fa تأثير سه روش درماني بوبت، آموزش نمونشي و آموزش به والدين بر فعاليتهاي روزمره زندگي كودكان فلج مغزي Effectiveness of Three Therapeutic Approaches Including Bobath, Conductive Education and Education to Parents Regarding to Activity of Daily Living in Cerebral Palcied Children عمومى General پژوهشی Original هدف: اين مطالعه به منظور مقايسه تأثير سه رويكرد درماني بوبت، آموزش نمونشي و آموزش به والدين بر فعاليتهاي روزمره زندگي كودكان فلج مغزي 5-3 ساله آموزش‌پذير انجام گرفت. روش بررسي: در اين مطالعه شبه تجربي و مداخله‌اي كه به صورت قبل و بعد انجام شد، جامعه هـدف كودكان فلج مغزي 5-3 سال شهر تهران و نمونه‌هاي در دسترس كودكان مراجعه كننده به كلينيك‌هاي بنياد توانبخشي ولعيصر(عج) بودند كه از بين آنها 45 كودك كه شرايط ورود به مطالعه را داشتند، با در نظر گرفتن شرايط همگني (سن، جنس، هوشبهر و نوع اختلال) به‌صورت ساده و هدفمند انتخاب و به روش تصادفي ساده به سه گروه 15 نفره تخصيص يافته و مداخلات درماني بوبت، آموزش نمونشي و آموزش به والدين بر روي آنها صورت گرفت. ابزارهاي مورد استفاده شامل آزمونهاي گوديناف جهت تعيين ميزان هوشبهر و آمـوزش‌پـذير بودن كودكان و گـزارش ارزيابي پيشرفـت مـددجو (CDER) جهت ارزيابي عملكرد فعاليت‌هاي روزمره زندگي((ADL بودند. تجزيه وتحليل آماري با استفاده از آزمونهاي آماري ويلكاكسون، كروسكال – واليس و من- ويتني انجام شد. يافته‌ها: هر سه گروه پيشرفت معني‌داري در انجام فعاليتهاي روزمره زندگي بعد از انجام مداخلات نسبت به قبل از آن داشتند )001/0(P<. تفاوت معني‌داري بين سه گروه از لحاظ عملكرد كلADL وجود داشته(001/0P<) و روشهاي درماني به ترتيب اثرگذاري عبارت بودند از: آموزش نمونشي، آموزش به والدين و بوبت. رابطه معني‌داري بين اختلاف عملكرد سه گروه، در 13 خرده مهارت از 17خرده مهارت فعاليتهاي روزمره زندگي وجود داشت (05/0P<). نتيجه‌گيري: رويكردهاي بوبت، آموزش نمونشي و همچنين آموزش به والدين موجب پيشرفت مهارتهاي فعاليتهاي روزمره زندگي مي‌شوند، اما در رويكرد درماني آموزش نمونشي، تأكيد برآموزشهاي گروهي به مددجويان، سبب بهبود بيشتر تعاملات اجتماعي و ارتباطي وهمچنين وجود برنامه و آموزشهاي عملي، باعث پيشرفت آنها در انجام مهارتهاي روزمره زندگي مي‌گردد. Objective: The goal of this study was to determine effectiveness of Bobath, conductive education (CE) and education to parents on activity daily living (ADL) in educable children with cerebral palsy, 3-5 years old. Materials & Methods: This research was a Quasi-experimental and interventional with pre - post study design that performed on 45 children with cerebral palsy from Valyasr rehabilitation foundation clinics. They were selected by simple sampling and matched from sex, age, IQ and disorder type and were assigned to three groups by simple randomize method (15 Bobath, 15 CE, 15 education to parents). Clinical tests were goodenough and client development evaluation report (CDER). The data were analyzed by statistical tests such as Wilcoxon signed, Kruskal-Wallis and Mann-whitney U. Results: Three groups had significant improved in activity of daily living (ADL) after treatment (P<0/001). There was significant difference in total function of activity of daily living between three groups after treatment (P<0/001). The most effective approach was conductive education (CE), then education to parent and Bobath There were significant relations between function difference of three groups in 13 sub tasks of 17 ADL subtasks (P<0/05). Conclusion: Bobath, conductive education (CE) and education to parent’s approaches improve skills of activity of daily living, but in CE approach, group educations causes better improvement in social communication and practical educations and programs increase improvement of ADL skills. فلج مغزی / فعالیتهای روزمره زندگی‌/ كودك‌ / والدين / افراد ناتوان Cerebral palsy / Activity of daily living / Child / Parents / Disabled persons 6 12 http://www.jrehabilitation.com/browse.php?a_code=A-10-1-197&slc_lang=fa&sid=fa Dalvand H. (M.Sc.) حميد دالوند hamiddalvand@gmail.com 550031947532846001118 Yes Dehqan L. (M.Sc.) ليلا دهقان 550031947532846001119 No Feyzi A. (Ph.D.) آوات فيضي 550031947532846001120 No Amirsalari S.(M.D.) سوزان اميرسالاري 550031947532846001121 No

fa مقايسه شاخصهاي تنفس گفتاري در مجروحين شيميايي ناشي از گاز خردل با افراد عادي Comparison of Speech Breathing Parameters between Chemical Injured Patients due to Mustard Gas and Normal Individuals عمومى General پژوهشی Original هدف: نقش تنفس فقط به عملكرد حياتي آن محدود نمي‌شود، بلكه از نظر گفتاري نيز اهميت به سزايي دارد. هدف اين مطالعه بررسي شاخصهاي تنفس گفتاري در مجروحين شيميايي ناشي از گاز خردل و مقايسه آن با افراد عادي مي‌باشد. روش بررسي: اين پژوهش يك مطالعه مقطعي- مقايسه‌اي ازنوع مورد- شاهدي مي‌باشد. گروه مورد كه به روش نمونه‌گيري در دسترس انتخاب شد، شامل 19نفر مرد مجروح شيميايي ناشي از گاز خردل مراجعه‌كننده به بيمارستان بقيه‌ا...(عج) تهران بود و گروه شاهد شامل20 نفر مرد سالم از كاركنان دانشگاه علوم بهزيستي و توانبخشي، كه از طريق همتاسازي با گروه مورد انتخاب شد. ابزار مورد استفاده براي اندازه‌گيري شاخصهاي تنفس گفتاري دستگاه اس.تي.يك ديسفونيا ساخته شده توسط آزمايشگاه دستگاههاي G.M بود كه بوسيله آن متغيرهاي ظرفيت حياتي، زمان آواسازي، حجم آواسازي، متوسط سرعت جريان هوا درطول آواسازي وحجم كلي بازدم اندازه‌گيري شد. همچنين مقادير شاخص سرعت آوايي و ميزان آواسازي نيز مورد سنجش قرار گرفت. داده‌هاي حاصل از تحقيق بوسيله آزمون آماري تي - مستقل تجزيه وتحليل شد. يافته‌ها: اختلاف آماري معناداري بين گروه مورد وشاهد در متغيرهاي ظرفيت حياتي (001/0P<)، زمان آواسازي(001/0P<)، حجم آواسازي (001/0P<)، شاخص سرعت آوايي(004/0=P)، حجم كلي بازدم (001/0P<) و ميزان آواسازي(046/0=P) وجود داشت، ولي در متوسط سرعت جريان هوا بين دو گروه اختلاف معني‌‌داري وجود نداشت (615/0=P). نتيجه‌گيري: گازهاي شيميايي علاوه برتأثير بر تنفس حياتي، بر عملكرد تنفس گفتاري نيز مؤثر مي‌باشند. اين امر مي‌تواند نقش مهمي را در معيارسنجي و تعيين شاخصهاي مختل شده آوايي ايفا نمايد، به‌نحوي كه گفتار درمانگر مي‌تواند خدمات گفتاري دقيق‌تري را به اين بيماران ارائه كند. Objective: The respiration role is not limited to vital function but it also important in speech process. The present research is aimed to measure different parameters of speech breathing values in patients suffering Mustard Gas injuries versus normal individual. Materials & Methods: Research was applied as case-control, cross – sectional and analytical method. The sampling pattern was convenience. Among patients, 19 were selected within injured patients from Baghiatallah hospital and 20 from those of normal individuals from welfare and rehabilitation sciences university stuffs. Normal people were matched based on their age, gender and other criterias within 30-50 years of age. ST1 Dysphonia (manufactured by G.M. Instruments Ltd.) was used to measure parameters of speech breathing, that include “Vital capacity”, “Phonation time”,” Phonation volume”,” Mean flow rate”,” Total expired volume”. And also,” Vocal velocity index” and “Phonation Quotient” were calculated. The independent T-test was used for data analysis. Results: Research findings shown statistically significant difference between two groups in Vital capacity (P<0/001), Phonation time (P<0/001), Phonation volume (P<0/001), Vocal velocity index (P=0/004), Total expired volume (P<0/001) and Phonation Quotient (P=0/046), but there was no significant difference in Mean flow rate between case and control group (P=0/615). Conclusion: present research has indicated, chemical war substance, not only has rendering effects upon vital respiration, but also has alternate patient’s speech breathing capabilities greatly. Such finding can be measured and evaluated the disturbed phonatory criteria in such patients and be a valued guide for speech & language phatologists, during treating such patients. تنفس گفتاري / گاز خردل / مجروح شيميايي/ شاخصهاي تنفسي Speech breathing / Mustard gas / Chemical injuries / Breathing criteria 12 17 http://www.jrehabilitation.com/browse.php?a_code=A-10-1-198&slc_lang=fa&sid=fa Heydari F. (M.Sc.) فاطمه حيدري Hfatemeh@yahoo.com 550031947532846001122 Yes Shemshadi H.(M.D.) هاشم شمشادي 550031947532846001123 No Salehi A. (M.Sc.) ابوالفضل صالحي 550031947532846001124 No Karimlou M. (Ph.D.) مسعود كريملو 550031947532846001125 No Ghaneei M. (M.D.) مصطفي قانعي 550031947532846001126 No

fa بررسي تأثير برنامه‌هاي بازتواني قلبي كوتاه مدت بر ميزان عود بيماري، مراجعه و بستري مجدد در مبتلايان به انفاركتوس ميوكارد Effectiveness of the Short-Term Cardiac Rehabilitation Programs on the Rate of Disease Relapse, Again Refer and Rehospitalization in Patients with Myocardial Infarction عمومى General پژوهشی Original هدف: انفاركتوس ميوكارد از شايع‌ترين علل مرگ و مير و ناخوشي در جهان امروز است كه معلوليت‌ها و زيان‌هاي اقتصادي و اجتماعي فراواني به همراه دارد. يكي از روشهاي پيشگيري ثانويه، انجام برنامه‌هاي بازتواني قلبي با مشاركت پرستاران مي‌باشد. هدف اين پژوهش تعيين تأثير برنامه‌هاي كوتاه‌مدت بازتواني قلبي بر ميزان عود بيماري، مراجعه و بستري مجدد بيماران انفاركتوس ميوكارد است. روش بررسي: پژوهش حاضر از نوع نيمه‌تجربي و نمونه‌هاي پژوهش 66 بيمار مبتلا به انفاركتوس ميوكارد، بستري در مراكز درماني آموزشي شهر اهواز مي‌باشند كه با روش نمونه‌گيري مبتني برهدف انتخاب و به طور تصادفي ساده به دو گروه مداخله (32نفر) و شاهد )34نفر) تقسيم شدند. اطلاعات دموگرافيك به وسيله چك‌ليست از هردوگروه جمع‌آوري شد. افراد گروه مداخله، تحت برنامه توانبخشي و بازتواني قلبي به مدت 8 هفته قرار گرفتند. پس از 8 هفته اطلاعات مربوط به ميزان وقوع بستري مجدد و عود بيماري در طي اين مدت در بيماران هردو گروه به وسيله چك‌ليست جمع‌آوري و با استفاده از آزمونهاي آماري كاي اسكوئر و من ويتني مورد تجزيه و تحليل قرارگرفت. يافته‌ها‌:‌ ميزان عود بيماري در بيماران انفاركتوس ميوكارد در دو گروه مداخله و شاهد و نيز تعداد موارد بستري مجدد در دو گروه تفاوت معني‌دار داشت (001/0P<). نتيجه‌گيري: شركت در برنامه‌هاي توانبخشي و بازتواني قلبي، تعداد موارد عود بيماري، مراجعه و بستري مجدد در مبتلايان به انفاركتوس ميوكارد را كاهش مي‌دهد. Objective: Myocardial infarction (MI) is one of the most common causes of the mortality and morbidity in the world that leaves many disabilities. Secondary prevention through nurse-led cardiac rehabilitation (CR) is needed. This study was designed to determine the efficacy of the short- term cardiac rehabilitation on the readmission and rate of disease recurrence, again refer and again hospitalization in myocardial infarction patients. Materials & Methods: In this quasi-experimental study, subjects were 66 patients with MI who hospitalized in educational hospitals of Ahwaz city those were selected by purposeful sampling and assigned to case (32 person) and control (34 person) group by simple randomized method. Demographic data was collected by check-list. The case group participated in a 8-week cardiac rehabilitation program. Data about readmission, disease relapse and recurrent referring to hospitals and again hospitalization was collected after 8 weeks and was analyzed by use of Chi-square and Man – Witney statistical tests. Results: There was significant difference between two groups in disease relapse and again hospitalization after intervention (P<0/001). Conclusion: Cardiac rehabilitation programs decreases the disease relapse, readmission and recurrent referring to hospitals and hospitalization after MI. بازتوانی قلبی / انفارکتوس ميوکارد / عود / بستري مجدد Cardiac rehabilitation / Myocardial Infarction / Relapse / Rehospitalization 17 22 http://www.jrehabilitation.com/browse.php?a_code=A-10-1-199&slc_lang=fa&sid=fa Davoodvand Sh. (M.Sc.) شيرمحمد داودوند shirmohammaddavoodvand@yahoo.com 550031947532846001114 Yes Elahi N. (M.Sc.) نسرين الهي 550031947532846001115 No Ahmadi F. (M.D.) فرزانه احمدي 550031947532846001116 No Haghighizadeh M.H.(M.Sc.) محمد حسين حقيقي زاده 550031947532846001117 No

fa تأثير موسيقي و حركات موزون بر دامنه توجه دانش‌آموزان دختر كم‌توان ذهني Effect of Rhythmic Movement and Music on Attention Span of Mentally-Retarded Girl Students عمومى General پژوهشی Original هدف: اين پژوهش به منظور بررسي تأثير موسيقي و حركات موزون بر دامنه توجه دانش‌آموزان دختر كم‌توان ذهني صورت گرفت. روش بررسي: در اين پژوهش كه از نوع مطالعات تجربي- مداخله‌اي بوده و به صورت پيش‌آزمون- پس‌آزمون با گروه كنترل انجام شد، 26 دانش‌آموز دختر كم‌توان ذهني از پايه‌هاي چهارم و پنجم مركز آموزش استثنايي دانش شهر ري (سال تحصيلي 86-1385) با استفاده از روش نمونه‌گيري در دسترس انتخاب و به صورت تصادفي تعادلي به دو گروه مساوي تخصيص يافتند و سپس با انتساب تصادفي، مداخله فعاليت‌هاي موسيقايي (شامل موسيقي و اجراي حركات موزون) در گروه آزمون به مدت 15 هفته و هر هفته دو جلسه اجرا گرديد. در اين مدت گروه كنترل تحت اين تمرينات قرار نداشته و فقط برنامه درسي معمولي را دريافت نمودند. براي هر دو گروه قبل و بعد از اجراي مداخلات، خرده‌آزمون تيك زني از آزمون كتلر- لارنت – تيريو (KLT) به منظور سنجش دامنه توجه اجرا شد. به دليل كم بودن تعداد آزمودني‌ها در هر گروه، از آزمون‌هاي ناپارامتري يعني از آزمون رتبه‌اي علامت دار ويلكاكسون براي مقايسه تفاوت ميانگين‌ها در يك گروه و آزمون يو من‌ويتني براي مقايسه ميانگين‌ها در دو گروه استفاده شد. يافته‌ها: بين ميانگين نمرات پيش‌آزمون و پس‌آزمون توجه در گروه آزمون، تفاوت معني‌دار وجود داشت(001/0P<)، ولي در گروه كنترل اين تفاوت، معني‌دار نبود(367/0=P). همچنين ميانگين نمرات توجه دو گروه كنترل و آزمون پس از مداخله تفاوت معني‌دار داشته و عملكرد گروه آزمون بهتر بود(002/0=P). در حالي كه بين ميانگين نمرات دو گروه قبل از مداخله تفاوت معني‌داري وجود نداشت(520/0=P). نتيجه‌گيري: با استناد به داده‌هاي به‌دست آمده مي‌توان نتيجه گرفت، با اجراي فعاليت‌هاي موسيقايي، دامنه توجه دانش‌آموزان كم‌توان ذهني بهبود مي‌يابد. البته لازم به توضيح است كه با توجه به نوع نمونه‌گيري، امكان تعميم نتايج اين تحقيق كاهش مي‌يابد. Objective: This research is aimed to investigate the effect of rhythmic movement and music on attention span of mentally-retarded girl students. Materials & Methods: Twenty six mentally- retarded forth and fifth graded girls who were educating in an exceptional children school in shahr-e-rey participated in this survey. In this research which is an experimental – interventional study with a pretest-posttest and control group design, the students were selected by convenient sampling and assigned to two matched groups by balanced randomized method. Then musical activities intervention including music and rhythmic movements executed in experimental group for 15 weeks and twice in a week. During this period the control group received routine educational program. Before and after intervention, the attention spans of two groups were assessed by cancellation subscale of KLT. Data were analyzed by use of non – parametric statistical tests such as: Wilcoxon test and U-Man-Witney test. Results: There was significant difference in experimental group between mean of attention pretest and posttest scores (P<0/001), but in control group, there was no significant difference (P=0/367). Also, there was significant difference between mean of attention scores of two groups after intervention (P=0/002), but there was no significant difference before intervention (P=0/520). Conclusion: This finding reveals that musical activities can enhance attention level in mentally-retarded students. دانش‌آموز ‌/ كم‌توان ذهنی / حرکات موزون / موسيقی / توجه Student / Mentally-retarded / Rhythmic movements / Music / Attention 23 28 http://www.jrehabilitation.com/browse.php?a_code=A-10-1-200&slc_lang=fa&sid=fa Mirzamani S.M. (Ph.D.) سيد محمود ميرزماني 550031947532846001127 No Hadavandkhani F. (M. Sc.) فاطمه هداوندخاني fhadavandkhani@yahoo.com 550031947532846001128 Yes

fa ميزان استفاده از وسايل كمك‌بينايي در افراد كم‌بينا پس از تجويز در دو كلينيك صبا و خزانه he Rate of Low Vision Aids Uses after Prescription at the Saba and Khazaneh Clinics in Low Vision Clients عمومى General پژوهشی Original هدف: اگرچه تحقيقات بسياري نشان داده كه وسايل كمك‌بينايي بر افزايش ديد افراد كم‌بينا مؤثر است، ولي برخي از افراد عليرغم اين تأثير مثبت به دلايل مختلف از اين وسايل استفاده نمي‌كنند. لذا اين پژوهش با هدف بررسي ميزان استفاده از وسايل كمك‌بينايي در زندگي روزمره اين افراد انجام شد. روش بررسي: در اين پژوهش توصيفي كه در دو كلينيك صبا و خرانه (وابسته به دانشگاه علوم بهزيستي و توانبخشي و بهزيستي استان تهران) انجام شد، تعداد 50 نفر از افراد كم‌بينا از بين مراجعه كنندگان اين دو مركز طي سالهاي 84 و 85 ، كه واجد شرايط لازم بودند، به صورت در دسترس انتخاب شدند. پس از انجام معاينات بينايي سنجي، پرسشنامه اول كه در آن سئوالاتي راجع به وضعيت انجام كارهاي روزمره وابسته به بينايي قرارداشت، با پرسش از فرد تكميل ‌شده و سپس وسيله مورد نياز تجويز و از وي خواسته مي‌شد تا بعد از حداقل سه ماه مجدداً مراجعه كند كه در اين مرتبه پرسشنامه دوم كه حاوي سئوالاتي مبني بر تغيير وضعيت كارهاي چشمي با توجه به استفاده از وسيله مذكور بود از وي پرسيده مي‌شد. مقايسه پاسخهاي فرد به اين دو پرسشنامه، مبناي ميزان استفاده از وسيله با توجه به تأثير آن در كارهاي چشمي بود. داده‌هاي حاصل با استفاده از آزمونهاي آماري ضريب همبستگي اسپيرمن، كاي اسكوئر و ويلكاكسون مورد تحليل قرار گرفت. يافته‌ها: ضريب همبستگي اسپيرمن بين ميزان استفاده از وسايل كمك‌بينايي نزديك‌بيني «مطالعه» و مدت و دفعات انجام مطالعه به ترتيب 491/0 و 520/0 با مقادير احتمال 003/0=P و 002/0=P و نشان از وجود ارتباط معني‌دار و افزايشي بود. تفاوت معني‌داري بين ميانگين ميزان تردد و شناسايي محيط و اشيا «دوربيني»‌ در قبل و بعد از استفاده از وسيله كمك‌بينايي دور وجود داشت (002/0=P). همچنين ضريب همبستگي اسپيرمن بين ميزان استفاده از وسيله كمك‌بينايي و ميزان تردد و شناسايي 499/0 و بيانگر رابطه مثبت بود. بين ميزان استفاده از وسيله كمك‌بينايي پس از تجويز و تحصيلات افراد نيز رابطه معني‌داري به‌دست آمد (011/0=P). 54 درصد از گيرندگان وسايل كمك بينايي از به كاربردن آن در انظار ديگران اجتناب مي‌كردند. نتيجه‌گيري: عليرغم تأثير مسلم وسايل كمك‌بينايي در افزايش بينايي افراد كم‌بينا و كيفيت زندگي آنان، دلايل مختلف، تعداد قابل توجهي از اين افراد از استفاده از آنها طفره رفته و يا كمتر استفاده مي‌كنند. Objective: This research was aimed to determine the rate of low vision aids uses by low vision clients in their daily living. Materials & Methods: In this descriptive study that was done at the Saba and Khazaneh clinics, 50 people from low vision clients were selected by convenient sampling during 2005 & 2006. One questionnaire was completed by therapist at the first time of optometric examination and useful low vision aid (LVA) has been prescript and given to clients. After three months (at least) they should came back to center and fill the second form. The first form was about functional vision without LVA and second too, but by using of LVA. They have been compared to fulfill the result of research. Data were analyzed by Spearman correlation coefficient, Chi – square and Wilcoxon tests. Results: Spearman correlation coefficient between use of LVAs for near with duration and frequency of study were 0/491 and 0/520 with probability values such as P=0/003 and P=0/002 that shown significant relation. There was significant difference in traffic measure and environment knowing between before and after of far LVAs using (P=0/002) and their SCC was 0/499. There was significant relation between use of low vision aid and education after prescription (P=0/011). Conclusion: However the LVAs improve vision of low vision person, but many of them don’t use by different reasons. کم‌بينا / وسيله کمک‌بينايي / نابينايي / ديد / بينايي سنجي Low vision / Low vision aid / Blindness / Vision / Optometry 29 32 http://www.jrehabilitation.com/browse.php?a_code=A-10-1-201&slc_lang=fa&sid=fa Sadeghpoor N. (M.Sc.) ناصر صادقپور nasersad@yahoo.com 550031947532846001129 Yes Sazmand Gh. (Ph.D.) غلامحسين سازمند 550031947532846001130 No Biglarian A. (M.Sc.) اكبر بيگلريان 550031947532846001131 No

fa بررسي تأثير حركات اصلاحي بر اتساع قفسه سينه در دختران كيفوتيك 15 – 11 ساله Effect of Corrective Exercises on Chest Expansion in kyphotic Girls, Aged 11-15 عمومى General پژوهشی Original هدف: اين پژوهش با هدف تعيين تأثير يك دوره حركات اصلاحي برروي اتساع قفسه سينه دختران كيفوتيك 15 – 11 ساله انجام گرفت. روش بررسي: مطالعه شبه تجربي حاضر يك كارآزمايي باليني است كه بر روي 50 نفر از دختران كيفوتيك 15-11 ساله كه به روش نمونه‌گيري ساده از جامعه در دسترس انتخاب شده و به صورت تصادفي ساده به دو گروه 25 نفري آزمايش وكنترل تقسيم شده بودند، انجام شد. روي گروه آزمايش يك دوره حركات اصلاحي اعمال شد، ولي روي گروه كنترل اين حركات اصلاحي اعمال نگرديد و اتساع قفسه سينه قبل و بعد از حركات اصلاحي در دو گروه مورد اندازه‌گيري قرارگرفت. داده‌هاي حاصل با استفاده از آزمونهاي آماري كاي اسكوئر، تي زوجي و تي مستقل مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت. يافته‌ها‌: اختلاف معني‌داري در ميزان اتساع قفسه سينه قبل و بعد از حركات اصلاحي در گروه آزمايش وجود داشت(001/0P<)، ولي در گروه كنترل اختلاف معني‌داري مشاهده نگرديد(746/0=P). هم‌چنين بين دو گروه نيز بعد از اعمال مداخله اختلاف معني‌داري درميزان اتساع قفسه سينه ديده شد (02/0=P). نتيجه‌گيري: انجام حركات اصلاحي موجب بهبود اتساع قفسه سينه دختران كيفوتيك مي‌شود. اگرچه به دليل نوع نمونه‌گيري و محدوديت تعميم‌پذيري نتايج، نياز به تكرار اين گونه تحقيقات وجود دارد. Objective: The aim of this study was to investigate the effect of corrective exercises on chest expansion in kyphotic girls, aged 11-15. Materials & Methods: This quasi experirnental research was applied as a clinical trial and had done on 50 girls with postural hyperkyphosis those were selected by convenient sampling and assigned to control (n=25) and experimental (n=25) group by simple randomized method. The experimental group received corrective exercises for 15 days and the control group was given no intervention. Chest expansion was measured before and after 15 days in all subjects. Data were analyzed by use of Chi-square, Paired T and Independent T tests. Results: There was statistically significant difference in chest expansion of experimental group between before and after intervention (P<0/001), but in control group there was no significant difference (P=0/746). Also, there was significant difference between two groups after intervention (P=0/02). Conclusions: This study demonstrates that corrective exercises can lead to improvement of chest expansion in kyphotic girls. Further study with larger sample size is needed to support the findings of this study. دختران كيفوتيك / حركات اصلاحي/ اتساع قفسه سينه / كيفوز Kyphotic girls / Corrective exercises / Chest expansion / Khyphosis 33 36 http://www.jrehabilitation.com/browse.php?a_code=A-10-1-202&slc_lang=fa&sid=fa Sokhanguei Y. (Ph.D.) يحيي سخنگويي yahya@uswr.ac.ir 550031947532846001132 Yes Ebrahimi I. (Ph.D.) اسماعيل ابراهيمي 550031947532846001133 No Salavati M. (Ph.D.) مهيار صلواتي 550031947532846001134 No Keyhani M. (M.Sc.) محمدرضا كيهاني 550031947532846001135 No Kamali M. (Ph.D.) محمد كمالي 550031947532846001136 No

fa تأثير بي‏حسي انتخابي موقتي همراه با بازآموزي حسي بر روي نتايج آستانه حس لمس سبك/فشار، بعد از ترميم اعصاب مديان / اولنار Effect of Selective Temporary Anaesthesia in Combination with Sensory Re-education on Improvement of Hand Sensibility after Median and Ulnar Nerve Repair عمومى General پژوهشی Original هدف: نتايج حسي، پس از ترميم عصب در بزرگسالان، عموماً ضعيف مي باشد. مطابق با نتايج به‌دست آمده قبلي و طرح اين فرضيه كه آوران زدايي ساعد نتايج حسي را ازطريق افزايش نمايش كورتيكال دست بهبود مي بخشد، اين مطالعه با هدف بررسي تأثير بي حسي موضعي ساعد در تركيب با انجام برنامه بازآموزي حسي بر روي نتايج حسي ضايعات اعصاب مديان يا اولنار انجام شد. روش بررسي: اين مطالعه به روش تجربي و از نوع كارآزمايي باليني تصادفي دوسو كور مي‌باشد. به روش احتمالي 13 بيمار كه تحت جراحي ترميمي اعصاب دست قرار گرفته بودند انتخاب و به روش تصادفي به دو گروه آزمون (6 نفر) و كنترل (7 نفر) تقسيم شدند. طي يك دوره دو هفته اي يك كرم بي حسي موضعي (ليدوكايينP) در گروه مورد و يك دارونما در گروه كنترل 4 بار بر روي وجه فلكسور ساعد دست آسيب‌ديده مورد استفاده قرار گرفت. برنامه بازآموزي حسي براي هر دو گروه يك ساعت پس از استعمال پماد و به مدت يك‌ساعت انجام شد. ارزيابي حسي در فواصل منظم، قبل از مداخله و پس از آخرين مداخله (پايان جلسه چهارم) در هر دو گروه انجام شد. براي داده هاي با توزيع غير نرمال، از آزمون هاي ناپارامتري من ويتني- يو و ويلكاكسون، به ترتيب براي مقايسه نتايج قبل و بعد درمان بين گروهي و درون گروهي استفاده گرديد. يافته ها: گروه آزمون بهبودي قابل توجهي در مقايسه با گروه كنترل از نظر درك لمس/ فشار ثابت پس از دوره درمان، كسب نموده و اختلاف آنها معني‌دار بود(03/0=P). نتيجه گيري: بي حسي موضعي ناحيه ساعد آسيب ديده در تركيب با بازآموزي حسي مي تواند نتايج حسي را پس از ترميم عصب ارتقا دهد. Objective: The results of sensory improvement from nerve repair in adult are often poor. To confirm with previous results and this hypothesis that forearm deafferentation would enhance the sensory outcome by increasing the cortical hand representation, this study is aimed to investigate the effect of repeated sessions of cutaneous forearm anaesthesia of the injured limb, in combination with sensory re-education on the sensory outcome in the hand after median or ulnar nerve repair. Materials & Methods: This experimental study was designed as a double-blind randomized clinical trial. 13 patients that they had been undergoing surgery of hand nerves repaire were selected probability and assigned to examination (n=6) and control (n=7) group. During a 2 week period, a topical anaesthetic cream (Lidocaine) for examination group and a placebo for control group was applied repeatedly (twice a week) for 1 hour onto the flexor aspect of the forearm of injured hand and combined with sensory re-education. Assessments of sensory function were performed prior to the experiment and after the fourth application of Lidocaine / placebo. For analysis of data, Wilcoxon singed rank and Mann - Whitney U-tests were used. Results: Perception of touch that was measured with SWMs, had been improved significantly in the Lidocaine group in comparison with placebo group (P=0/03). Conclusion: This finding suggests that forearm deafferentation of injured limb, in combination with sensory re-education, can enhance sensory reover after nerve repair. Nerve repair/ Anaesthesia / Sensory re-education / Hand function / Peripheral nerve injury 37 42 http://www.jrehabilitation.com/browse.php?a_code=A-10-1-203&slc_lang=fa&sid=fa Hasanzadeh R. (M.Sc.) رقيه حسنزاده rosin_56@yahoo.com 550031947532846001137 Yes Roofigary A.R. (M.D.) احمدرضا روفيگري 550031947532846001138 No Azad A. (M.Sc.) اكرم آزاد 550031947532846001139 No Lajevardi L. (M.Sc.) لاله لاجوردي 550031947532846001140 No Keyhani M.R. (M.Sc.) محمدرضا كيهاني 550031947532846001141 No

fa شيوع لكنت در دانش‌آموزان دوزبانه مقاطع مختلف شهر جوانرود Prevalence of Stuttering in Javanrud’s Bilingual Students عمومى General پژوهشی Original هدف: به منظور بررسي نقش عوامل زبان‌شناختي در ابتلا به لكنت و پاسخ‌گويي به نيازهاي درماني آن، برآورد ميزان شيوع اين اختلال در دوزبانه‌هاي ايراني ضروري است. لذا هدف از مطالعه حاضر برآورد شيوع لكنت در دانش‌آموزان مقاطع مختلف شهر دوزبانه جوانرود به تفكيك جنس و مقطع تحصيلي است. روش بررسي: اين مطالعه مقطعي از نوع توصيفي- تحليلي است. تمام دانش‌آموزان مدارس عادي سه مقطع تحصيلي شهر جوانرود به صورت تمام شمار بررسي شدند. غربالگري اوليه جهت شناسايي دانش‌آموزان مبتلا به انواع اختلالات گفتاري توسط معلمان و با نظارت كارشناس گفتاردرماني انجام گرفت و اطلاعات لازم در اين زمينه در جلسات توجيهي به معلمين داده شد. از بين‌دانش‌آموزان معرفي شده توسط معلمان، موارد مبتلا به لكنت از طريق ارزيابي گفتار خودبه‌خودي، توصيف تصاوير داستاني و خواندن متن به دو زبان كردي و فارسي توسط كارشناس گفتاردرماني بررسي و بر اساس علائم آسيب‌شناختي لكنت تشخيص داده شدند. داده‌هاي حاصل با استفاده از آزمونهاي آماري كاي اسكوئر و رگرسيون لجستيك مورد تحليل قرار گرفت. يافته‌ها: از تعداد كل 11425 دانش‌آموز، 129 نفر مبتلا به لكنت بودند. اين تعداد معادل 13/1 درصد كل جامعه مورد مطالعه است. شيوع لكنت در مقاطع ابتدايي، راهنمايي و دبيرستان به ترتيب 06/2، 87/0 و 5/0 درصد بود. شيوع لكنت بين پسران 13/1 درصد و بين دختران 88/0 درصد به دست آمد. نسبت ابتلاي پسران به دختران 5/1 به 1 بود. شيوع لكنت بين مقاطع تحصيلي ابتدايي، راهنمايي و دبيرستان باهم تفاوت معني‌دار داشت (001/0P<). تفاوت شيوع لكنت بين پسران و دختران از لحاظ آماري معنادار بود(034/0 = P). نتيجه‌گيري: شيوع لكنت در بين دانش‌آموزان دوزبانه شهر جوانرود بيشتر از ميزان گزارش شده به عنوان ميانگين شيوع لكنت در جوامع يك زبانه (1 درصد) است. خطر ابتلا به لكنت در پسران بيشتر از دختران است. Objectives: Study of prevalence of stuttering in Iranian bilingual societies is essential for determine the effects of linguistic factors in stuttering and therapy demands in these bilingual societies. The aim of this study is to determine the prevalence of stuttering among Javanrud’s bilingual students. Materials & Methods: In this cross- sectional, descriptive and analytical study, all of bilingual students of Javanrud’s schools were examined and in order to this purpose, teacher referral method was used for the primary screening of speech disorders at all. Essential information about speech disorders specifically stuttering had been given to teachers before this primary step. Then researcher diagnosed stuttering students based on personal interview, reading, spontaneous speech and description of serial images that tell a story in Kurdish and Persian. Data were analysed by statistical tests such as Chi-square and Logistic Regression. Results: Among 11425 bilingual students of Javanrud’s schools, 129 students were identified as stutterers. These findings indicated that overall prevalence of stuttering in this population is 1/13 percent. Among primary, guidance and high school students the prevalence of stuttering was 2/06, 0/87 and 0/5 percent respectively. Prevalence of stuttering among boys was 1/35 and among girls was 0/88 percent. An overall male/female ratio was 1/5. Prevalence of stuttering in primary, guidance and high school was differ from each other significantly (P<0/001). Prevalence of stuttering in male was higher than female significantly (P=0/034). Conclusion: Prevalence of stuttering among Javanrood’s bilingual students was higher than accepted prevalence in monolinguals (1%). Risk of being stuttering in male was higher than female. دوزبانگي / لکنت‌ / دانش‌آموزان / عوامل زبان‌شناختي Bilingualism / Stuttering / Students / Linguistic factors 43 48 http://www.jrehabilitation.com/browse.php?a_code=A-10-1-204&slc_lang=fa&sid=fa Mohammadi H. (M.Sc.) هيوا محمدي hiwa.mohamadi@gmail.com 550031947532846001142 Yes Yadegari F.(M.Sc.) فريبا يادگاري 550031947532846001143 No Nilipour R. (Ph.D.) رضا نيلي پور 550031947532846001144 No Rahgozar M.(Ph.D.) مهدي رهگذر 550031947532846001145 No

fa تأثير فيدبك بينايي بر تعادل بيماران مبتلا به پاركينسون ايديوپاتيك Visual Feedback Effects on Balance of Idiopathic Parkinson’s Patients عمومى General پژوهشی Original هدف: پاركينسون ايديوپاتيك يك بيماري تخريبي و مزمن سيستم عصبي است كه عدم تعادل بدن مشخصه اصلي آن مي‌باشد. هدف اين تحقيق بررسي تأثير فيدبك بينايي بر تعادل بيماران پاركينسوني مي‌باشد. روش بررسي: در اين مطالعه مقطعي مقايسه‌اي كه از نوع قبل و بعد مي‌باشد، 16 بيمار پاركينسوني از نمونه‌هاي در دسترس به‌صورت تصادفي انتخاب و آزمونهاي تعادلي با استفاده از دستگاه تعادلي بايودكس در دو حالت چشم باز و چشم بسته از آنان به‌‌عمل آمد. داده‌هاي حاصل با استفاده از آزمون آماري تي زوجي مورد بررسي قرار گرفت. يافته‌ها: بين حالتهاي چشم باز و چشم بسته بيماران پاركينسون، اختلاف معني‌داري در شاخصهاي ثبات كلي (004/0=P)، ثبات قدامي – خلقي (009/0=P)، ثبات داخلي – خارجي (002/0=P) و مدت‌ زمان قرارگيري فرد در مناطق A (001/0P<)، B (003/0=P) و C (001/0=P) از صفحه نيروي دستگاه تعادلي بايودكس وجود داشت، ولي مدت زمان قرارگيري در منطقه D (286/0=P) و بخشهاي I (664/0=P)، II (075/0=P)، III (135/0=P) و IV (282/0=P) صفحه نيرو، در دو حالت مذكور اختلاف معني‌‌داري در بيماران نداشت. نتيجه‌گيري: فيدبك بينايي باعث بهبود تعادل در حالت چشم باز نسبت به حالت چشم بسته در بيماران مبتلا به پاركينسون مي‌شود و اين بهبودي در شاخص‌هاي ثبات كلي، ثبات قدامي- خلفي و ثبات داخلي- خارجي كاملاً مشهود است. Objective: Idiopathic Parkinson is a chronic degenerative nervous system disease that body imbalance is its main characteristic. The aim of this study is evaluation of visual feedback effects on balance in Parkinson disease patients. Materials & Methods: In this cross sectional and comparative study that was applied as before and after comparison, 16 Parkinson’s patients were selected by random sampling from convenient cases. Balance examinations were done by Biodex balance system in both open and closed eyes conditions. Data were analyzed by use of Paired T test. Results: There was significant difference between open and closed eyes conditions of Parkinson patients in overall stability index (P=0/004), anterior-posterior balance index (P=0/009), medial-lateral balance index (P=0/002) and time of place on A zone (P<0/001), B zone (P=0/003) and C zone (P=0/001), but there was no significant difference in time of place on D zone (P=0/286) and Parts I (P=0/664), II (P= 0/075), III (P=0/135) and IV (P=0/282). Conclusion: Visual feedback improves balance of Parkinson’s patients in open eyes condition than closed eye condition and this improvement in the indices of overall stability, anterior-posterior balance and medial-lateral balance is obvious absolutly. تعادل/ بيماري پاركينسون/ فيدبك بينايي Balance/ Idiopathic Parkinson/ Visual Feedback 49 54 http://www.jrehabilitation.com/browse.php?a_code=A-10-1-205&slc_lang=fa&sid=fa Ghoseiri K. (M.Sc.) كاميار قصيري kamiar_g@yahoo.com 550031947532846001146 Yes Forough B. (M.D.) بيژن فروغ 550031947532846001147 No Sanjari M.A. (M.Sc.) محمدعلي سنجري 550031947532846001148 No Hajiaghaaee B.(M.Sc.) بهنام حاج آقايي 550031947532846001149 No

fa بررسي اختلالات شخصيت و ويژگي‌هاي شخصيتي مردان مبتلا به اختلال هويت جنسي Investigation of Personality Disorders and Personality Traits in Men with Gender Identity Disorder عمومى General پژوهشی Original هدف: هدف از اين مطالعه بررسي اختلالات شخصيت و ويژگي‌هاي شخصيتي مردان مبتلا به اختلال هويت جنسي مي‌باشد. شناسايي اختلالات شخصيت مي‌تواند در بالا بردن كيفيت كمك به بيماران مبتلا مفيد واقع شود. روش بررسي: اين پژوهش تحليلي – مقطعي به روش مقايسه‌اي و از نوع مورد – شاهدي و با نمونه‌گيري ساده و در دسترس مي‌باشد. آزمودني‌ها تعداد 40 نفر از مردان مبتلا به اختلال هويت جنسي بودند كه به مركز بهزيستي نواب صفوي تهران مراجعه مي‌كردند. هم‌چنين 40 نفر از كارمندان مرد دانشگاه آزاد اسلامي واحد علوم و تحقيقات تهران كه هيچ يك از ملاك‌هاي تشخيصي اختلال هويت جنسي را براساس راهنماي تشخيصي و آماري اختلالات رواني – ويرايش چهارم نداشتند، با توجه به همتاسازي با بيماران به عنوان گروه گواه انتخاب شدند. اختلالات شخصيت و فراواني آنها با استفاده از پرسشنامه باليني چند محوري ميلون (MCMI-II) مورد بررسي قرار گرفت. داده‌ها با استفاده از آزمون مجذور كاي و تي براي گروه‌هاي مستقل مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت. يافته‌ها: نتايج حاصل نشان داد كه بيماران مبتلا به اختلال هويت جنسي در مقياس‌هاي وابسته (038/0=P)، نمايشي (001/0P<)، ضداجتماعي (017/0=P)، منفعل - مهاجم (007/0=P)، مرزي (001/0P<) و پارانوئيد (021/0=P) نمرات بالاتري را نسبت به گروه گواه به‌دست آورده و اختلاف آنها از لحاظ آماري معني‌داري مي‌باشد. نتيجه‌گيري: مطابق با يافته‌هاي حاصل، بيماران مبتلا به اختلال هويت جنسي، برخي ويژگيها و خرده مقياسهاي اختلالات شخصيتي را بيشتر از افراد عادي دارا بوده و درجاتي از اختلالات شخصيت در برخي از آنها بارز است. Objective: The purpose of this study is to investigation of personality disorders and personality traits in men who have gender identity disorder (GID). Identification of personality disorders can be useful for enhancement of the quality of help to the patients. Materials & Methods: This analytical and cross-sectional study was a comparative and case – control research. 40 men with gender identity disorder were selected by convenient sampling from individuals who have been referred to Tehran Navab Safavi welfare center. Also, 40 available individuals who have no any diagnostic criteria about gender identity disorder in DSM-IV-TR and worked in Islamic Azad University (Tehran Sciences and Researches Unit) were selected as control group and matched with patients. Personality disorders and those frequencies were evaluated with Millon Clinical Multiaxial Inventory-II (MCMI-II). Data were analyzed using by Chi-square and Independent T tests. Results: The results showed that gender identity disorder patients get higher scores as compared to control group in scales “Dependent” (P=0/038), “Histrionic” (P<0/001), “Antisocial” (P=0/017), “Passive – aggressive” (P=0/007), “Borderline” (P<0/001) and “Paranoid” (P=0/021) and their difference was significant. Conclusion: Generally, the results of this study showed persons who have gender identity disorder also have some symptoms of personality disorders more than normal people. هويت جنسی / اختلال هويت جنسی / اختلال شخصيت / ويژگي شخصيتي Gender identity / Gender identity disorder / Personality disorders / Personality traits 55 60 http://www.jrehabilitation.com/browse.php?a_code=A-10-1-206&slc_lang=fa&sid=fa Noorian N. (M.Sc.) ناهيد نوريان 550031947532846001150 No Dolatshahi B. (Ph.D.) بهروز دولتشاهي 550031947532846001151 No Rezaei O. (M.D.) اميد رضايي dr.rezaei@uswr.ac.ir 550031947532846001152 Yes