فصلنامه علمی پژوهشی توانبخشی journal of Rehabilitation Medical Sciences http://www.jrehabilitation.com 55 journal55 1607-2960 fa jalali 1388 6 1 gregorian 2009 8 1 10 2 online 1 fulltext

fa بررسی توزيع فشار کف پا در افراد بزرگسال سالم هنگام ايستادن و راه‌رفتن عمومى General كاربردی Applicable <p align="right">هدف: مطالعه حاضر به منظور بررسی توزيع فشار کف پا در افراد بزرگسال سالم انجام گرديد تا بر اساس آن معيار مناسبی در زمينه توزيع طبيعی فشار کف پا معرفی شود. روش بررسی: در اين مطالعه توصيفی- تحليلی،80 مرد و زن با پای سالم از نمونه‌های در دسترس به صورت ساده انتخاب و با استفاده از دستگاه اندازه‌گيری فشار RS-Scan فشار کف پا در نه منطقه آناتوميکی هنگام ايستادن و راه‌رفتن اندازه‌گيری شد. داده‌های حاصل با استفاده از آزمون‌های آماری تی‌زوجی و تی‌مستقل مورد تجزيه و تحليل قرار گرفتند. يافته‌‌ها: مناطق پاشنه با 43/31 ، سرهای استخوان‌های کف‌پايی دوم و سوم با 86/30 و 00/28 و انگشت شست با 51/23 نيوتن بر سانتی‌متر مربع دارای بيشترين فشار حين راه‌رفتن بوده و کمترين فشار در انگشت دو تا پنج و ناحيه ميانی پا قرار داشت. ميزان فشار استاتيک در ناحيه جلوی پای چپ (001/0>(p، درصد تماس در ناحيه عقب هر دو پا(001/0>(p و ناحيه ميانی پای راست(02/0=(p و مقدار حداکثر فشار طی راه‌رفتن در نواحی استخوان‌های کف‌پايی چهارم پای راست (۰/۰۵=p) و چپ (۰/۰۴=p) و پنجم پای راست (۰/۰۲=p) و پاشنه هر دو پا (۰/۰۰۱>p) بين مردان و زنان تفاوت معناداری داشت. نتيجه‌گيری: تفاوت‌های زيادی بين نحوه توزيع و ميزان فشار کف‌پای زنان و مردان وجود دارد که بايد در موارد مختلف از جمله طراحی کفش، روندهای درمانی و توانبخشی و همچنين پاهای در معرض خطر مانند افراد ديابتی مورد توجه قرار گيرد. </p> Objective: This study was performed to investigate plantar pressure distribution in healthy adults to establish normal plantar pressure values. Materials & Methods: In this descriptive and analytical study, 80 individuals (female and male) with healthy feet were selected from convenient samples by simple selection. This study was performed with usage of RS-Scan plantar pressure measurement device to measure plantar pressure in 9 anatomical regions of the foot during standing and walking. Data were analyzed by Paired T-test and Independent T-test. Results: During walking the highest pressure was located under the heel area (31.43 n/cm2), 2th (30.86 n/cm2) and 3th (28 n/cm2) metatarsal heads, followed by big toe (23.51 n/cm2) and the lowest pressure was at 2-5 toes and midfoot. There were significant differences between male and female in static pressure values for the left forefoot(p<0.001), contact areas at rear foot(p<0.001) and right midfoot (p=0.02). Results showed significant differences in pressure under 4th metatarsal head of right (p=0.05) and left (p=0.04) foot, 5th metatarsal head of right foot (p=0.02) and under heel region pressures of both foot (p<0.001) between females and males. Conclusion: There are many differences in distribution manner and values of plantar pressure between females and males that would be considered at therapeutic and rehabilitation procedures of at risk foot ( for example: Diabetic foot) and shoe designing. : فشار کف پا/ دستگاه اندازه‌گيری فشار/ بيومکانيک پا/ مقاديرطبيعی : فشار کف پا/ دستگاه اندازه‌گيری فشار/ بيومکانيک پا/ مقاديرطبيعی 0 0 http://www.jrehabilitation.com/browse.php?a_code=A-10-44-12&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa Zahra صفايي‌پور زهرا صفايي‌پور 550031947532846001890 Yes Ismael ابراهيمی سماعيل ابراهيمی 550031947532846001891 No Hasan سعيدی حسن سعيدی 550031947532846001892 No Mohammad کمالی محمد کمالی 550031947532846001893 No

fa مقايسه الگوی فعاليت عضله راست‌کننده ستون‌فقرات در حين عمل پايين گذاشتن بار قبل و بعد از حفظ طولانی مدت وضعيت فلکسيون کمر در افراد با سابقه کمردرد و افراد سالم عمومى General كاربردی Applicable <p align="right">هدف: مقايسه پديده فلکسيون ريلکساسيون در عضله راست‌کننده ستون‌فقرات در حين عمل پايين‌گذاشتن بار قبل و بعد از حفظ طولانی مدت وضعيت فلکسيون کمر در افراد با سابقه کمردرد و افراد سالم هدف اين مطالعه است. روش بررسی: در اين مطالعه تجربی و مداخله ای، 15 فرد با سابقه کمردرد با نمونه‌گيری ساده و در دسترس و 15 فرد سالم با روش جورکردن با بيماران انتخاب و فعاليت عضله راست‌کننده ستون‌فقرات آنها توسط الکتروميوگرافی سطحی و ميزان فلکسيون تنه توسط الکتروگونيومتر اندازه‌‌گيری و ثبت شد. افراد مورد مطالعه عمل باربرداشتن و پايين گذاشتن بار را در شرايط بدون وزنه و با وزنه انجام می‌دادند. سپس حفظ طولانی مدت وضعيت فلکسيون کمر به مدت 7 دقيقه انجام شده و مجدداً عمل باربرداشتن و پايين‌گذاشتن بار تکرار می‌شد. قطع فعاليت عضله راست‌کننده ستون‌فقرات در حين عمل پايين گذاشتن بار يا پديده فلکسيون ريلکساسيون قبل و بعد از حفظ طولانی مدت وضعيت فلکسيون کمر در شرايط بدون وزنه و با وزنه در دو گروه مقايسه و با استفاده از آزمون آماری تحليل واريانس سه طرفه مختلط برای بررسی اثر متقابل وضعيت در بار در گروه مورد تجزيه وتحليل قرار گرفت. يافته‌ها: مطابق نتايج حاصل اثر متقابل وضعيت در بار (۰/۱۲۰p=) و گروه در بار (۰/۳۶۵=p) معنادار نبود، ولی اثر گروه در وضعيت معنادار بود (۰/۰۰۱>p) ، به‌گونه‌ای که تأثير حفظ طولانی مدت وضعيت فلکسيون کمر در گروه با سابقه کمردرد معنادار بود (۰/۰۰۱>p)، ولی در افراد سالم معنادار نبود (۰/۴۶۸=p). در افراد با سابقه کمردرد پديده فلکسيون ريلکساسيون بعد از حفظ طولانی مدت وضعيت فلکسيون کمر، نسبت به قبل از آن ديرتر رخ می‌داد. نتيجه‌گيری: در افراد با سابقه کمردرد، پديده فلکسيون ريلکساسيون بعد از حفظ طولانی مدت وضعيت فلکسيون کمر، ديرتر از قبل از حفظ وضعيت مذکور اتفاق می‌افتد، در حالی‌که در افراد سالم تفاوتی بين قبل و بعد از حفظ طولانی مدت وضعيت فلکسيون کمر نيست. </p> Objective: The purpose of this research was to compare the erector spine flexion relaxation phenomenon between subjects with and without history of Low back pain. Materials & Methods: In this Quasi-experimental study, 15 persons with history of low back pain were selected simply from convenient samples and 15 healthy persons were selected by matching method. Surface Electromyography and Electrogoniometery were used. Subjects performed lifting and lowering tasks with load and without load as randomly, then Prolonged Static lumbar flexion were maintained for 7 minutes, then lifting and lowering tasks repeated. Erector spine Flexion relaxation phenomenon before and after prolonged static lumbar flexion (position), with and without load, in two groups were compared by 3 ways mixed ANOVA. Results: The interactions between Load * position (p=0.120) and group* load (p=0.365) were insignificant, but interaction between group * position were significant (p<0.001). After prolonged lumbar flexion position, erector spine flexion relaxation phenomenon started later in subjects with history of low back pain (p<0.001), but there is no different significant in subjects without history of low back pain (p=0.468). Conclusions: After prolonged lumbar flexion position, erector spine flexion relaxation phenomenon started later in subjects with history of low back pain, but there is no different significant in subjects without history of low back pain. پديده فلکسيون ريلکساسيون/ پايين گذاشتن بار/ کمردرد/عضله راست‌کننده ستون‌فقرات پديده فلکسيون ريلکساسيون/ پايين گذاشتن بار/ کمردرد/عضله راست‌کننده ستون‌فقرات 0 0 http://www.jrehabilitation.com/browse.php?a_code=A-10-44-13&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa Holakoo محسنی‌فر هلاکو محسنی‌فر 550031947532846001894 Yes Ismael ابراهيمی اسماعيل ابراهيمی 550031947532846001895 No Mahyar صلواتی مهيار صلواتی 550031947532846001896 No Nader معروفی نادر معروفی 550031947532846001897 No

fa تأثير آموزش خودمراقبتی بر کيفيت‌زندگی بيماران مبتلا به نارسايی‌قلبی عمومى General كاربردی Applicable <p align="right">هدف: نارسايی‌قلبی يکی از شايع ترين اختلالات قلبی- عروقی بوده و به عنوان يک اختلال مزمن، پيشرونده و ناتوان کننده مطرح می‌باشد. کيفيت‌زندگی در بيماران مبتلا به نارسايی‌قلبی پائين است. يکی از روش‌های ارتقا‌دهنده کيفيت‌زندگی، آموزش خودمراقبتی می‌باشد. هدف مطالعه حاضر تعيين تأثير آموزش خودمراقبتی بر کيفيت‌زندگی بيماران مبتلا به نارسايی‌قلبی می‌باشد. روش بررسی: در اين مطالعه نيمه تجربی 126 بيمار مبتلا به نارسايی‌قلبی از بين مراجعه کنندگان به بيمارستان قلب و عروق شهيد رجايی تهران مطابق معيارهای تحقيق انتخاب و با روش بلوک‌های تبديل شده تصادفی به طور مساوی در دوگروه مداخله و کنترل قرار گرفتند. ابزار گرد آوری داده‌ها شامل فرم مشخصات دموگرافيک، پرسشنامه کيفيت‌زندگی بيماران مبتلا به نارسايی‌قلب و "پرسشنامه اروپايی رفتار مراقبت از خود بيماران نارسايی‌قلبی" بود. بيماران گروه مداخله در شش گروه ده نفری جهت آموزش قرار گرفته و در 4 تا ۶ جلسه آموزش ديدند و در نهايت بسته آموزشی در اختيار اين بيماران قرار گرفت. طول مدت جلسات 30 تا ۴۵ دقيقه بود. برای تحليل داده‌ها از آزمون‌های تی‌زوجی و مستقل، کای اسکوئر ،کلموگروف- اسميرنوف، ليون و آناليز کوواريانس استفاده شد. يافته‌ها: ميانگين کيفيت‌زندگی، (۰٫۲۱۴=p) و خودمراقبتی (۰٫۷۹۵=p) بين گروه مداخله و کنترل قبل از انجام مداخله تفاوت معنادار نداشت، ولی بعد از مداخله تفاوت دو گروه در اين ۲ متغير معنادار شد (۰٫۰۰۱>p). ميانگين ابعاد اقتصادی-اجتماعی، روانی، جسمی- فعاليت و سلامت عمومی کيفيت‌زندگی بين دو گروه بعد از انجام مداخله تفاوت معنادار داشت (۰٫۰۰۱>p). کيفيت‌زندگی (۰٫۱۵۴=p) و رفتارهای مراقبت از خود (۰٫۴۳۱=p) در گروه کنترل قبل و بعد از مداخله تفاوت معنادار نداشته، ولی در گروه مداخله اين متغيرها بعد از مداخله نسبت به قبل از آن تفاوت معناداری يافته بود (۰٫۰۰۱>p). نتيجه گيری: نتايج مطالعه نشان داد که آموزش خودمراقبتی بر کيفيت‌زندگی بيماران مبتلا به نارسايی‌قلبی مؤثر می‌باشد و توصيه می‌شود به عنوان يکی از روش‌های اثربخش و غير دارويی، جهت ارتقاء کيفيت‌زندگی اين بيماران به‌کار برده شود. </p> Objective: One of the most widespread cardiovascular disorders is Heart failure and is expressed as a chronic, progressive and disabling disorder .Many research have shown that quality of life in heart failure patients is low. one of the promoting ways of quality of life is self care education. The purpose of this study is to evaluate the effect of self care education on quality of life among heart failure patients . Material & Methods: This study is a quasi-experimental research which is done on 126 heart failure patients whom were selected from persons referring to Tehran Rajaei Heart Center and were assigned equivalently in intervention and control group by the way of randomly permuted blocks. Data collection was tooled by demographic specification form, questionnaire of quality of life of heart failure patients and “European heart Failure Self-Care Behaviour Scale”. Intervention group patients lied in 6 groups, each group contents of 10 persons for education and participants were educated in 4-6 sessions. The educational package was given to these patients, finally. Time for each session was 30-45 minutes. For data analyzing, Paired T-test and Independent T-test, Chi-square, Kolmogorov-Smirnov test, Levens test and analyze of covariance were used. Results: There was no significant difference between two groups in total quality of life (p=0.214) and self care (p=0.795) before intervention, but after intervention these differences were significant (p<0.001).Also, there were significant differences between two groups after intervention in average of physical – activity, socio-economical, mental and general health dimensions of quality of life (p<0.001). Quality of life and self care of intervention group were more significantly than before intervention (p<0.001), but there was no significant difference between before and after score of quality of life (p=0.154) and self care (p=0.431) in control group. Conclusion: Results of study show that the education of self care was effective on quality of life among heart failure patients and researchers recommend this intervention as a one of the suitable and benefit styles for promoting the quality of life in these patients. کيفيت‌زندگی/ نارسايی‌قلبی/ آموزش خودمراقبتی کيفيت‌زندگی/ نارسايی‌قلبی/ آموزش خودمراقبتی 0 0 http://www.jrehabilitation.com/browse.php?a_code=A-10-44-14&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa HabibollahLooye رضايی لويه حبيب اله رضايی لويه 550031947532846001898 Yes Asghar دالوندی اصغر دالوندی 550031947532846001899 No Mohammad Ali حسينی محمدعلی حسينی 550031947532846001900 No Mahdi رهگذر مهدی رهگذر 550031947532846001901 No

fa تأثير برنامه بازتوانی از طريق پياده‌روی منظم بر وضعيت‌بالينی افراد مبتلا به بيماری‌های انسدادی مزمن ريه عمومى General كاربردی Applicable هدف: بيماری انسدادی مزمن ريه بيماری است که با محدوديت جريان هوا در ريه مشخص می‌شود، به‌طوری‌که اين محدوديت به‌طور کامل قابل برگشت نيست. هدف از اين پژوهش تعيين تأثير پياده‌روی برنامه ريزی شده به عنوان برنامه بازتوانی بر وضعيت‌بالينی (نتايج اسپيرومتری، خلط، تنگی نفس و...) بيماران انسداد مزمن ريه با شدت متوسط می‌باشد. روش بررسی: در اين پژوهش نيمه تجربی از بيمارستان‌های آموزشی منتخب شهر اصفهان 100 نفر از بيماران انسداد مزمن ريه با شدت متوسط به روش نمونه‌گيری در دسترس انتخاب و نهايتاً 30 نفر در گروه شاهد و 50 نفر در گروه آزمون باقی‌ماندند. ابزار گردآوری داده‌ها، پرسشنامه اطلاعات دموگرافيک و برگ ثبت علائم و نشانه‌های وضعيت‌بالينی است. روايی آن ازطريق روايی محتوی و پايايی آن ازطريق پايايی همزمان سنجيده شد و اطلاعات قبل از پژوهش، 4 هفته بعد و 2 ماه بعد از مداخله در هر دو گروه جمع آوری شد. مداخله در گروه آزمون به‌صورت دو جلسه کلاس آموزشی در مورد ماهيت بيماری و اثرات ورزش (پياده‌روی) بر روی وضعيت سلامت برگزار شد و پياده‌روی برنامه‌ريزی شده سه روز در هفته به ميزان 10 تا 35 دقيقه در بيمارستان با راهنمايی و همراهی پژوهشگر به مدت 4 هفته انجام و سپس ادامه برنامه پياده‌روی بيماران در منزل دنبال و در برگه ثبت انجام پياده‌روی گزارش شد. پی‌گيری به مدت 2 ماه صورت گرفته و سپس نتايج برگه ثبت وضعيت‌بالينی و اسپيرومتری دو گروه با استفاده از آزمون‌های آماری تحليل مکرر با تست ويلکز، تی‌مستقل و تی‌زوجی مورد تجزيه و تحليل و مقايسه قرار گرفت. يافته‌ها:ميانگين نمره تنگی نفس (۰٫۱=p)، کيفيت خلط (۰٫۴۵=p)، الگوی تنفسی (۰٫۰۶=p) و صداهای ريوی (۰٫۰۶=p) قبل از شروع، 4 هفته بعد و 2 ماه بعد مطابق آزمون تحليل مکرر تفاوت معناداری در گروه شاهد نشان نداد، ولی در گروه آزمون تفاوت معنادار بود (مقادير احتمال به ترتيب ۰٫۰۱، ۰٫۰۰۱>، ۰٫۰۰۴ و ۰٫۰۳). همچنين تست عملکرد ريوی (اسپيرومتری) در ماه دوم بين گروه‌های کنترل و آزمون براساس آزمون تی‌مستقل تفاوت معناداری داشت (0٫001>p). نتيجه‌گيری: برنامه پياده‌روی منظم به عنوان برنامه بازتوانی در بيماران انسداد مزمن ريه باعث بهبود وضعيت‌بالينی (کاهش سرفه و ميزان خلط و الگوی تنفسی و صداهای ريوی منظم و طبيعی) و عملکرد ريوی مناسب می‌شود و پيشنهاد می‌شود پياده‌روی برنامه‌ريزی شده براساس زمان 10 تا 35 دقيقه و 3 بار در هفته به عنوان برنامه بازتوانی در اين بيماران پيگيری شود. Objective: Chronic obstructive pulmonary disease (COPD) is characterized with air flow restriction that this limitation is not refundable completely. This study is carried out in order to determine the effect of regular walking as rehabilitation plan on clinical status of chronic obstructive pulmonary disease (COPD) patients with moderate severity of disease. Materials & Methods: In this quasi experimental study 100 patients were selected simply from convenient samples of Isfahan hospitals and finally were assigned into two groups as control group (n=30)and experimental group (n=50).Data collection tools include Demographic data questionnaire and observation checklist of clinical status for measuring respiratory status and self report questionnaire about walking doing. All of tools complited in 3 stages: before intervention, end four week and two month after intervention. Data were analyzed by repeated measurement ANOVA, Paired T test and Independent T test. Results: There was no significant difference in mean score of dyspnea (p=0.1), sputum quality (p=0.45), respiration pattern (p=0.06) and lung auscultation (p=0.06) of control group at different stages of research, but in experimental group, these variants were significant (P-values were 0.01, <0.001, 0.004 and 0.03). Conclusion: Regular walking as rehabilitation plan in moderate chronic obstructive pulmonary disease patients improves clinical status of them (decrease of cough and sputum and regular respiration pattern and lung auscultation) and pulmonary function. بيماری انسداد مزمن ريه/ پياده‌روی منظم/ بازتوانی/ وضعيت‌بالينی بيماری انسداد مزمن ريه/ پياده‌روی منظم/ بازتوانی/ وضعيت‌بالينی 0 0 http://www.jrehabilitation.com/browse.php?a_code=A-10-44-15&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa Robabeh معماريان ربابه معماريان 550031947532846001902 Yes Iesaa محمدی عيسی محمدی 550031947532846001903 No Neda ميرباقری ندا ميرباقری 550031947532846001904 No

fa تأييد روايی سازه نسخه فارسی مجموعه آزمون ارزيابی شناختی کاردرمانی لونستين(لوتکا) عمومى General كاربردی Applicable هدف: اسکيزوفرنيا عموماً توأم با نقص شناختی است. به دليل تأثير نقايص شناختی برتمامی ابعاد زندگی، ارزيابی شناخت با تقويت طرحهای درمانی، به کسب استقلال در زندگی روزمره نيز کمک می نمايد. هدف از اين پژوهش مقايسه کارکرد شناختی بيماران مبتلا به اختلال اسکيزوفرنيا و افراد عادی جامعه برای تأييد روايی سازه مجموعه ارزيابی شناختی کاردرمانی لونستين(لوتکا) جهت استفاده در ارزيابی‌‌های بالينی بيماران اسکيزوفرنيا است. روش بررسی :اين پژوهش از نوع اعتبار سنجی و روا سازی ابزاری است که به‌صورت مقايسه‌ای و بر روی 737 نفر (237 بيمار و 500 افراد عادی ) 20 تا 60 ساله انجام شد. نمونه گيری تصادفی و متناسب با ملاکهای آزمون بود. ابزار مورد نظر آزمون ارزيابی شناختی کاردرمانی لونشتين بود که شش حوزه از شناخت را مورد ارزيابی قرار می دهد. داده‌‌ها از طريق پرسشنامه اطلاعات دموگرافيک و آزمون لوتکا جمع آوری و به کمک آزمون‌های آماری ليون، تی‌مستقل و ضريب همبستگی مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت. يافته‌‌ها: بين وضعيت شناختی بيماران اسکيزوفرنيک و افراد عادی جامعه در تمامی هفت خرده‌آزمون تفاوت معنادار وجود داشت (۰/۰۰۱>p). مقايسه کارکرد شناختی بيماران سرپايی و بستری نيز در زمينه درک زمان و مکان، ادراک بينايی، سازماندهی بينايی حرکتی، عمليات ذهنی، توجه‌و‌تمرکز تفاوت معناداری را نشان داد(۰/۰۰۱>p). همچنين برطبق يافته‌‌ها عمليات ذهنی (۰/۰۳۳=p) و توجه ‌و ‌تمرکز (۰/۰۰۷=p) در خانم‌ها بيشتر از آقايان بود. با افزايش سن نمرات اکتسابی تمامی خرده آرمونهای مورد بررسی کاهش داشت. ميانگين نمرات افراد شاغل در هفت خرده‌آزمون به صورت معناداری بالاتر از افراد بيکار بود (۰/۰۰۱>p). ميانگين نمرات اکتسابی افراد متأهل در خرده‌آزمون درک زمان و مکان «جهت‌يابي» بالاتر بود (۰/۰۳۳=p) و همچنين ميان سطح تحصيلات و مطلوبيت هريک از هفت خرده‌آزمون رابطه معناداری وجود داشت (۰/۰۰۱>p). نتيجه گيری: همان‌گونه که پيش‌تر اختلال و نقايص شناختی در افراد اسکيزوفرنيک با روش‌ها و آزمون‌های ديگر ثابت شده است، نتايج تحقيق حاضر که با استفاده از آزمون لوتکا می‌باشد، بر اين اختلال صحه می‌گذارد. لذا نسخه فارسی آزمون لوتکا ابزار معتبر و مناسبی برای ارزيابی اختلال در کارکرد شناختی بزرگسالان مبتلا به اسکيزوفرنيا بوده و قادر است حيطه‌‌های اختلال شناختی در آنها را تعيين کند. Objective: Schizophrenia generally has cognitive impairments. So, cognitive impairments can affect whole life's aspects, cognitive assessment helps develop treatment planning and obtain independency in Occupational performance areas. The goal of this study is supporting construct validity of the Iranian version of Lowenstein Occupational Therapy cognitive assessment (LOTCA) through comparison of cognition among schizophrenic patients and general population Materials & Methods: This is a validity testing study that was performed on 737 person (237- patient & 500- general population `) in 20-60 age by comparative method. Samples were selected randomly accordance to research criteria. The tool was Lotca that asses six cognitive areas. Data gathered through demographic questionnaire and Lotca's scoring sheet and analyzed by Spearman correlation coefficient, Leven and Independent T-tests. RESULTS: There was significant different in cognitive performance between schizophrenic patients and normal population in all subtests of LOTCA (P>0.001). Comparison of cognitive performance of inpatients and outpatients showed significant difference in orientation, visual perception, visu-motor organization, thinking operations attention and concentration (P>0.001). In females thinking operations (p=0.033) and attention and concentration (p=0.007) was higher than males. The mean scores of subscales in employed person significantly were higher than unemployed persons (P>0.001). Subscales scores has reduced with increasing of age. Married persons showed higher orientation (p=0.033). Also there was significant difference between level of education and desirability of seven subscales (P>0.001). CONCLUSION: Results supports and confirms the construct validity of Lowenstein Occupational Therapy Cognitive Assessment (LOTCA) for cognitive status evaluation of schizophrenic patients کارکرد شناختی / اسکيزوفرنيا/ افراد طبيعی / لوتکا. کارکرد شناختی / اسکيزوفرنيا/ افراد طبيعی / لوتکا. 0 0 http://www.jrehabilitation.com/browse.php?a_code=A-10-44-16&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa Ashraf کربلايی نوری اشرف کربلايی نوری 550031947532846001905 Yes Ali صادقی علی صادقی 550031947532846001906 No Zoya شمس‌المعالی زويا شمس‌المعالی 550031947532846001907 No

fa مقايسه تأثير ارتز بی‌حرکت‌کننده و گچ‌گيری بر راستای مفصل کف‌پايی - انگشتی در بيماران هالوکس‌والگوس پس از عمل جراحی عمومى General كاربردی Applicable هدف: اين تحقيق با هدف مقايسه تأثير ارتز بی‌حرکت‌کننده و گچ‌گيری بر راستای مفصل کف‌پايی - انگشتی در بيماران هالوکس‌والگوس پس از عمل جراحی صورت گرفت. روش بررسی: در اين مطالعه شبه‌تجربی و مداخله‌ای 24 بيمار هالوکس‌والگوس واجد شرايط (سن ۱۹ تا 50 سال، زاويه هالوکس‌والگوس حداکثر 25 درجه، زاويه بين استخوان‌های کف‌پايی اول و دوم ۱۱ تا ۱۳ درجه، عدم تغييرات دژنراتيو در مفصل و عدم وجود بيماری‌های سيستميک)، از بين مراجعه‌کنندگان به درمانگاه ارتوپدی بيمارستان ميلاد تهران به‌طور ساده و در دسترس انتخاب و براساس بلوک‌های تصادفی تبديل شده، در دو گروه اسپلينت و گچ‌گيری قرار گرفتند. در گروه اسپلينت، قبل از عمل جراحی از پای بيمار قالب گرفته شد و بلافاصله بعد از عمل، اسپلينت بر روی پای بيمار بسته شد. در گروه گچ‌گيری پای بيمار تا حدود ۵ سانتی‌متر بالای مچ توسط پزشک متخصص گچ‌گيری شد. از کل بيماران بلافاصله و 6 هفته بعد از عمل راديوگرافی به‌عمل آمد و زاويه هالوکس‌والگوس آنها مقايسه گرديد. برای تحليل داده‌ها از آزمون‌های آماری مجذور خی، تی‌مستقل، تی‌زوجی، تحليل واريانس يکطرفه و تحليل کوواريانس استفاده شد. يافته‌ها : هيچ‌گونه تفاوتی در اختلاف ميانگين‌های زاويه هالوکس‌والگوس بلافاصله بعد از عمل و 6 هفته بعد از عمل دو گروه وجود نداشت و دو گروه از اين نظر اختلاف معناداری نداشتند(۱/۰۰=p). مقايسه ميانگين زاويه هالوکس‌والگوس بلافاصله و 6 هفته بعد از عمل جراحی در هر يک از گروه‌ها به تفکيک نيز اختلاف معناداری نداشت (۱/۰۰=p). نتيجه گيری: تأثير گچ‌گيری و اسپلينت در حفظ زاويه هالوکس‌والگوس بعد از عمل جراحی اصلاح اين دفورميتی يکسان بوده و لذا می‌توان از هر دو روش به‌عنوان مراقبت‌های محافظتی به قصد حفظ موقعيت اصلاح شده به فراخور وضعيت بيمار استفاده نمود. Objective: The present research attempted to compare the effect of postoperative immobilization orthosis (POIO) and plaster support on Metatarsophalangeal joint alingment in Hallux valgus patients. Materials & Methods: In this quasi experimental and interventional study, 24 Hallux valgus patients were selected simply and conveniently based on inclusion criteria(age:19-50years, Hallux valgus angle<25˚, inter metatarsal angle=11˚-13˚, no degenerative change in first metatarsophalangeal joint and no general systemic disease) from orthopedic clinic of Milad hospital and were assigned by randomized permuted blocks into two equal groups. In splint group, a positive plaster model was constructed from their feet before surgery and immediately after surgery the orthoses were applied for six weeks. In plaster support group, all the forefoot plasters were applied at the end of operation. The Hallux valgus angle of patients' feet of two groups was measured by radiography immediately and six week after surgery. Chi-square, Independent T test, Pair T test, One way ANOVA and ANCOVA were used to analyze data Results: Means difference between Hallux valgus angle means of immediately after surgery and six weeks after surgery of two groups had no significant difference (p=1.00) and also there was no significant difference in Hallux valgus angle mean between immediately and six weeks after surgery in each group (p=1.00). Conclusions: The effect of plaster support doesn’t differ with splinting in the maintenance of Hallux valgus angle after surgery, so both methods can be used according to patients situation. هالوکس‌والگوس/ ارتز بی‌حرکت‌کننده/ اسپلينت/ مفصل کف‌پايی- انگشتی هالوکس‌والگوس/ ارتز بی‌حرکت‌کننده/ اسپلينت/ مفصل کف‌پايی- انگشتی 0 0 http://www.jrehabilitation.com/browse.php?a_code=A-10-44-22&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa Molook عيوضی ملوک عيوضی 550031947532846001924 Yes Ebrahim موسوی ابراهيم موسوی 550031947532846001925 No Heydar شهرياری حيدر شهرياری 550031947532846001926 No Mahdi رهگذر مهدی رهگذر 550031947532846001927 No Reza وهاب کاشانی رضا وهاب کاشانی 550031947532846001928 No

fa بررسی تأثير تمرينات کليدی مفصل شانه بر گشتاور ايزومتريک حرکات مفصل گلنوهومرال در زنان جوان سالم عمومى General كاربردی Applicable هدف: اين مطالعه به‌منظور بررسی ميزان تغييرات گشتاور ايزومتريک برخی از حرکات مفصل گلنوهومرال، بعد از انجام تمرينات کليدی اين مفصل انجام شد. روش بررسی: در اين کارآزمايی بالينی تصادفی 36 دختر جوان سالم به‌طور تصادفی انتخاب و با روش تصادفی تعادلی در دو گروه مداخله و کنترل قرار گرفتند. آزمودنی‌ها در گروه مداخله به مدت شش هفته، هفته‌ای سه جلسه، تمرينات کليدی را طبق روش دلورم (Delorm) به‌صورت وزنه آزاد انجام ‌دادند. قبل و بعد از شش هفته، گشتاور ايزومتريک حرکات مورد بررسی در دو گروه توسط دستگاه دايناتورک در وضعيت‌های آزمون مربوط به هر کدام از حرکات مورد بررسی اندازه‌گيری شد، به‌طوری‌که آزمودنی‌ها در آزمون مربوط به هر حرکت، سه بار حداکثر انقباض ايزومتريک آن حرکت را انجام داده و ميانگين اين سه بار به عنوان قله گشتاور برای ارزيابی گشتاور مورد نظر محسوب شد. داده‌های حاصل با استفاده از آزمون‌های آماری کولموگروف-اسميرنوف، تی‌زوجی و تی‌مستقل مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت. يافته‌ها: در گروه مداخله، گشتاور ايزومتريک حرکات مورد بررسی بعد از شش هفته تمرين نسبت به قبل از آن افزايش معناداری يافت (001/0P<)، ولی در گروه کنترل هيچ‌گونه تغيير معناداری در هيچ‌يک از حرکات مشاهده نشد (۰/۰۵<p ). > Objective: This study was aimed to indicate the effect of shoulder key exercises on isometric torque of glenohumeral joint movements. Materials & methods: In this randomized clinical trial study,36 healthy females with no history of shoulder injury were selected by randomized method. Subjects were assigned randomly to control and experimental group. Experimental group performed shoulder key exercises, using Delorm method, three times a week for six weeks, and control group performed no exercise. The isometric torque of shoulder movements were measured with Dynatorqe device in the specific positions related to each movement before and after six weeks exercise in both groups. Subjects performed three set of maximum voluntary isometric contraction for each movement in the specific positions of tests. Finally, the mean of three maximum voluntary isometric contractions is accounted as a peak torque. Data were analyzed by Kolmogroff-Smirnoff, Paired T test and Independent T test. Results: There were significant differences in movement isometric torque of experimental group between before and after intervention (P<0.001), but there was no significant difference in control group (P>0.05). Also, there was no significant difference between two groups before intervention (p>0.05), but after exercises, differences of two groups were significant in all six movements (p<0.001). Conclusion: Shoulder key exercises training leads to an increase in peak torque for all glenohumeral movements and this can be considered as a point in training program for healthy subjects, particularly in those with overhand sports. گشتاور حرکات/حرکات مفصل شانه/تمرينات کليدی مفصل شانه گشتاور حرکات/حرکات مفصل شانه/تمرينات کليدی مفصل شانه 0 0 http://www.jrehabilitation.com/browse.php?a_code=A-10-44-18&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa Roghayyeh محمدی رقيه محمدی 550031947532846001908 Yes Afsoon نودهي‌مقدم افسون نودهي‌مقدم 550031947532846001909 No AmirMasoud عربلو اميرمسعود عربلو 550031947532846001910 No Anooshirvan کاظم نژاد انوشيروان کاظم نژاد 550031947532846001911 No

fa مقايسه حس‌عمقی مفصل شانه بين زنان واليباليست و زنان غيرورزشکار عمومى General كاربردی Applicable هدف: حس‌عمقی در ثبات دايناميک مفصل گلنوهومرال پرتاب‌گران و ورزشکارانی که حرکات ناگهانی و پرتابی اندام فوقانی دارند، با توجه به شل بودن قابل ملاحظه کپسول مفصلی و دامنه حرکتی بيش از حد آنها اهميت دارد. هدف از اين پژوهش مقايسه حس‌عمقی (حس وضعيت مفصل و حس حرکت) بين دو گروه زنان واليباليست و زنان غيرورزشکار می‌باشد. روش بررسی: به روش نمونه‌گيری ساده و در دسترس و لحاظ‌کردن معيارهای موردنظر 15 واليباليست زن از تيم‌های دسته اول تهران و 15 زن غيرورزشکار که با ورزشکاران جور شده بودند انتخاب و طی يک مطالعه مقايسه‌ای مورد – شاهدی، حس وضعيت مفصل گلنوهومرال و حس حرکت آنها با استفاده از دستگاه سی.پی.ام مورد مقايسه قرار گرفت. از آزمون آماری تی‌مستقل برای تحليل داده‌ها استفاده گرديد. يافته‌ها: افزايش معناداری در دامنه چرخش خارجی واليباليست‌ها (۰/۰۳۵=p) و کاهش معناداری در خطای باز سازی زاويه آنها (۰/۰۱۷=p) نسبت به غيرورزشکاران وجود داشت. در حالی‌که هيچ‌گونه تفاوت معناداری در آستانه درک حرکت بين دو گروه مشاهده نشد (۰/۳۹۲=p). نتيجه‌گيری: واليباليست‌ها دارای دامنه چرخش خارجی بيشتر و دقت بازسازی زاويه بالاتری در اندام فوقانی غالب خود می‌باشند. شانه پرتاب‌کننده به طور مکرر در معرض حرکات چرخشی شديد می‌باشد. اين منجر به تطابق عصبی عضلانی می‌شود و بدين ترتيب می‌تواند باعث بهبود حس‌ عمقی گردد. Objective: The proprioception is important and determinant in dynamic stability of glenohumeral joint of overhead thrower in the presence of significant capsular laxity and excessive range of motion. The purpose of this study was to compare the joint position sense and kinesthesia between female volleyball players and non-athlete females in order to evaluation of their proprioception. Materials & Methods: By simple and convenient sampling 15 female volleyball players were selected from Tehran first grade teams. Also, 15 non athlete females were selected and matched by athletes and participated in this comparative and case-control study. Joint position sense and kinesthesia was measured by continuous passive movement (CPM) Fisiotek HP2 equipment. Data were analyzed by Independent T test. Results: Volleyball players demonstrated a significantly greater external rotation (p=0.035) and lower errors on joint repositioning test (p=0.017), but there was not significant difference in shoulder kinesthesia between two groups (p=0.392). Conclusions: Female volleyball players exhibited improved joint reposition abilities at external rotation mid range of motion in comparison with non-athletes females. The throwing shoulder requires the pitchers to repeatedly subject their shoulder to repetitive , forceful, circumduction motions , resulting in neuromuscular adaptation and improved proprioception. حس‌عمقی/ حرکات پرتابی اندام‌فوقانی/ حس وضعيت مفصل/ حس حرکت/ شانه/ واليباليست حس‌عمقی/ حرکات پرتابی اندام‌فوقانی/ حس وضعيت مفصل/ حس حرکت/ شانه/ واليباليست 0 0 http://www.jrehabilitation.com/browse.php?a_code=A-10-44-19&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa Afsoon نودهي‌مقدم افسون نودهي‌مقدم 550031947532846001912 Yes Nasrin خاکی نسرين خاکی 550031947532846001913 No Aaliye خوارزمی عاليه‌‌‌السادات خوارزمی 550031947532846001914 No

fa بررسی ارتباط وضعيت شناختی با ميزان استقلال در فعاليت‌های روزمره زندگی در افراد راست دست مبتلا به سکته‌مغزی عمومى General كاربردی Applicable هدف: ارزيابی ميزان تأثير آسيب‌های ناشی از سکته‌مغزی بر فعاليت‌های روزمره بيماران مبتلا، جهت برنامه‌ريزی اقدامات توانبخشی در ارتقای تأمين استقلال آنان شايان توجه است. لذا اين پژوهش با هدف تعيين ارتباط آسيب عملکرد شناختی و ميزان استقلال فردی در بيماران سکته‌مغزی انجام گرفته است. روش بررسی: اين پژوهش، يک مطالعه توصيفی- تحليلی به شيوه مقطعی بود. 25 بيمار سکته‌مغزی بر اساس معيارهای پژوهش و از بين بيماران سه بيمارستان و يک مرکز تخصصی توانبخشی انتخاب و توسط شاخص فعاليت‌های روزمره بارتل (جهت تعيين استقلال در فعاليت‌های روزمره) و آزمون شناختی لوتکا (جهت بررسی وضعيت شناختی) مورد ارزيابی قرار گرفتند. نمونه‌گيری به روش ساده از جامعه دردسترس انجام شد. در نهايت، ارتباط وضعيت شناختی و ميزان استقلال فردی از طريق آزمون همبستگی و رگرسيون خطی بررسی شد. يافته‌ها: يافته‌های آماری ارتباط ميان نمره کل آزمون لوتکا و شاخص بارتل را رد کرد (087/0=P ). در عين حال برخی از اجزای اين دو آزمون با يکديگر مرتبط بودند. نتيجه گيری: اگرچه عدم ارتباط دو آزمون لوتکا و بارتل تا حدی به دليل پايين بودن شدت آسيب شناختی در نمونه‌های مورد مطالعه است، اما توجه به اين نکته نيز لازم است که شاخص بارتل تنها براستقلال و عدم استقلال فردی تأکيد داشته و به نحوه اجرای فعاليت‌ها نمی‌پردازد. از اين رو لازم است جهت بررسی و ارزيابی فعاليت‌های روزمره از آزمون‌هايی استفاده شود که قابليت تحليل فعاليت‌ها را دارند. Objective: It is so important to evaluate the effects of symptoms caused by stroke on activities of daily living. The purpose of this study was to determine the correlation of cognitive status and independence in activities of daily living (ADL) after stroke. Materials & Methods: This descriptive-analytical and cross-sectional study was done on 25 stroke clients whom were selected from 3 hospitals and one rehabilitation centre by simple sampling method and from available society according to inclusion criterias and assessed through Barthel index (independence index) and LOTCA (cognitive assessment). Then the correlation of cognitive and activities of daily living performance was determined by correlation and regression statistical analysis. Results: No relation was found between general cognitive function (total score of LOTCA) and individual independence (total score of BI) (P = 0.087). Although some areas from LOTCA were correlated to Barthel index. Conclusion: Although the lake of correlation between BI and LOTCA to some extent is caused by low intensity of cognitive impairment in sample size. It suggests that, BI just proceeds to independency in ADL. It has no emphasize on activity analysis. Therefore it is needed to use ADL assessments which stress on activity analysis for evaluating ADL performance in stroke patients. وضعيت‌شناختی/فعاليت‌های روزمره زندگی/سکته‌مغزی وضعيت‌شناختی/فعاليت‌های روزمره زندگی/سکته‌مغزی 0 0 http://www.jrehabilitation.com/browse.php?a_code=A-10-44-20&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa Shadi اکبری شادی اکبری 550031947532846001915 Yes Narges شفارودی نرگس شفارودی 550031947532846001916 No Malahat اکبرفهيمی ملاحت اکبرفهيمی 550031947532846001917 No Hasan عشايری حسن عشايری 550031947532846001918 No Mohammad کمالی محمد کمالی 550031947532846001919 No

fa مقايسه فعاليت الکتريکی گروهی ازعضلات اطراف شانه در حين انجام ورزشهای زنجيره بسته در افراد جوان سالم عمومى General كاربردی Applicable هدف: در مورد اثر ميزان استحکام سطح اتکا در حين تمرينات، بر ازدياد فعاليت عضلات اطراف شانه تناقضات زيادی وجود دارد. هدف از انجام مطالعه حاضر بررسی ارتباط بين تغييرات ميزان ثبات سطح اتکا با ميزان فعاليت الکتروميوگرافيک استاتيک عضلات اطراف شانه است. روش بررسی: در اين تحقيق تجربی 30 فرد سالم مطابق معيارهای مورد نظر از نمونه‌های در دسترس انتخاب و فعاليت الکتروميوگرافيکی سطحی عضلات ذوزنقه‌ای‌فوقانی، ذوزنقه‌ای‌تحتانی، شانه‌ای‌قدامی، سر دراز دو سر، گرد بزرگ و سه‌گوش‌خلفی سمت غالب آنها در حالت استراحت و پس از 10 ثانيه قرار گرفتن در 6 وضعيت مختلف تست شنا رفتن، با توالی تصادفی و متفاوت از نظر ميزان استحکام سطح اتکا، ثبت گرديد. ميزان مجذور ريشه ميانگين سه ثانيه ميانی الکتروميوگرافی برای مقايسه شدت فعاليت عضلانی بين وضعيت‌ها مورد استفاده قرار گرفت. سپس داده‌ها با آزمون‌هايتحليل‌واريانس با اندازه‌گيری‌های مکرر و همبستگی پيرسون مورد بررسی قرار گرفتند. يافته‌ها: شدت فعاليت عضلانی در سه وضعيتی که سطح اتکای مستحکم استفاده شد، بيشتر از وضعيت‌هايی بودندکه ثبات سطح اتکا کمتر شده بود. اين تفاوت قابل توجه در تمام عضلات غير از عضله ذوزنقه‌ای‌فوقانی (۰/۰۸۱=p) معنادار بود (۰/۰۰۱>p). نتيجه‌گيری: ازدياد بی‌ثباتی سطح اتکا نمی‌تواند به عنوان يک روش جهت ازدياد پيشرونده قدرت عضلات اطراف شانه مورد استفاده قرار گيرد. Objective: The effect of surface stability on the magnitude of the shoulder periarthicular muscular activity has remained controversial. The aim of this study was to investigate the relation between the changes in surface stability and the intensity of the static electromyographic activity of the shoulder periarthicular muscles. Materials & Methods: In this quasi experimental study, 30 healthy persons were selected conveniently according to inclusive and exclusive criteria and the surface electromyographic activity of superior trapezious, inferior trapezious, seratus anterior, long head of biceps, teres major and posterior deltoid in dominant side muscles of them were recorded at rest, and during 10 seconds standing on hands at 6 randomly ordered push up test positions with varied surface stability. The root mean square of the middle 3 seconds of electromyography was used for comparison of the muscular activity among the applied positions. Then data were compared by analysis of variance (ANOVA) with repeated measures and Pearsonian Correlation Coefficient tests. Results: The intensity of muscular activity in the 3 positions where the more stable surface was used was higher in comparison with the positions where the surface was unstable. The significant differences were seen in all muscles (p<0.001) except in superior trapezius muscle (p=0.081). Conclusion: Increasing the instability of the supporting surface can not be used as a method for progressively increasing the strength of periarthicular shoulder muscles. استحکام/سطح اتکا/ شانه/عضلات/الکتروميوگرافی استحکام/سطح اتکا/ شانه/عضلات/الکتروميوگرافی 0 0 http://www.jrehabilitation.com/browse.php?a_code=A-10-44-21&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa Khosro خادمی کلانتری خسرو خادمی کلانتری 550031947532846001920 Yes Simin برنجی سيمين برنجی 550031947532846001921 No Seddighe نعيمی صديقه‌السادات نعيمی 550031947532846001922 No Mehri قاسمی مهری قاسمی 550031947532846001923 No

fa تأثير روان‌نمايشگری بر افزايش مهارت‌های اجتماعی و عزت‌نفس بيماران مبتلا به اسکيزوفرنيای نوع يک و دو عمومى General كاربردی Applicable هدف: اختلال در مهارت‌های اجتماعی ويژگی بارز بيماران اسکيزوفرنياک است. هدف اصلی مطالعه حاضر بررسی تأثير روان‌نمايشگری بر افزايش مهارت‌های اجتماعی و عزت‌نفس بيماران مبتلا به اختلال اسکيزوفرنيای نوع I و II می‌باشد. روش بررسی: در اين مطالعه تجربی و مداخله‌ای از بين بيماران مرد مبتلا به اسکيزوفرنيا که در طول شش ماه اول سال 1384 در بخش‌های اعصاب و روان بيمارستان روانپزشکی ايثار شهر اردبيل بستری بودند، 80 نفر به روش نمونه‌گيری تصادفی ساده انتخاب شده و به‌صورت تصادفی‌تعادلی به چهار گروه 20 نفره تخصيص يافتند. جلسات اجرايی روان‌نمايشگری برای گروه‌های آزمايش نووع يک و دو به مدت ۹ هفته و هر هفته ۳ جلسه شامل مراحل آمادگی، اجرا و درون‌پردازی و تمرين رفتاری برای جمع‌آوری داده‌های پژوهش، از پرسشنامه اطلاعات جمعيت‌شناختی، فهرست مهارت‌های اجتماعی ويژه بيماران مبتلا به اسکيزوفرنيا و مقياس عزت‌نفس روزنبرگ استفاده شد. داده‌ها با استفاده از آزمون تی‌مستقل و تحليل واريانس دو عاملی تجزيه و تحليل شد. يافته‌ها: تفاضل ميانگين نمرات پيش‌آزمون- پس‌آزمون مهارت‌های اجتماعی (۰/۰۰۱>p) و عزت‌نفس (۰/۰۰۵=p) بين گروه آزمايش و کنترل (کل بيماران) تفاوت معنادار وجود داشت. بين گروه‌های آزمايش نوع ۱ و نوع ۲ از نظر ميانگين نمرات پيش‌آزمون (۰/۰۰۳=p)، پس‌آزمون (۰/۰۰۱>p) و تفاضل پيش‌آزمون- پس‌آزمون (۰/۰۰۹=p) مهارت‌های اجتماعی و همچنين از نظر ميانگين نمرات پيش‌آزمون (۰/۰۵=p)، پس‌آزمون (۰/۰۰۱>p) و تفاضل پيش‌آزمون- پس‌آزمون (۰/۰۳۵=p) عزت‌نفس تفاوت معناداری وجود داشت. بين گروه‌های آزمايش و کنترل نوع يک اسکيزوفرنيا از نظر تفاضل نمرات پيش‌آزمون و پس‌آزمون مهارت‌های اجتماعی (۰/۰۰۱>p) و عزت‌نفس (۰/۰۰۱>p) و همچنين گروه‌های آزمايش و کنترل نوع دو اسکيزوفرنيا در تفاضل نمرات پيش‌آزمون- پس‌آزمون مهارت‌های اجتماعی (۰/۰۱=p) و عزت‌نفس (۰/۰۳=p) تفاوت معنادار وجود داشت. نتيجه گيری: اجرای فنون روان‌نمايشگری برمهارت‌های اجتماعی و عزت‌نفس بيماران مبتلا به اسکيزوفرنيا مؤثر است و اين اثر بر بيماران مبتلا به نوع يک اين اختلال بيشتر است. Objective:Social skills disturbance is the characteristic feature of schizophrenic patients. This study mainly aims to assess the effect of psychodrama on social skills and self-esteem increase of patients with schizophrenia (types I and II). Materials & Methods: This is an experimental study. Statistical population included all male patients with schizophrenia whom were hospitalized within first half of 2005 in the psychiatric wards of Ardabil’s Isar hospital. Eighty persons from among them were randomly selected and assigned into four groups by balanced randomized method (20 persons in each group). For data collection, epidemiological information questionnaire, social skills inventory for schizophrenic patients and Rosenberg's self esteem questionnaire were applied. The accomplishment of psychodrama programs were done for experimental groups three time a week in 9 weeks time. Data were analyzed by Independent T test and two-factor ANOVA. Results: There were significant differences between case and control groups of total patients, in mean scores difference of pretest and post test in social skills (p<0.001) and self esteem (p=0.005). There were significant differences between type I and type II experimental groups in the mean scores of social skills pretest (p=0.003) & post test (p<0.001) and their difference (p=0.009). Also there were significant differences between them in the mean scores of self-esteem pretest (p=0.005) and post test (p<0.001) and their difference (p=0.035). Difference of pretest and post test scores of social skills (p<0.001) and self steem (p<0.001) showed significant difference between experimental and control group of type I schizophrenic patients. Also there were these differences between experimental and control group of type II schizophrenic patients (p=0.01 & 0.03). Conclusion: Execution of psychodrama significantly affects social skills and self-esteem of patients with schizophrenia. This is significantly higher in the patients of type I in comparison with type II. روان‌نمايشگری/اسکيزوفرنيای نوع يک/اسکيزوفرنيای نوع دو/مهارت‌های اجتماعی/عزت‌نفس روان‌نمايشگری/اسکيزوفرنيای نوع يک/اسکيزوفرنيای نوع دو/مهارت‌های اجتماعی/عزت‌نفس 0 0 http://www.jrehabilitation.com/browse.php?a_code=A-10-44-23&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa Parviz مولوی پرويز مولوی 550031947532846001929 Yes Hosein قمری گيوی حسين قمری گيوی 550031947532846001930 No Suran رجبی سوران رجبی 550031947532846001931 No Osha برهمند اوشا برهمند 550031947532846001932 No Behzad رسول‌زاده بهزاد رسول‌زاده 550031947532846001933 No Roohollah عرب روح‌الله عرب 550031947532846001934 No Hosein محمدنيا حسين محمدنيا 550031947532846001935 No