استفاده شد. يافته‌ها: ميانگين كيفيت‌زندگي، (۰٫۲۱۴=p) و خودمراقبتي (۰٫۷۹۵=p) بين گروه مداخله و كنترل قبل از انجام مداخله تفاوت معنادار نداشت، ولي بعد از مداخله تفاوت دو گروه در اين ۲ متغير معنادار شد (۰٫۰۰۱>p). ميانگين ابعاد اقتصادي-اجتماعي، رواني، جسمي- فعاليت و سلامت عمومي كيفيت‌زندگي بين دو گروه بعد از انجام مداخله تفاوت معنادار داشت (۰٫۰۰۱>p). كيفيت‌زندگي (۰٫۱۵۴=p) و رفتارهاي مراقبت از خود (۰٫۴۳۱=p) در گروه كنترل قبل و بعد از مداخله تفاوت معنادار نداشته، ولي در گروه مداخله اين متغيرها بعد از مداخله نسبت به قبل از آن تفاوت معناداري يافته بود (۰٫۰۰۱>p). نتيجه گيري: نتايج مطالعه نشان داد كه آموزش خودمراقبتي بر كيفيت‌زندگي بيماران مبتلا به نارسايي‌قلبي مؤثر مي‌باشد و توصيه مي‌شود به عنوان يكي از روش‌هاي اثربخش و غير دارويي، جهت ارتقاء كيفيت‌زندگي اين بيماران به‌كار برده شود. </p> Objective: One of the most widespread cardiovascular disorders is Heart failure and is expressed as a chronic, progressive and disabling disorder .Many research have shown that quality of life in heart failure patients is low. one of the promoting ways of quality of life is self care education. The purpose of this study is to evaluate the effect of self care education on quality of life among heart failure patients . Material &amp; Methods: This study is a quasi-experimental research which is done on 126 heart failure patients whom were selected from persons referring to Tehran Rajaei Heart Center and were assigned equivalently in intervention and control group by the way of randomly permuted blocks. Data collection was tooled by demographic specification form, questionnaire of quality of life of heart failure patients and “European heart Failure Self-Care Behaviour Scale”. Intervention group patients lied in 6 groups, each group contents of 10 persons for education and participants were educated in 4-6 sessions. The educational package was given to these patients, finally. Time for each session was 30-45 minutes. For data analyzing, Paired T-test and Independent T-test, Chi-square, Kolmogorov-Smirnov test, Levens test and analyze of covariance were used. Results: There was no significant difference between two groups in total quality of life (p=0.214) and self care (p=0.795) before intervention, but after intervention these differences were significant (p<0.001).Also, there were significant differences between two groups after intervention in average of physical – activity, socio-economical, mental and general health dimensions of quality of life (p<0.001). Quality of life and self care of intervention group were more significantly than before intervention (p<0.001), but there was no significant difference between before and after score of quality of life (p=0.154) and self care (p=0.431) in control group. Conclusion: Results of study show that the education of self care was effective on quality of life among heart failure patients and researchers recommend this intervention as a one of the suitable and benefit styles for promoting the quality of life in these patients. کیفیت‌زندگی/ نارسایی‌قلبی/ آموزش خودمراقبتی Quality of life/ Heart failure / Self care education 0 0 http://www.jrehabilitation.com/browse.php?a_code=A-10-44-14&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa HabibollahLooye Rezaaei Looye حبيب اله رضايي لويه 550031947532846001898 Yes Asghar Dalvandi اصغر دالوندي 550031947532846001899 No Mohammad Ali Hosseini محمدعلي حسيني 550031947532846001900 No Mahdi Rahgozar مهدي رهگذر 550031947532846001901 No

fa تأثير برنامه بازتواني از طريق پياده‌روي منظم بر وضعيت‌باليني افراد مبتلا به بيماري‌هاي انسدادي مزمن ريه عمومى General كاربردی Applicable هدف: بيماري انسدادي مزمن ريه بيماري است كه با محدوديت جريان هوا در ريه مشخص مي‌شود، به‌طوري‌كه اين محدوديت به‌طور كامل قابل برگشت نيست. هدف از اين پژوهش تعيين تأثير پياده‌روي برنامه ريزي شده به عنوان برنامه بازتواني بر وضعيت‌باليني (نتايج اسپيرومتري، خلط، تنگي نفس و...) بيماران انسداد مزمن ريه با شدت متوسط مي‌باشد. روش بررسي: در اين پژوهش نيمه تجربي از بيمارستان‌هاي آموزشي منتخب شهر اصفهان 100 نفر از بيماران انسداد مزمن ريه با شدت متوسط به روش نمونه‌گيري در دسترس انتخاب و نهايتاً 30 نفر در گروه شاهد و 50 نفر در گروه آزمون باقي‌ماندند. ابزار گردآوري داده‌ها، پرسشنامه اطلاعات دموگرافيك و برگ ثبت علائم و نشانه‌هاي وضعيت‌باليني است. روايي آن ازطريق روايي محتوي و پايايي آن ازطريق پايايي همزمان سنجيده شد و اطلاعات قبل از پژوهش، 4 هفته بعد و 2 ماه بعد از مداخله در هر دو گروه جمع آوري شد. مداخله در گروه آزمون به‌صورت دو جلسه كلاس آموزشي در مورد ماهيت بيماري و اثرات ورزش (پياده‌روي) بر روي وضعيت سلامت برگزار شد و پياده‌روي برنامه‌ريزي شده سه روز در هفته به ميزان 10 تا 35 دقيقه در بيمارستان با راهنمايي و همراهي پژوهشگر به مدت 4 هفته انجام و سپس ادامه برنامه پياده‌روي بيماران در منزل دنبال و در برگه ثبت انجام پياده‌روي گزارش شد. پي‌گيري به مدت 2 ماه صورت گرفته و سپس نتايج برگه ثبت وضعيت‌باليني و اسپيرومتري دو گروه با استفاده از آزمون‌هاي آماري تحليل مكرر با تست ويلكز، تي‌مستقل و تي‌زوجي مورد تجزيه و تحليل و مقايسه قرار گرفت. يافته‌ها:ميانگين نمره تنگي نفس (۰٫۱=p)، كيفيت خلط (۰٫۴۵=p)، الگوي تنفسي (۰٫۰۶=p) و صداهاي ريوي (۰٫۰۶=p) قبل از شروع، 4 هفته بعد و 2 ماه بعد مطابق آزمون تحليل مكرر تفاوت معناداري در گروه شاهد نشان نداد، ولي در گروه آزمون تفاوت معنادار بود (مقادير احتمال به ترتيب ۰٫۰۱، ۰٫۰۰۱>، ۰٫۰۰۴ و ۰٫۰۳). همچنين تست عملكرد ريوي (اسپيرومتري) در ماه دوم بين گروه‌هاي كنترل و آزمون براساس آزمون تي‌مستقل تفاوت معناداري داشت (0٫001>p). نتيجه‌گيري: برنامه پياده‌روي منظم به عنوان برنامه بازتواني در بيماران انسداد مزمن ريه باعث بهبود وضعيت‌باليني (كاهش سرفه و ميزان خلط و الگوي تنفسي و صداهاي ريوي منظم و طبيعي) و عملكرد ريوي مناسب مي‌شود و پيشنهاد مي‌شود پياده‌روي برنامه‌ريزي شده براساس زمان 10 تا 35 دقيقه و 3 بار در هفته به عنوان برنامه بازتواني در اين بيماران پيگيري شود. Objective: Chronic obstructive pulmonary disease (COPD) is characterized with air flow restriction that this limitation is not refundable completely. This study is carried out in order to determine the effect of regular walking as rehabilitation plan on clinical status of chronic obstructive pulmonary disease (COPD) patients with moderate severity of disease. Materials &amp; Methods: In this quasi experimental study 100 patients were selected simply from convenient samples of Isfahan hospitals and finally were assigned into two groups as control group (n=30)and experimental group (n=50).Data collection tools include Demographic data questionnaire and observation checklist of clinical status for measuring respiratory status and self report questionnaire about walking doing. All of tools complited in 3 stages: before intervention, end four week and two month after intervention. Data were analyzed by repeated measurement ANOVA, Paired T test and Independent T test. Results: There was no significant difference in mean score of dyspnea (p=0.1), sputum quality (p=0.45), respiration pattern (p=0.06) and lung auscultation (p=0.06) of control group at different stages of research, but in experimental group, these variants were significant (P-values were 0.01, <0.001, 0.004 and 0.03). Conclusion: Regular walking as rehabilitation plan in moderate chronic obstructive pulmonary disease patients improves clinical status of them (decrease of cough and sputum and regular respiration pattern and lung auscultation) and pulmonary function. بیماری انسداد مزمن ریه/ پیاده‌روی منظم/ بازتوانی/ وضعیت‌بالینی Chronic obstructive pulmonary disease (COPD)/ Regular walking/ Rehabilitation/ Clinical status 0 0 http://www.jrehabilitation.com/browse.php?a_code=A-10-44-15&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa Robabeh Memarian ربابه معماريان 550031947532846001902 Yes Iesaa Mohammadi عيسي محمدي 550031947532846001903 No Neda Mirbagheri ندا ميرباقري 550031947532846001904 No

fa تأييد روايي سازه نسخه فارسي مجموعه آزمون ارزيابي شناختي كاردرماني لونستين(لوتكا) عمومى General كاربردی Applicable هدف: اسكيزوفرنيا عموماً توأم با نقص شناختي است. به دليل تأثير نقايص شناختي برتمامي ابعاد زندگي، ارزيابي شناخت با تقويت طرحهاي درماني، به كسب استقلال در زندگي روزمره نيز كمك مي نمايد. هدف از اين پژوهش مقايسه كاركرد شناختي بيماران مبتلا به اختلال اسكيزوفرنيا و افراد عادي جامعه براي تأييد روايي سازه مجموعه ارزيابي شناختي كاردرماني لونستين(لوتكا) جهت استفاده در ارزيابي‌‌هاي باليني بيماران اسكيزوفرنيا است. روش بررسي :اين پژوهش از نوع اعتبار سنجي و روا سازي ابزاري است كه به‌صورت مقايسه‌اي و بر روي 737 نفر (237 بيمار و 500 افراد عادي ) 20 تا 60 ساله انجام شد. نمونه گيري تصادفي و متناسب با ملاكهاي آزمون بود. ابزار مورد نظر آزمون ارزيابي شناختي كاردرماني لونشتين بود كه شش حوزه از شناخت را مورد ارزيابي قرار مي دهد. داده‌‌ها از طريق پرسشنامه اطلاعات دموگرافيك و آزمون لوتكا جمع آوري و به كمك آزمون‌هاي آماري ليون، تي‌مستقل و ضريب همبستگي مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت. يافته‌‌ها: بين وضعيت شناختي بيماران اسكيزوفرنيك و افراد عادي جامعه در تمامي هفت خرده‌آزمون تفاوت معنادار وجود داشت (۰/۰۰۱>p). مقايسه كاركرد شناختي بيماران سرپايي و بستري نيز در زمينه درك زمان و مكان، ادراك بينايي، سازماندهي بينايي حركتي، عمليات ذهني، توجه‌و‌تمركز تفاوت معناداري را نشان داد(۰/۰۰۱>p). همچنين برطبق يافته‌‌ها عمليات ذهني (۰/۰۳۳=p) و توجه ‌و ‌تمركز (۰/۰۰۷=p) در خانم‌ها بيشتر از آقايان بود. با افزايش سن نمرات اكتسابي تمامي خرده آرمونهاي مورد بررسي كاهش داشت. ميانگين نمرات افراد شاغل در هفت خرده‌آزمون به صورت معناداري بالاتر از افراد بيكار بود (۰/۰۰۱>p). ميانگين نمرات اكتسابي افراد متأهل در خرده‌آزمون درك زمان و مكان «جهت‌يابي» بالاتر بود (۰/۰۳۳=p) و همچنين ميان سطح تحصيلات و مطلوبيت هريك از هفت خرده‌آزمون رابطه معناداري وجود داشت (۰/۰۰۱>p). نتيجه گيري: همان‌گونه كه پيش‌تر اختلال و نقايص شناختي در افراد اسكيزوفرنيك با روش‌ها و آزمون‌هاي ديگر ثابت شده است، نتايج تحقيق حاضر كه با استفاده از آزمون لوتكا مي‌باشد، بر اين اختلال صحه مي‌گذارد. لذا نسخه فارسي آزمون لوتكا ابزار معتبر و مناسبي براي ارزيابي اختلال در كاركرد شناختي بزرگسالان مبتلا به اسكيزوفرنيا بوده و قادر است حيطه‌‌هاي اختلال شناختي در آنها را تعيين كند. Objective: Schizophrenia generally has cognitive impairments. So, cognitive impairments can affect whole life's aspects, cognitive assessment helps develop treatment planning and obtain independency in Occupational performance areas. The goal of this study is supporting construct validity of the Iranian version of Lowenstein Occupational Therapy cognitive assessment (LOTCA) through comparison of cognition among schizophrenic patients and general population Materials &amp; Methods: This is a validity testing study that was performed on 737 person (237- patient &amp; 500- general population `) in 20-60 age by comparative method. Samples were selected randomly accordance to research criteria. The tool was Lotca that asses six cognitive areas. Data gathered through demographic questionnaire and Lotca's scoring sheet and analyzed by Spearman correlation coefficient, Leven and Independent T-tests. RESULTS: There was significant different in cognitive performance between schizophrenic patients and normal population in all subtests of LOTCA (P>0.001). Comparison of cognitive performance of inpatients and outpatients showed significant difference in orientation, visual perception, visu-motor organization, thinking operations attention and concentration (P>0.001). In females thinking operations (p=0.033) and attention and concentration (p=0.007) was higher than males. The mean scores of subscales in employed person significantly were higher than unemployed persons (P>0.001). Subscales scores has reduced with increasing of age. Married persons showed higher orientation (p=0.033). Also there was significant difference between level of education and desirability of seven subscales (P>0.001). CONCLUSION: Results supports and confirms the construct validity of Lowenstein Occupational Therapy Cognitive Assessment (LOTCA) for cognitive status evaluation of schizophrenic patients کارکرد شناختی / اسکیزوفرنیا/ افراد طبیعی / لوتکا. Cognitive function/ Sschizophrenia/ Normal population/ Lowenstein occupational therapy cognitive assessment 0 0 http://www.jrehabilitation.com/browse.php?a_code=A-10-44-16&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa Ashraf Karbalaaei Noori اشرف كربلايي نوري 550031947532846001905 Yes Ali Sadeghi علي صادقي 550031947532846001906 No Zoya Shamsolmaali زويا شمس‌المعالي 550031947532846001907 No

fa مقايسه تأثير ارتز بي‌حركت‌كننده و گچ‌گيري بر راستاي مفصل كف‌پايي - انگشتي در بيماران هالوكس‌والگوس پس از عمل جراحي عمومى General كاربردی Applicable هدف: اين تحقيق با هدف مقايسه تأثير ارتز بي‌حركت‌كننده و گچ‌گيري بر راستاي مفصل كف‌پايي - انگشتي در بيماران هالوكس‌والگوس پس از عمل جراحي صورت گرفت. روش بررسي: در اين مطالعه شبه‌تجربي و مداخله‌اي 24 بيمار هالوكس‌والگوس واجد شرايط (سن ۱۹ تا 50 سال، زاويه هالوكس‌والگوس حداكثر 25 درجه، زاويه بين استخوان‌هاي كف‌پايي اول و دوم ۱۱ تا ۱۳ درجه، عدم تغييرات دژنراتيو در مفصل و عدم وجود بيماري‌هاي سيستميك)، از بين مراجعه‌كنندگان به درمانگاه ارتوپدي بيمارستان ميلاد تهران به‌طور ساده و در دسترس انتخاب و براساس بلوك‌هاي تصادفي تبديل شده، در دو گروه اسپلينت و گچ‌گيري قرار گرفتند. در گروه اسپلينت، قبل از عمل جراحي از پاي بيمار قالب گرفته شد و بلافاصله بعد از عمل، اسپلينت بر روي پاي بيمار بسته شد. در گروه گچ‌گيري پاي بيمار تا حدود ۵ سانتي‌متر بالاي مچ توسط پزشك متخصص گچ‌گيري شد. از كل بيماران بلافاصله و 6 هفته بعد از عمل راديوگرافي به‌عمل آمد و زاويه هالوكس‌والگوس آنها مقايسه گرديد. براي تحليل داده‌ها از آزمون‌هاي آماري مجذور خي، تي‌مستقل، تي‌زوجي، تحليل واريانس يكطرفه و تحليل كوواريانس استفاده شد. يافته‌ها : هيچ‌گونه تفاوتي در اختلاف ميانگين‌هاي زاويه هالوكس‌والگوس بلافاصله بعد از عمل و 6 هفته بعد از عمل دو گروه وجود نداشت و دو گروه از اين نظر اختلاف معناداري نداشتند(۱/۰۰=p). مقايسه ميانگين زاويه هالوكس‌والگوس بلافاصله و 6 هفته بعد از عمل جراحي در هر يك از گروه‌ها به تفكيك نيز اختلاف معناداري نداشت (۱/۰۰=p). نتيجه گيري: تأثير گچ‌گيري و اسپلينت در حفظ زاويه هالوكس‌والگوس بعد از عمل جراحي اصلاح اين دفورميتي يكسان بوده و لذا مي‌توان از هر دو روش به‌عنوان مراقبت‌هاي محافظتي به قصد حفظ موقعيت اصلاح شده به فراخور وضعيت بيمار استفاده نمود. Objective: The present research attempted to compare the effect of postoperative immobilization orthosis (POIO) and plaster support on Metatarsophalangeal joint alingment in Hallux valgus patients. Materials &amp; Methods: In this quasi experimental and interventional study, 24 Hallux valgus patients were selected simply and conveniently based on inclusion criteria(age:19-50years, Hallux valgus angle<25˚, inter metatarsal angle=11˚-13˚, no degenerative change in first metatarsophalangeal joint and no general systemic disease) from orthopedic clinic of Milad hospital and were assigned by randomized permuted blocks into two equal groups. In splint group, a positive plaster model was constructed from their feet before surgery and immediately after surgery the orthoses were applied for six weeks. In plaster support group, all the forefoot plasters were applied at the end of operation. The Hallux valgus angle of patients' feet of two groups was measured by radiography immediately and six week after surgery. Chi-square, Independent T test, Pair T test, One way ANOVA and ANCOVA were used to analyze data Results: Means difference between Hallux valgus angle means of immediately after surgery and six weeks after surgery of two groups had no significant difference (p=1.00) and also there was no significant difference in Hallux valgus angle mean between immediately and six weeks after surgery in each group (p=1.00). Conclusions: The effect of plaster support doesn’t differ with splinting in the maintenance of Hallux valgus angle after surgery, so both methods can be used according to patients situation. هالوکس‌والگوس/ ارتز بی‌حرکت‌کننده/ اسپلینت/ مفصل کف‌پایی- انگشتی Hallux valgus/Postoperative immobilization orthosis/Splint 0 0 http://www.jrehabilitation.com/browse.php?a_code=A-10-44-22&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa Molook Ayvazi ملوك عيوضي 550031947532846001924 Yes Ebrahim Moosavi ابراهيم موسوي 550031947532846001925 No Heydar Shahriari حيدر شهرياري 550031947532846001926 No Mahdi Rahgozar مهدي رهگذر 550031947532846001927 No Reza Vahhab Kashani رضا وهاب كاشاني 550031947532846001928 No

fa بررسي تأثير تمرينات كليدي مفصل شانه بر گشتاور ايزومتريك حركات مفصل گلنوهومرال در زنان جوان سالم عمومى General كاربردی Applicable هدف: اين مطالعه به‌منظور بررسي ميزان تغييرات گشتاور ايزومتريك برخي از حركات مفصل گلنوهومرال، بعد از انجام تمرينات كليدي اين مفصل انجام شد. روش بررسي: در اين كارآزمايي باليني تصادفي 36 دختر جوان سالم به‌طور تصادفي انتخاب و با روش تصادفي تعادلي در دو گروه مداخله و كنترل قرار گرفتند. آزمودني‌ها در گروه مداخله به مدت شش هفته، هفته‌اي سه جلسه، تمرينات كليدي را طبق روش دلورم (Delorm) به‌صورت وزنه آزاد انجام ‌دادند. قبل و بعد از شش هفته، گشتاور ايزومتريك حركات مورد بررسي در دو گروه توسط دستگاه دايناتورك در وضعيت‌هاي آزمون مربوط به هر كدام از حركات مورد بررسي اندازه‌گيري شد، به‌طوري‌كه آزمودني‌ها در آزمون مربوط به هر حركت، سه بار حداكثر انقباض ايزومتريك آن حركت را انجام داده و ميانگين اين سه بار به عنوان قله گشتاور براي ارزيابي گشتاور مورد نظر محسوب شد. داده‌هاي حاصل با استفاده از آزمون‌هاي آماري كولموگروف-اسميرنوف، تي‌زوجي و تي‌مستقل مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت. يافته‌ها: در گروه مداخله، گشتاور ايزومتريك حركات مورد بررسي بعد از شش هفته تمرين نسبت به قبل از آن افزايش معناداري يافت (001/0P<)، ولي در گروه كنترل هيچ‌گونه تغيير معناداري در هيچ‌يك از حركات مشاهده نشد (۰/۰۵<p ). > Objective: This study was aimed to indicate the effect of shoulder key exercises on isometric torque of glenohumeral joint movements. Materials &amp; methods: In this randomized clinical trial study,36 healthy females with no history of shoulder injury were selected by randomized method. Subjects were assigned randomly to control and experimental group. Experimental group performed shoulder key exercises, using Delorm method, three times a week for six weeks, and control group performed no exercise. The isometric torque of shoulder movements were measured with Dynatorqe device in the specific positions related to each movement before and after six weeks exercise in both groups. Subjects performed three set of maximum voluntary isometric contraction for each movement in the specific positions of tests. Finally, the mean of three maximum voluntary isometric contractions is accounted as a peak torque. Data were analyzed by Kolmogroff-Smirnoff, Paired T test and Independent T test. Results: There were significant differences in movement isometric torque of experimental group between before and after intervention (P<0.001), but there was no significant difference in control group (P>0.05). Also, there was no significant difference between two groups before intervention (p>0.05), but after exercises, differences of two groups were significant in all six movements (p<0.001). Conclusion: Shoulder key exercises training leads to an increase in peak torque for all glenohumeral movements and this can be considered as a point in training program for healthy subjects, particularly in those with overhand sports. گشتاور حرکات/حرکات مفصل شانه/تمرینات کلیدی مفصل شانه Movements torque/Shoulder joint movements/Key exercises of shoulder joint 0 0 http://www.jrehabilitation.com/browse.php?a_code=A-10-44-18&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa Roghayyeh Mohammadi رقيه محمدي 550031947532846001908 Yes Afsoon Nodehimoghaddam افسون نودهي‌مقدم 550031947532846001909 No AmirMasoud Arabloo اميرمسعود عربلو 550031947532846001910 No Anooshirvan Kazemnejad انوشيروان كاظم نژاد 550031947532846001911 No

fa مقايسه حس‌عمقي مفصل شانه بين زنان واليباليست و زنان غيرورزشكار عمومى General كاربردی Applicable هدف: حس‌عمقي در ثبات دايناميك مفصل گلنوهومرال پرتاب‌گران و ورزشكاراني كه حركات ناگهاني و پرتابي اندام فوقاني دارند، با توجه به شل بودن قابل ملاحظه كپسول مفصلي و دامنه حركتي بيش از حد آنها اهميت دارد. هدف از اين پژوهش مقايسه حس‌عمقي (حس وضعيت مفصل و حس حركت) بين دو گروه زنان واليباليست و زنان غيرورزشكار مي‌باشد. روش بررسي: به روش نمونه‌گيري ساده و در دسترس و لحاظ‌كردن معيارهاي موردنظر 15 واليباليست زن از تيم‌هاي دسته اول تهران و 15 زن غيرورزشكار كه با ورزشكاران جور شده بودند انتخاب و طي يك مطالعه مقايسه‌اي مورد – شاهدي، حس وضعيت مفصل گلنوهومرال و حس حركت آنها با استفاده از دستگاه سي.پي.ام مورد مقايسه قرار گرفت. از آزمون آماري تي‌مستقل براي تحليل داده‌ها استفاده گرديد. يافته‌ها: افزايش معناداري در دامنه چرخش خارجي واليباليست‌ها (۰/۰۳۵=p) و كاهش معناداري در خطاي باز سازي زاويه آنها (۰/۰۱۷=p) نسبت به غيرورزشكاران وجود داشت. در حالي‌كه هيچ‌گونه تفاوت معناداري در آستانه درك حركت بين دو گروه مشاهده نشد (۰/۳۹۲=p). نتيجه‌گيري: واليباليست‌ها داراي دامنه چرخش خارجي بيشتر و دقت بازسازي زاويه بالاتري در اندام فوقاني غالب خود مي‌باشند. شانه پرتاب‌كننده به طور مكرر در معرض حركات چرخشي شديد مي‌باشد. اين منجر به تطابق عصبي عضلاني مي‌شود و بدين ترتيب مي‌تواند باعث بهبود حس‌ عمقي گردد. Objective: The proprioception is important and determinant in dynamic stability of glenohumeral joint of overhead thrower in the presence of significant capsular laxity and excessive range of motion. The purpose of this study was to compare the joint position sense and kinesthesia between female volleyball players and non-athlete females in order to evaluation of their proprioception. Materials &amp; Methods: By simple and convenient sampling 15 female volleyball players were selected from Tehran first grade teams. Also, 15 non athlete females were selected and matched by athletes and participated in this comparative and case-control study. Joint position sense and kinesthesia was measured by continuous passive movement (CPM) Fisiotek HP2 equipment. Data were analyzed by Independent T test. Results: Volleyball players demonstrated a significantly greater external rotation (p=0.035) and lower errors on joint repositioning test (p=0.017), but there was not significant difference in shoulder kinesthesia between two groups (p=0.392). Conclusions: Female volleyball players exhibited improved joint reposition abilities at external rotation mid range of motion in comparison with non-athletes females. The throwing shoulder requires the pitchers to repeatedly subject their shoulder to repetitive , forceful, circumduction motions , resulting in neuromuscular adaptation and improved proprioception. حس‌عمقی/ حرکات پرتابی اندام‌فوقانی/ حس وضعیت مفصل/ حس حرکت/ شانه/ والیبالیست Proprioception/ Overhead throwing/ Joint position sense/ Kinesthesia/ Shoulder/ 0 0 http://www.jrehabilitation.com/browse.php?a_code=A-10-44-19&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa Afsoon Nodehimoghaddam افسون نودهي‌مقدم 550031947532846001912 Yes Nasrin Khaki نسرين خاكي 550031947532846001913 No Aaliye Kharazmi عاليه‌‌‌السادات خوارزمي 550031947532846001914 No

fa بررسي ارتباط وضعيت شناختي با ميزان استقلال در فعاليت‌هاي روزمره زندگي در افراد راست دست مبتلا به سكته‌مغزي عمومى General كاربردی Applicable هدف: ارزيابي ميزان تأثير آسيب‌هاي ناشي از سكته‌مغزي بر فعاليت‌هاي روزمره بيماران مبتلا، جهت برنامه‌ريزي اقدامات توانبخشي در ارتقاي تأمين استقلال آنان شايان توجه است. لذا اين پژوهش با هدف تعيين ارتباط آسيب عملكرد شناختي و ميزان استقلال فردي در بيماران سكته‌مغزي انجام گرفته است. روش بررسي: اين پژوهش، يك مطالعه توصيفي- تحليلي به شيوه مقطعي بود. 25 بيمار سكته‌مغزي بر اساس معيارهاي پژوهش و از بين بيماران سه بيمارستان و يك مركز تخصصي توانبخشي انتخاب و توسط شاخص فعاليت‌هاي روزمره بارتل (جهت تعيين استقلال در فعاليت‌هاي روزمره) و آزمون شناختي لوتكا (جهت بررسي وضعيت شناختي) مورد ارزيابي قرار گرفتند. نمونه‌گيري به روش ساده از جامعه دردسترس انجام شد. در نهايت، ارتباط وضعيت شناختي و ميزان استقلال فردي از طريق آزمون همبستگي و رگرسيون خطي بررسي شد. يافته‌ها: يافته‌هاي آماري ارتباط ميان نمره كل آزمون لوتكا و شاخص بارتل را رد كرد (087/0=P ). در عين حال برخي از اجزاي اين دو آزمون با يكديگر مرتبط بودند. نتيجه گيري: اگرچه عدم ارتباط دو آزمون لوتكا و بارتل تا حدي به دليل پايين بودن شدت آسيب شناختي در نمونه‌هاي مورد مطالعه است، اما توجه به اين نكته نيز لازم است كه شاخص بارتل تنها براستقلال و عدم استقلال فردي تأكيد داشته و به نحوه اجراي فعاليت‌ها نمي‌پردازد. از اين رو لازم است جهت بررسي و ارزيابي فعاليت‌هاي روزمره از آزمون‌هايي استفاده شود كه قابليت تحليل فعاليت‌ها را دارند. Objective: It is so important to evaluate the effects of symptoms caused by stroke on activities of daily living. The purpose of this study was to determine the correlation of cognitive status and independence in activities of daily living (ADL) after stroke. Materials &amp; Methods: This descriptive-analytical and cross-sectional study was done on 25 stroke clients whom were selected from 3 hospitals and one rehabilitation centre by simple sampling method and from available society according to inclusion criterias and assessed through Barthel index (independence index) and LOTCA (cognitive assessment). Then the correlation of cognitive and activities of daily living performance was determined by correlation and regression statistical analysis. Results: No relation was found between general cognitive function (total score of LOTCA) and individual independence (total score of BI) (P = 0.087). Although some areas from LOTCA were correlated to Barthel index. Conclusion: Although the lake of correlation between BI and LOTCA to some extent is caused by low intensity of cognitive impairment in sample size. It suggests that, BI just proceeds to independency in ADL. It has no emphasize on activity analysis. Therefore it is needed to use ADL assessments which stress on activity analysis for evaluating ADL performance in stroke patients. وضعیت‌شناختی/فعالیت‌های روزمره زندگی/سکته‌مغزی Cognitive status/Activities of daily living/Stroke 0 0 http://www.jrehabilitation.com/browse.php?a_code=A-10-44-20&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa Shadi Akbari شادي اكبري 550031947532846001915 Yes Narges Shafaaroodi نرگس شفارودي 550031947532846001916 No Malahat Akbarfahimi ملاحت اكبرفهيمي 550031947532846001917 No Hasan Ashayeri حسن عشايري 550031947532846001918 No Mohammad Kamali محمد كمالي 550031947532846001919 No

fa مقايسه فعاليت الكتريكي گروهي ازعضلات اطراف شانه در حين انجام ورزشهاي زنجيره بسته در افراد جوان سالم عمومى General كاربردی Applicable هدف: در مورد اثر ميزان استحكام سطح اتكا در حين تمرينات، بر ازدياد فعاليت عضلات اطراف شانه تناقضات زيادي وجود دارد. هدف از انجام مطالعه حاضر بررسي ارتباط بين تغييرات ميزان ثبات سطح اتكا با ميزان فعاليت الكتروميوگرافيك استاتيك عضلات اطراف شانه است. روش بررسي: در اين تحقيق تجربي 30 فرد سالم مطابق معيارهاي مورد نظر از نمونه‌هاي در دسترس انتخاب و فعاليت الكتروميوگرافيكي سطحي عضلات ذوزنقه‌اي‌فوقاني، ذوزنقه‌اي‌تحتاني، شانه‌اي‌قدامي، سر دراز دو سر، گرد بزرگ و سه‌گوش‌خلفي سمت غالب آنها در حالت استراحت و پس از 10 ثانيه قرار گرفتن در 6 وضعيت مختلف تست شنا رفتن، با توالي تصادفي و متفاوت از نظر ميزان استحكام سطح اتكا، ثبت گرديد. ميزان مجذور ريشه ميانگين سه ثانيه مياني الكتروميوگرافي براي مقايسه شدت فعاليت عضلاني بين وضعيت‌ها مورد استفاده قرار گرفت. سپس داده‌ها با آزمون‌هايتحليل‌واريانس با اندازه‌گيري‌هاي مكرر و همبستگي پيرسون مورد بررسي قرار گرفتند. يافته‌ها: شدت فعاليت عضلاني در سه وضعيتي كه سطح اتكاي مستحكم استفاده شد، بيشتر از وضعيت‌هايي بودندكه ثبات سطح اتكا كمتر شده بود. اين تفاوت قابل توجه در تمام عضلات غير از عضله ذوزنقه‌اي‌فوقاني (۰/۰۸۱=p) معنادار بود (۰/۰۰۱>p). نتيجه‌گيري: ازدياد بي‌ثباتي سطح اتكا نمي‌تواند به عنوان يك روش جهت ازدياد پيشرونده قدرت عضلات اطراف شانه مورد استفاده قرار گيرد. Objective: The effect of surface stability on the magnitude of the shoulder periarthicular muscular activity has remained controversial. The aim of this study was to investigate the relation between the changes in surface stability and the intensity of the static electromyographic activity of the shoulder periarthicular muscles. Materials &amp; Methods: In this quasi experimental study, 30 healthy persons were selected conveniently according to inclusive and exclusive criteria and the surface electromyographic activity of superior trapezious, inferior trapezious, seratus anterior, long head of biceps, teres major and posterior deltoid in dominant side muscles of them were recorded at rest, and during 10 seconds standing on hands at 6 randomly ordered push up test positions with varied surface stability. The root mean square of the middle 3 seconds of electromyography was used for comparison of the muscular activity among the applied positions. Then data were compared by analysis of variance (ANOVA) with repeated measures and Pearsonian Correlation Coefficient tests. Results: The intensity of muscular activity in the 3 positions where the more stable surface was used was higher in comparison with the positions where the surface was unstable. The significant differences were seen in all muscles (p<0.001) except in superior trapezius muscle (p=0.081). Conclusion: Increasing the instability of the supporting surface can not be used as a method for progressively increasing the strength of periarthicular shoulder muscles. استحکام/سطح اتکا/ شانه/عضلات/الکترومیوگرافی Stability/Supporting surface/Shoulder/Muscle/Electromyography 0 0 http://www.jrehabilitation.com/browse.php?a_code=A-10-44-21&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa Khosro Khademi خسرو خادمي كلانتري 550031947532846001920 Yes Simin Berenji سيمين برنجي 550031947532846001921 No Seddighe Naeemei صديقه‌السادات نعيمي 550031947532846001922 No Mehri Ghasemi مهري قاسمي 550031947532846001923 No

fa تأثير روان‌نمايشگري بر افزايش مهارت‌هاي اجتماعي و عزت‌نفس بيماران مبتلا به اسكيزوفرنياي نوع يك و دو عمومى General كاربردی Applicable هدف: اختلال در مهارت‌هاي اجتماعي ويژگي بارز بيماران اسكيزوفرنياك است. هدف اصلي مطالعه حاضر بررسي تأثير روان‌نمايشگري بر افزايش مهارت‌هاي اجتماعي و عزت‌نفس بيماران مبتلا به اختلال اسكيزوفرنياي نوع I و II مي‌باشد. روش بررسي: در اين مطالعه تجربي و مداخله‌اي از بين بيماران مرد مبتلا به اسكيزوفرنيا كه در طول شش ماه اول سال 1384 در بخش‌هاي اعصاب و روان بيمارستان روانپزشكي ايثار شهر اردبيل بستري بودند، 80 نفر به روش نمونه‌گيري تصادفي ساده انتخاب شده و به‌صورت تصادفي‌تعادلي به چهار گروه 20 نفره تخصيص يافتند. جلسات اجرايي روان‌نمايشگري براي گروه‌هاي آزمايش نووع يك و دو به مدت ۹ هفته و هر هفته ۳ جلسه شامل مراحل آمادگي، اجرا و درون‌پردازي و تمرين رفتاري براي جمع‌آوري داده‌هاي پژوهش، از پرسشنامه اطلاعات جمعيت‌شناختي، فهرست مهارت‌هاي اجتماعي ويژه بيماران مبتلا به اسكيزوفرنيا و مقياس عزت‌نفس روزنبرگ استفاده شد. داده‌ها با استفاده از آزمون تي‌مستقل و تحليل واريانس دو عاملي تجزيه و تحليل شد. يافته‌ها: تفاضل ميانگين نمرات پيش‌آزمون- پس‌آزمون مهارت‌هاي اجتماعي (۰/۰۰۱>p) و عزت‌نفس (۰/۰۰۵=p) بين گروه آزمايش و كنترل (كل بيماران) تفاوت معنادار وجود داشت. بين گروه‌هاي آزمايش نوع ۱ و نوع ۲ از نظر ميانگين نمرات پيش‌آزمون (۰/۰۰۳=p)، پس‌آزمون (۰/۰۰۱>p) و تفاضل پيش‌آزمون- پس‌آزمون (۰/۰۰۹=p) مهارت‌هاي اجتماعي و همچنين از نظر ميانگين نمرات پيش‌آزمون (۰/۰۵=p)، پس‌آزمون (۰/۰۰۱>p) و تفاضل پيش‌آزمون- پس‌آزمون (۰/۰۳۵=p) عزت‌نفس تفاوت معناداري وجود داشت. بين گروه‌هاي آزمايش و كنترل نوع يك اسكيزوفرنيا از نظر تفاضل نمرات پيش‌آزمون و پس‌آزمون مهارت‌هاي اجتماعي (۰/۰۰۱>p) و عزت‌نفس (۰/۰۰۱>p) و همچنين گروه‌هاي آزمايش و كنترل نوع دو اسكيزوفرنيا در تفاضل نمرات پيش‌آزمون- پس‌آزمون مهارت‌هاي اجتماعي (۰/۰۱=p) و عزت‌نفس (۰/۰۳=p) تفاوت معنادار وجود داشت. نتيجه گيري: اجراي فنون روان‌نمايشگري برمهارت‌هاي اجتماعي و عزت‌نفس بيماران مبتلا به اسكيزوفرنيا مؤثر است و اين اثر بر بيماران مبتلا به نوع يك اين اختلال بيشتر است. Objective:Social skills disturbance is the characteristic feature of schizophrenic patients. This study mainly aims to assess the effect of psychodrama on social skills and self-esteem increase of patients with schizophrenia (types I and II). Materials &amp; Methods: This is an experimental study. Statistical population included all male patients with schizophrenia whom were hospitalized within first half of 2005 in the psychiatric wards of Ardabil’s Isar hospital. Eighty persons from among them were randomly selected and assigned into four groups by balanced randomized method (20 persons in each group). For data collection, epidemiological information questionnaire, social skills inventory for schizophrenic patients and Rosenberg's self esteem questionnaire were applied. The accomplishment of psychodrama programs were done for experimental groups three time a week in 9 weeks time. Data were analyzed by Independent T test and two-factor ANOVA. Results: There were significant differences between case and control groups of total patients, in mean scores difference of pretest and post test in social skills (p<0.001) and self esteem (p=0.005). There were significant differences between type I and type II experimental groups in the mean scores of social skills pretest (p=0.003) &amp; post test (p<0.001) and their difference (p=0.009). Also there were significant differences between them in the mean scores of self-esteem pretest (p=0.005) and post test (p<0.001) and their difference (p=0.035). Difference of pretest and post test scores of social skills (p<0.001) and self steem (p<0.001) showed significant difference between experimental and control group of type I schizophrenic patients. Also there were these differences between experimental and control group of type II schizophrenic patients (p=0.01 &amp; 0.03). Conclusion: Execution of psychodrama significantly affects social skills and self-esteem of patients with schizophrenia. This is significantly higher in the patients of type I in comparison with type II. روان‌نمایشگری/اسکیزوفرنیای نوع یک/اسکیزوفرنیای نوع دو/مهارت‌های اجتماعی/عزت‌نفس Psychodrama/ Schizophrenia type I/ Schizophrenia type II/ Social skills/ Self esteem 0 0 http://www.jrehabilitation.com/browse.php?a_code=A-10-44-23&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa Parviz Molavi پرويز مولوي 550031947532846001929 Yes Hosein Ghamari Givi حسين قمري گيوي 550031947532846001930 No Suran Rajabi سوران رجبي 550031947532846001931 No Osha Berahmand اوشا برهمند 550031947532846001932 No Behzad Rasoolzadeh بهزاد رسول‌زاده 550031947532846001933 No Roohollah Arab روح‌الله عرب 550031947532846001934 No Hosein Mohammadnia حسين محمدنيا 550031947532846001935 No