Quarterly Journal of Rehabilitation

fa تأثير سه روش درمانی بوبت، آموزش نمونشی و آموزش به والدين بر فعاليتهای روزمره زندگی کودکان فلج مغزی تأثير سه روش درمانی بوبت، آموزش نمونشی و آموزش به والدين بر فعاليتهای روزمره زندگی کودکان فلج مغزی عمومى General پژوهشی Original هدف: اين مطالعه به منظور مقايسه تأثير سه رويکرد درمانی بوبت، آموزش نمونشی و آموزش به والدين بر فعاليتهای روزمره زندگی کودکان فلج مغزی 5-3 ساله آموزش‌پذير انجام گرفت. روش بررسی: در اين مطالعه شبه تجربی و مداخله‌ای که به صورت قبل و بعد انجام شد، جامعه هـدف کودکان فلج مغزی 5-3 سال شهر تهران و نمونه‌های در دسترس کودکان مراجعه کننده به کلينيک‌های بنياد توانبخشی ولعيصر(عج) بودند که از بين آنها 45 کودک که شرايط ورود به مطالعه را داشتند، با در نظر گرفتن شرايط همگنی (سن، جنس، هوشبهر و نوع اختلال) به‌صورت ساده و هدفمند انتخاب و به روش تصادفی ساده به سه گروه 15 نفره تخصيص يافته و مداخلات درمانی بوبت، آموزش نمونشی و آموزش به والدين بر روی آنها صورت گرفت. ابزارهای مورد استفاده شامل آزمونهای گوديناف جهت تعيين ميزان هوشبهر و آمـوزش‌پـذير بودن کودکان و گـزارش ارزيابی پيشرفـت مـددجو (CDER) جهت ارزيابی عملکرد فعاليت‌های روزمره زندگی((ADL بودند. تجزيه وتحليل آماری با استفاده از آزمونهای آماری ويلکاکسون، کروسکال – واليس و من- ويتنی انجام شد. يافته‌ها: هر سه گروه پيشرفت معنی‌داری در انجام فعاليتهای روزمره زندگی بعد از انجام مداخلات نسبت به قبل از آن داشتند )001/0(P<. تفاوت معنی‌داری بين سه گروه از لحاظ عملکرد کلADL وجود داشته(001/0P<) و روشهای درمانی به ترتيب اثرگذاری عبارت بودند از: آموزش نمونشی، آموزش به والدين و بوبت. رابطه معنی‌داری بين اختلاف عملکرد سه گروه، در 13 خرده مهارت از 17خرده مهارت فعاليتهای روزمره زندگی وجود داشت (05/0P<). نتيجه‌گيری: رويکردهای بوبت، آموزش نمونشی و همچنين آموزش به والدين موجب پيشرفت مهارتهای فعاليتهای روزمره زندگی می‌شوند، اما در رويکرد درمانی آموزش نمونشی، تأکيد برآموزشهای گروهی به مددجويان، سبب بهبود بيشتر تعاملات اجتماعی و ارتباطی وهمچنين وجود برنامه و آموزشهای عملی، باعث پيشرفت آنها در انجام مهارتهای روزمره زندگی می‌گردد. Objective: The goal of this study was to determine effectiveness of Bobath, conductive education (CE) and education to parents on activity daily living (ADL) in educable children with cerebral palsy, 3-5 years old. Materials & Methods: This research was a Quasi-experimental and interventional with pre - post study design that performed on 45 children with cerebral palsy from Valyasr rehabilitation foundation clinics. They were selected by simple sampling and matched from sex, age, IQ and disorder type and were assigned to three groups by simple randomize method (15 Bobath, 15 CE, 15 education to parents). Clinical tests were goodenough and client development evaluation report (CDER). The data were analyzed by statistical tests such as Wilcoxon signed, Kruskal-Wallis and Mann-whitney U. Results: Three groups had significant improved in activity of daily living (ADL) after treatment (P<0/001). There was significant difference in total function of activity of daily living between three groups after treatment (P<0/001). The most effective approach was conductive education (CE), then education to parent and Bobath There were significant relations between function difference of three groups in 13 sub tasks of 17 ADL subtasks (P<0/05). Conclusion: Bobath, conductive education (CE) and education to parent’s approaches improve skills of activity of daily living, but in CE approach, group educations causes better improvement in social communication and practical educations and programs increase improvement of ADL skills. فلج مغزی / فعاليتهای روزمره زندگی‌/ کودک‌ / والدين / افراد ناتوان فلج مغزی / فعاليتهای روزمره زندگی‌/ کودک‌ / والدين / افراد ناتوان 6 12 http://www.jrehabilitation.com/browse.php?a_code=A-10-1-197&slc_lang=fa&sid=fa Dalvand H. (M.Sc.) دالوند حميد دالوند hamiddalvand@gmail.com 550031947532846001118 Yes Dehqan L. (M.Sc.) دهقان ليلا دهقان 550031947532846001119 No Feyzi A. (Ph.D.) فيضی آوات فيضی 550031947532846001120 No Amirsalari S.(M.D.) اميرسالاری سوزان اميرسالاری 550031947532846001121 No

fa مقايسه شاخصهای تنفس گفتاری در مجروحين شيميايی ناشی از گاز خردل با افراد عادی مقايسه شاخصهای تنفس گفتاری در مجروحين شيميايی ناشی از گاز خردل با افراد عادی عمومى General پژوهشی Original هدف: نقش تنفس فقط به عملکرد حياتی آن محدود نمی‌شود، بلکه از نظر گفتاری نيز اهميت به سزايی دارد. هدف اين مطالعه بررسی شاخصهای تنفس گفتاری در مجروحين شيميايی ناشی از گاز خردل و مقايسه آن با افراد عادی می‌باشد. روش بررسی: اين پژوهش يک مطالعه مقطعی- مقايسه‌ای ازنوع مورد- شاهدی می‌باشد. گروه مورد که به روش نمونه‌گيری در دسترس انتخاب شد، شامل 19نفر مرد مجروح شيميايی ناشی از گاز خردل مراجعه‌کننده به بيمارستان بقيه‌ا...(عج) تهران بود و گروه شاهد شامل20 نفر مرد سالم از کارکنان دانشگاه علوم بهزيستی و توانبخشی، که از طريق همتاسازی با گروه مورد انتخاب شد. ابزار مورد استفاده برای اندازه‌گيری شاخصهای تنفس گفتاری دستگاه اس.تی.يک ديسفونيا ساخته شده توسط آزمايشگاه دستگاههای G.M بود که بوسيله آن متغيرهای ظرفيت حياتی، زمان آواسازی، حجم آواسازی، متوسط سرعت جريان هوا درطول آواسازی وحجم کلی بازدم اندازه‌گيری شد. همچنين مقادير شاخص سرعت آوايی و ميزان آواسازی نيز مورد سنجش قرار گرفت. داده‌های حاصل از تحقيق بوسيله آزمون آماری تی - مستقل تجزيه وتحليل شد. يافته‌ها: اختلاف آماری معناداری بين گروه مورد وشاهد در متغيرهای ظرفيت حياتی (001/0P<)، زمان آواسازی(001/0P<)، حجم آواسازی (001/0P<)، شاخص سرعت آوايی(004/0=P)، حجم کلی بازدم (001/0P<) و ميزان آواسازی(046/0=P) وجود داشت، ولی در متوسط سرعت جريان هوا بين دو گروه اختلاف معنی‌‌داری وجود نداشت (615/0=P). نتيجه‌گيری: گازهای شيميايی علاوه برتأثير بر تنفس حياتی، بر عملکرد تنفس گفتاری نيز مؤثر می‌باشند. اين امر می‌تواند نقش مهمی را در معيارسنجی و تعيين شاخصهای مختل شده آوايی ايفا نمايد، به‌نحوی که گفتار درمانگر می‌تواند خدمات گفتاری دقيق‌تری را به اين بيماران ارائه کند. Objective: The respiration role is not limited to vital function but it also important in speech process. The present research is aimed to measure different parameters of speech breathing values in patients suffering Mustard Gas injuries versus normal individual. Materials & Methods: Research was applied as case-control, cross – sectional and analytical method. The sampling pattern was convenience. Among patients, 19 were selected within injured patients from Baghiatallah hospital and 20 from those of normal individuals from welfare and rehabilitation sciences university stuffs. Normal people were matched based on their age, gender and other criterias within 30-50 years of age. ST1 Dysphonia (manufactured by G.M. Instruments Ltd.) was used to measure parameters of speech breathing, that include “Vital capacity”, “Phonation time”,” Phonation volume”,” Mean flow rate”,” Total expired volume”. And also,” Vocal velocity index” and “Phonation Quotient” were calculated. The independent T-test was used for data analysis. Results: Research findings shown statistically significant difference between two groups in Vital capacity (P<0/001), Phonation time (P<0/001), Phonation volume (P<0/001), Vocal velocity index (P=0/004), Total expired volume (P<0/001) and Phonation Quotient (P=0/046), but there was no significant difference in Mean flow rate between case and control group (P=0/615). Conclusion: present research has indicated, chemical war substance, not only has rendering effects upon vital respiration, but also has alternate patient’s speech breathing capabilities greatly. Such finding can be measured and evaluated the disturbed phonatory criteria in such patients and be a valued guide for speech & language phatologists, during treating such patients. تنفس گفتاری / گاز خردل / مجروح شيميايی/ شاخصهای تنفسی تنفس گفتاری / گاز خردل / مجروح شيميايی/ شاخصهای تنفسی 12 17 http://www.jrehabilitation.com/browse.php?a_code=A-10-1-198&slc_lang=fa&sid=fa Heydari F. (M.Sc.) حيدری فاطمه حيدری Hfatemeh@yahoo.com 550031947532846001122 Yes Shemshadi H.(M.D.) شمشادی هاشم شمشادی 550031947532846001123 No Salehi A. (M.Sc.) صالحی ابوالفضل صالحی 550031947532846001124 No Karimlou M. (Ph.D.) کريملو مسعود کريملو 550031947532846001125 No Ghaneei M. (M.D.) قانعی مصطفی قانعی 550031947532846001126 No

fa بررسی تأثير برنامه‌های بازتوانی قلبی کوتاه مدت بر ميزان عود بيماری، مراجعه و بستری مجدد در مبتلايان به انفارکتوس ميوکارد Effectiveness of the Short-Term Cardiac Rehabilitation Programs on the Rate of Disease Relapse, Again Refer and Rehospitalization in Patients with Myocardial Infarction عمومى General پژوهشی Original هدف: انفارکتوس ميوکارد از شايع‌ترين علل مرگ و مير و ناخوشی در جهان امروز است که معلوليت‌ها و زيان‌های اقتصادی و اجتماعی فراوانی به همراه دارد. يکی از روشهای پيشگيری ثانويه، انجام برنامه‌های بازتوانی قلبی با مشارکت پرستاران می‌باشد. هدف اين پژوهش تعيين تأثير برنامه‌های کوتاه‌مدت بازتوانی قلبی بر ميزان عود بيماری، مراجعه و بستری مجدد بيماران انفارکتوس ميوکارد است. روش بررسی: پژوهش حاضر از نوع نيمه‌تجربی و نمونه‌های پژوهش 66 بيمار مبتلا به انفارکتوس ميوکارد، بستری در مراکز درمانی آموزشی شهر اهواز می‌باشند که با روش نمونه‌گيری مبتنی برهدف انتخاب و به طور تصادفی ساده به دو گروه مداخله (32نفر) و شاهد )34نفر) تقسيم شدند. اطلاعات دموگرافيک به وسيله چک‌ليست از هردوگروه جمع‌آوری شد. افراد گروه مداخله، تحت برنامه توانبخشی و بازتوانی قلبی به مدت 8 هفته قرار گرفتند. پس از 8 هفته اطلاعات مربوط به ميزان وقوع بستری مجدد و عود بيماری در طی اين مدت در بيماران هردو گروه به وسيله چک‌ليست جمع‌آوری و با استفاده از آزمونهای آماری کای اسکوئر و من ويتنی مورد تجزيه و تحليل قرارگرفت. يافته‌ها‌:‌ ميزان عود بيماری در بيماران انفارکتوس ميوکارد در دو گروه مداخله و شاهد و نيز تعداد موارد بستری مجدد در دو گروه تفاوت معنی‌دار داشت (001/0P<). نتيجه‌گيری: شرکت در برنامه‌های توانبخشی و بازتوانی قلبی، تعداد موارد عود بيماری، مراجعه و بستری مجدد در مبتلايان به انفارکتوس ميوکارد را کاهش می‌دهد. Objective: Myocardial infarction (MI) is one of the most common causes of the mortality and morbidity in the world that leaves many disabilities. Secondary prevention through nurse-led cardiac rehabilitation (CR) is needed. This study was designed to determine the efficacy of the short- term cardiac rehabilitation on the readmission and rate of disease recurrence, again refer and again hospitalization in myocardial infarction patients. Materials & Methods: In this quasi-experimental study, subjects were 66 patients with MI who hospitalized in educational hospitals of Ahwaz city those were selected by purposeful sampling and assigned to case (32 person) and control (34 person) group by simple randomized method. Demographic data was collected by check-list. The case group participated in a 8-week cardiac rehabilitation program. Data about readmission, disease relapse and recurrent referring to hospitals and again hospitalization was collected after 8 weeks and was analyzed by use of Chi-square and Man – Witney statistical tests. Results: There was significant difference between two groups in disease relapse and again hospitalization after intervention (P<0/001). Conclusion: Cardiac rehabilitation programs decreases the disease relapse, readmission and recurrent referring to hospitals and hospitalization after MI. بازتوانی قلبی / انفارکتوس ميوکارد / عود / بستری مجدد بازتوانی قلبی / انفارکتوس ميوکارد / عود / بستری مجدد 17 22 http://www.jrehabilitation.com/browse.php?a_code=A-10-1-199&slc_lang=fa&sid=fa Davoodvand Sh. (M.Sc.) داودوند شيرمحمد داودوند shirmohammaddavoodvand@yahoo.com 550031947532846005854 Yes Elahi N. (M.Sc.) الهی نسرين الهی 550031947532846005855 No Ahmadi F. (M.D.) احمدی فرزانه احمدی 550031947532846005856 No Haghighizadeh M.H.(M.Sc.) حقيقی زاده محمد حسين حقيقی زاده 550031947532846005857 No

fa تأثير موسيقی و حرکات موزون بر دامنه توجه دانش‌آموزان دختر کم‌توان ذهنی تأثير موسيقی و حرکات موزون بر دامنه توجه دانش‌آموزان دختر کم‌توان ذهنی عمومى General پژوهشی Original هدف: اين پژوهش به منظور بررسی تأثير موسيقی و حرکات موزون بر دامنه توجه دانش‌آموزان دختر کم‌توان ذهنی صورت گرفت. روش بررسی: در اين پژوهش که از نوع مطالعات تجربی- مداخله‌ای بوده و به صورت پيش‌آزمون- پس‌آزمون با گروه کنترل انجام شد، 26 دانش‌آموز دختر کم‌توان ذهنی از پايه‌های چهارم و پنجم مرکز آموزش استثنايی دانش شهر ری (سال تحصيلی 86-1385) با استفاده از روش نمونه‌گيری در دسترس انتخاب و به صورت تصادفی تعادلی به دو گروه مساوی تخصيص يافتند و سپس با انتساب تصادفی، مداخله فعاليت‌های موسيقايی (شامل موسيقی و اجرای حرکات موزون) در گروه آزمون به مدت 15 هفته و هر هفته دو جلسه اجرا گرديد. در اين مدت گروه کنترل تحت اين تمرينات قرار نداشته و فقط برنامه درسی معمولی را دريافت نمودند. برای هر دو گروه قبل و بعد از اجرای مداخلات، خرده‌آزمون تيک زنی از آزمون کتلر- لارنت – تيريو (KLT) به منظور سنجش دامنه توجه اجرا شد. به دليل کم بودن تعداد آزمودنی‌ها در هر گروه، از آزمون‌های ناپارامتری يعنی از آزمون رتبه‌ای علامت دار ويلکاکسون برای مقايسه تفاوت ميانگين‌ها در يک گروه و آزمون يو من‌ويتنی برای مقايسه ميانگين‌ها در دو گروه استفاده شد. يافته‌ها: بين ميانگين نمرات پيش‌آزمون و پس‌آزمون توجه در گروه آزمون، تفاوت معنی‌دار وجود داشت(001/0P<)، ولی در گروه کنترل اين تفاوت، معنی‌دار نبود(367/0=P). همچنين ميانگين نمرات توجه دو گروه کنترل و آزمون پس از مداخله تفاوت معنی‌دار داشته و عملکرد گروه آزمون بهتر بود(002/0=P). در حالی که بين ميانگين نمرات دو گروه قبل از مداخله تفاوت معنی‌داری وجود نداشت(520/0=P). نتيجه‌گيری: با استناد به داده‌های به‌دست آمده می‌توان نتيجه گرفت، با اجرای فعاليت‌های موسيقايی، دامنه توجه دانش‌آموزان کم‌توان ذهنی بهبود می‌يابد. البته لازم به توضيح است که با توجه به نوع نمونه‌گيری، امکان تعميم نتايج اين تحقيق کاهش می‌يابد. Objective: This research is aimed to investigate the effect of rhythmic movement and music on attention span of mentally-retarded girl students. Materials & Methods: Twenty six mentally- retarded forth and fifth graded girls who were educating in an exceptional children school in shahr-e-rey participated in this survey. In this research which is an experimental – interventional study with a pretest-posttest and control group design, the students were selected by convenient sampling and assigned to two matched groups by balanced randomized method. Then musical activities intervention including music and rhythmic movements executed in experimental group for 15 weeks and twice in a week. During this period the control group received routine educational program. Before and after intervention, the attention spans of two groups were assessed by cancellation subscale of KLT. Data were analyzed by use of non – parametric statistical tests such as: Wilcoxon test and U-Man-Witney test. Results: There was significant difference in experimental group between mean of attention pretest and posttest scores (P<0/001), but in control group, there was no significant difference (P=0/367). Also, there was significant difference between mean of attention scores of two groups after intervention (P=0/002), but there was no significant difference before intervention (P=0/520). Conclusion: This finding reveals that musical activities can enhance attention level in mentally-retarded students. دانش‌آموز ‌/ کم‌توان ذهنی / حرکات موزون / موسيقی / توجه دانش‌آموز ‌/ کم‌توان ذهنی / حرکات موزون / موسيقی / توجه 23 28 http://www.jrehabilitation.com/browse.php?a_code=A-10-1-200&slc_lang=fa&sid=fa Mirzamani S.M. (Ph.D.) ميرزمانی سيد محمود ميرزمانی 550031947532846001127 No Hadavandkhani F. (M. Sc.) هداوندخانی فاطمه هداوندخانی fhadavandkhani@yahoo.com 550031947532846001128 Yes

fa ميزان استفاده از وسايل کمک‌بينايی در افراد کم‌بينا پس از تجويز در دو کلينيک صبا و خزانه ميزان استفاده از وسايل کمک‌بينايی در افراد کم‌بينا پس از تجويز در دو کلينيک صبا و خزانه عمومى General پژوهشی Original هدف: اگرچه تحقيقات بسياری نشان داده که وسايل کمک‌بينايی بر افزايش ديد افراد کم‌بينا مؤثر است، ولی برخی از افراد عليرغم اين تأثير مثبت به دلايل مختلف از اين وسايل استفاده نمی‌کنند. لذا اين پژوهش با هدف بررسی ميزان استفاده از وسايل کمک‌بينايی در زندگی روزمره اين افراد انجام شد. روش بررسی: در اين پژوهش توصيفی که در دو کلينيک صبا و خرانه (وابسته به دانشگاه علوم بهزيستی و توانبخشی و بهزيستی استان تهران) انجام شد، تعداد 50 نفر از افراد کم‌بينا از بين مراجعه کنندگان اين دو مرکز طی سالهای 84 و 85 ، که واجد شرايط لازم بودند، به صورت در دسترس انتخاب شدند. پس از انجام معاينات بينايی سنجی، پرسشنامه اول که در آن سئوالاتی راجع به وضعيت انجام کارهای روزمره وابسته به بينايی قرارداشت، با پرسش از فرد تکميل ‌شده و سپس وسيله مورد نياز تجويز و از وی خواسته می‌شد تا بعد از حداقل سه ماه مجدداً مراجعه کند که در اين مرتبه پرسشنامه دوم که حاوی سئوالاتی مبنی بر تغيير وضعيت کارهای چشمی با توجه به استفاده از وسيله مذکور بود از وی پرسيده می‌شد. مقايسه پاسخهای فرد به اين دو پرسشنامه، مبنای ميزان استفاده از وسيله با توجه به تأثير آن در کارهای چشمی بود. داده‌های حاصل با استفاده از آزمونهای آماری ضريب همبستگی اسپيرمن، کای اسکوئر و ويلکاکسون مورد تحليل قرار گرفت. يافته‌ها: ضريب همبستگی اسپيرمن بين ميزان استفاده از وسايل کمک‌بينايی نزديک‌بينی «مطالعه» و مدت و دفعات انجام مطالعه به ترتيب 491/0 و 520/0 با مقادير احتمال 003/0=P و 002/0=P و نشان از وجود ارتباط معنی‌دار و افزايشی بود. تفاوت معنی‌داری بين ميانگين ميزان تردد و شناسايی محيط و اشيا «دوربيني»‌ در قبل و بعد از استفاده از وسيله کمک‌بينايی دور وجود داشت (002/0=P). همچنين ضريب همبستگی اسپيرمن بين ميزان استفاده از وسيله کمک‌بينايی و ميزان تردد و شناسايی 499/0 و بيانگر رابطه مثبت بود. بين ميزان استفاده از وسيله کمک‌بينايی پس از تجويز و تحصيلات افراد نيز رابطه معنی‌داری به‌دست آمد (011/0=P). 54 درصد از گيرندگان وسايل کمک بينايی از به کاربردن آن در انظار ديگران اجتناب می‌کردند. نتيجه‌گيری: عليرغم تأثير مسلم وسايل کمک‌بينايی در افزايش بينايی افراد کم‌بينا و کيفيت زندگی آنان، دلايل مختلف، تعداد قابل توجهی از اين افراد از استفاده از آنها طفره رفته و يا کمتر استفاده می‌کنند. Objective: This research was aimed to determine the rate of low vision aids uses by low vision clients in their daily living.�Materials & Methods: In this descriptive study that was done at the Saba and Khazaneh clinics, 50 people from low vision clients were selected by convenient sampling during 2005 & 2006. One questionnaire was completed by therapist at the first time of optometric examination and useful low vision aid (LVA) has been prescript and given to clients. After three months (at least) they should came back to center and fill the second form. The first form was about functional vision without LVA and second too, but by using of LVA. They have been compared to fulfill the result of research. Data were analyzed by Spearman correlation coefficient, Chi – square and Wilcoxon tests. Results: Spearman correlation coefficient between use of LVAs for near with duration and frequency of study were 0/491 and 0/520 with probability values such as P=0/003 and P=0/002 that shown significant relation. There was significant difference in traffic measure and environment knowing between before and after of far LVAs using (P=0/002) and their SCC was 0/499. There was significant relation between use of low vision aid and education after prescription (P=0/011). Conclusion: However the LVAs improve vision of low vision person, but many of them don’t use by different reasons. کم‌بينا / وسيله کمک‌بينايی / نابينايی / ديد / بينايی سنجی کم‌بينا / وسيله کمک‌بينايی / نابينايی / ديد / بينايی سنجی 29 32 http://www.jrehabilitation.com/browse.php?a_code=A-10-1-201&slc_lang=fa&sid=fa Sadeghpoor N. (M.Sc.) صادقپور ناصر صادقپور nasersad@yahoo.com 550031947532846001129 Yes Sazmand Gh. (Ph.D.) سازمند غلامحسين سازمند 550031947532846001130 No Biglarian A. (M.Sc.) بيگلريان اکبر بيگلريان 550031947532846001131 No

fa بررسی تأثير حرکات اصلاحی بر اتساع قفسه سينه در دختران کيفوتيک 15 – 11 ساله بررسی تأثير حرکات اصلاحی بر اتساع قفسه سينه در دختران کيفوتيک 15 – 11 ساله عمومى General پژوهشی Original هدف: اين پژوهش با هدف تعيين تأثير يک دوره حرکات اصلاحی برروی اتساع قفسه سينه دختران کيفوتيک 15 – 11 ساله انجام گرفت. روش بررسی: مطالعه شبه تجربی حاضر يک کارآزمايی بالينی است که بر روی 50 نفر از دختران کيفوتيک 15-11 ساله که به روش نمونه‌گيری ساده از جامعه در دسترس انتخاب شده و به صورت تصادفی ساده به دو گروه 25 نفری آزمايش وکنترل تقسيم شده بودند، انجام شد. روی گروه آزمايش يک دوره حرکات اصلاحی اعمال شد، ولی روی گروه کنترل اين حرکات اصلاحی اعمال نگرديد و اتساع قفسه سينه قبل و بعد از حرکات اصلاحی در دو گروه مورد اندازه‌گيری قرارگرفت. داده‌های حاصل با استفاده از آزمونهای آماری کای اسکوئر، تی زوجی و تی مستقل مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت. يافته‌ها‌: اختلاف معنی‌داری در ميزان اتساع قفسه سينه قبل و بعد از حرکات اصلاحی در گروه آزمايش وجود داشت(001/0P<)، ولی در گروه کنترل اختلاف معنی‌داری مشاهده نگرديد(746/0=P). هم‌چنين بين دو گروه نيز بعد از اعمال مداخله اختلاف معنی‌داری درميزان اتساع قفسه سينه ديده شد (02/0=P). نتيجه‌گيری: انجام حرکات اصلاحی موجب بهبود اتساع قفسه سينه دختران کيفوتيک می‌شود. اگرچه به دليل نوع نمونه‌گيری و محدوديت تعميم‌پذيری نتايج، نياز به تکرار اين گونه تحقيقات وجود دارد. Objective: The aim of this study was to investigate the effect of corrective exercises on chest expansion in kyphotic girls, aged 11-15. Materials & Methods: This quasi experirnental research was applied as a clinical trial and had done on 50 girls with postural hyperkyphosis those were selected by convenient sampling and assigned to control (n=25) and experimental (n=25) group by simple randomized method. The experimental group received corrective exercises for 15 days and the control group was given no intervention. Chest expansion was measured before and after 15 days in all subjects. Data were analyzed by use of Chi-square, Paired T and Independent T tests. Results: There was statistically significant difference in chest expansion of experimental group between before and after intervention (P<0/001), but in control group there was no significant difference (P=0/746). Also, there was significant difference between two groups after intervention (P=0/02). Conclusions: This study demonstrates that corrective exercises can lead to improvement of chest expansion in kyphotic girls. Further study with larger sample size is needed to support the findings of this study. دختران کيفوتيک / حرکات اصلاحی/ اتساع قفسه سينه / کيفوز دختران کيفوتيک / حرکات اصلاحی/ اتساع قفسه سينه / کيفوز 33 36 http://www.jrehabilitation.com/browse.php?a_code=A-10-1-202&slc_lang=fa&sid=fa Sokhanguei Y. (Ph.D.) سخنگويی يحيی سخنگويی yahya@uswr.ac.ir 550031947532846001132 Yes Ebrahimi I. (Ph.D.) ابراهيمی اسماعيل ابراهيمی 550031947532846001133 No Salavati M. (Ph.D.) صلواتی مهيار صلواتی 550031947532846001134 No Keyhani M. (M.Sc.) کيهانی محمدرضا کيهانی 550031947532846001135 No Kamali M. (Ph.D.) کمالی محمد کمالی 550031947532846001136 No

fa تأثير بي‏حسی انتخابی موقتی همراه با بازآموزی حسی بر روی نتايج آستانه حس لمس سبک/فشار، بعد از ترميم اعصاب مديان / اولنار تأثير بي‏حسی انتخابی موقتی همراه با بازآموزی حسی بر روی نتايج آستانه حس لمس سبک/فشار، بعد از ترميم اعصاب مديان / اولنار عمومى General پژوهشی Original هدف: نتايج حسی، پس از ترميم عصب در بزرگسالان، عموماً ضعيف می باشد. مطابق با نتايج به‌دست آمده قبلی و طرح اين فرضيه که آوران زدايی ساعد نتايج حسی را ازطريق افزايش نمايش کورتيکال دست بهبود می بخشد، اين مطالعه با هدف بررسی تأثير بی حسی موضعی ساعد در ترکيب با انجام برنامه بازآموزی حسی بر روی نتايج حسی ضايعات اعصاب مديان يا اولنار انجام شد. روش بررسی: اين مطالعه به روش تجربی و از نوع کارآزمايی بالينی تصادفی دوسو کور می‌باشد. به روش احتمالی 13 بيمار که تحت جراحی ترميمی اعصاب دست قرار گرفته بودند انتخاب و به روش تصادفی به دو گروه آزمون (6 نفر) و کنترل (7 نفر) تقسيم شدند. طی يک دوره دو هفته ای يک کرم بی حسی موضعی (ليدوکايينP) در گروه مورد و يک دارونما در گروه کنترل 4 بار بر روی وجه فلکسور ساعد دست آسيب‌ديده مورد استفاده قرار گرفت. برنامه بازآموزی حسی برای هر دو گروه يک ساعت پس از استعمال پماد و به مدت يک‌ساعت انجام شد. ارزيابی حسی در فواصل منظم، قبل از مداخله و پس از آخرين مداخله (پايان جلسه چهارم) در هر دو گروه انجام شد. برای داده های با توزيع غير نرمال، از آزمون های ناپارامتری من ويتنی- يو و ويلکاکسون، به ترتيب برای مقايسه نتايج قبل و بعد درمان بين گروهی و درون گروهی استفاده گرديد.�يافته ها: گروه آزمون بهبودی قابل توجهی در مقايسه با گروه کنترل از نظر درک لمس/ فشار ثابت پس از دوره درمان، کسب نموده و اختلاف آنها معنی‌دار بود(03/0=P). نتيجه گيری: بی حسی موضعی ناحيه ساعد آسيب ديده در ترکيب با بازآموزی حسی می تواند نتايج حسی را پس از ترميم عصب ارتقا دهد. Objective: The results of sensory improvement from nerve repair in adult are often poor. To confirm with previous results and this hypothesis that forearm deafferentation would enhance the sensory outcome by increasing the cortical hand representation, this study is aimed to investigate the effect of repeated sessions of cutaneous forearm anaesthesia of the injured limb, in combination with sensory re-education on the sensory outcome in the hand after median or ulnar nerve repair. Materials & Methods: This experimental study was designed as a double-blind randomized clinical trial. 13 patients that they had been undergoing surgery of hand nerves repaire were selected probability and assigned to examination (n=6) and control (n=7) group. During a 2 week period, a topical anaesthetic cream (Lidocaine) for examination group and a placebo for control group was applied repeatedly (twice a week) for 1 hour onto the flexor aspect of the forearm of injured hand and combined with sensory re-education. Assessments of sensory function were performed prior to the experiment and after the fourth application of Lidocaine / placebo. For analysis of data, Wilcoxon singed rank and Mann - Whitney U-tests were used. Results: Perception of touch that was measured with SWMs, had been improved significantly in the Lidocaine group in comparison with placebo group (P=0/03). Conclusion: This finding suggests that forearm deafferentation of injured limb, in combination with sensory re-education, can enhance sensory reover after nerve repair. 37 42 http://www.jrehabilitation.com/browse.php?a_code=A-10-1-203&slc_lang=fa&sid=fa Roghaye Hasanzadeh رقيه حسن‌زاده rosin_56@yahoo.com 550031947532846005641 Yes Ahmad Reza Roofigary احمدرضا روفيگری 550031947532846005642 No Akram Azad اکرم آزاد 550031947532846005643 No Laleh Lajevardi لاله لاجوردی 550031947532846005644 No Mohammad Reza Keyhani محمدرضا کيهانی 550031947532846005645 No

fa شيوع لکنت در دانش‌آموزان دوزبانه مقاطع مختلف شهر جوانرود شيوع لکنت در دانش‌آموزان دوزبانه مقاطع مختلف شهر جوانرود عمومى General پژوهشی Original هدف: به منظور بررسی نقش عوامل زبان‌شناختی در ابتلا به لکنت و پاسخ‌گويی به نيازهای درمانی آن، برآورد ميزان شيوع اين اختلال در دوزبانه‌های ايرانی ضروری است. لذا هدف از مطالعه حاضر برآورد شيوع لکنت در دانش‌آموزان مقاطع مختلف شهر دوزبانه جوانرود به تفکيک جنس و مقطع تحصيلی است. روش بررسی: اين مطالعه مقطعی از نوع توصيفی- تحليلی است. تمام دانش‌آموزان مدارس عادی سه مقطع تحصيلی شهر جوانرود به صورت تمام شمار بررسی شدند. غربالگری اوليه جهت شناسايی دانش‌آموزان مبتلا به انواع اختلالات گفتاری توسط معلمان و با نظارت کارشناس گفتاردرمانی انجام گرفت و اطلاعات لازم در اين زمينه در جلسات توجيهی به معلمين داده شد. از بين‌دانش‌آموزان معرفی شده توسط معلمان، موارد مبتلا به لکنت از طريق ارزيابی گفتار خودبه‌خودی، توصيف تصاوير داستانی و خواندن متن به دو زبان کردی و فارسی توسط کارشناس گفتاردرمانی بررسی و بر اساس علائم آسيب‌شناختی لکنت تشخيص داده شدند. داده‌های حاصل با استفاده از آزمونهای آماری کای اسکوئر و رگرسيون لجستيک مورد تحليل قرار گرفت.�يافته‌ها: از تعداد کل 11425 دانش‌آموز، 129 نفر مبتلا به لکنت بودند. اين تعداد معادل 13/1 درصد کل جامعه مورد مطالعه است. شيوع لکنت در مقاطع ابتدايی، راهنمايی و دبيرستان به ترتيب 06/2، 87/0 و 5/0 درصد بود. شيوع لکنت بين پسران 13/1 درصد و بين دختران 88/0 درصد به دست آمد. نسبت ابتلای پسران به دختران 5/1 به 1 بود. شيوع لکنت بين مقاطع تحصيلی ابتدايی، راهنمايی و دبيرستان باهم تفاوت معنی‌دار داشت (001/0P<). تفاوت شيوع لکنت بين پسران و دختران از لحاظ آماری معنادار بود(034/0 = P). نتيجه‌گيری: شيوع لکنت در بين دانش‌آموزان دوزبانه شهر جوانرود بيشتر از ميزان گزارش شده به عنوان ميانگين شيوع لکنت در جوامع يک زبانه (1 درصد) است. خطر ابتلا به لکنت در پسران بيشتر از دختران است. Objectives: Study of prevalence of stuttering in Iranian bilingual societies is essential for determine the effects of linguistic factors in stuttering and therapy demands in these bilingual societies. The aim of this study is to determine the prevalence of stuttering among Javanrud’s bilingual students. Materials & Methods: In this cross- sectional, descriptive and analytical study, all of bilingual students of Javanrud’s schools were examined and in order to this purpose, teacher referral method was used for the primary screening of speech disorders at all. Essential information about speech disorders specifically stuttering had been given to teachers before this primary step. Then researcher diagnosed stuttering students based on personal interview, reading, spontaneous speech and description of serial images that tell a story in Kurdish and Persian. Data were analysed by statistical tests such as Chi-square and Logistic Regression. Results: Among 11425 bilingual students of Javanrud’s schools, 129 students were identified as stutterers. These findings indicated that overall prevalence of stuttering in this population is 1/13 percent. Among primary, guidance and high school students the prevalence of stuttering was 2/06, 0/87 and 0/5 percent respectively. Prevalence of stuttering among boys was 1/35 and among girls was 0/88 percent. An overall male/female ratio was 1/5. Prevalence of stuttering in primary, guidance and high school was differ from each other significantly (P<0/001). Prevalence of stuttering in male was higher than female significantly (P=0/034). Conclusion: Prevalence of stuttering among Javanrood’s bilingual students was higher than accepted prevalence in monolinguals (1%). Risk of being stuttering in male was higher than female. دوزبانگی / لکنت‌ / دانش‌آموزان / عوامل زبان‌شناختی دوزبانگی / لکنت‌ / دانش‌آموزان / عوامل زبان‌شناختی 43 48 http://www.jrehabilitation.com/browse.php?a_code=A-10-1-204&slc_lang=fa&sid=fa Mohammadi H. (M.Sc.) محمدی هيوا محمدی hiwa.mohamadi@gmail.com 550031947532846001142 Yes Yadegari F.(M.Sc.) يادگاری فريبا يادگاری 550031947532846001143 No Nilipour R. (Ph.D.) نيلی پور رضا نيلی پور 550031947532846001144 No Rahgozar M.(Ph.D.) رهگذر مهدی رهگذر 550031947532846001145 No

fa تأثير فيدبک بينايی بر تعادل بيماران مبتلا به پارکينسون ايديوپاتيک تأثير فيدبک بينايی بر تعادل بيماران مبتلا به پارکينسون ايديوپاتيک عمومى General پژوهشی Original هدف: پارکينسون ايديوپاتيک يک بيماری تخريبی و مزمن سيستم عصبی است که عدم تعادل بدن مشخصه اصلی آن می‌باشد. هدف اين تحقيق بررسی تأثير فيدبک بينايی بر تعادل بيماران پارکينسونی می‌باشد. روش بررسی: در اين مطالعه مقطعی مقايسه‌ای که از نوع قبل و بعد می‌باشد، 16 بيمار پارکينسونی از نمونه‌های در دسترس به‌صورت تصادفی انتخاب و آزمونهای تعادلی با استفاده از دستگاه تعادلی بايودکس در دو حالت چشم باز و چشم بسته از آنان به‌‌عمل آمد. داده‌های حاصل با استفاده از آزمون آماری تی زوجی مورد بررسی قرار گرفت. يافته‌ها: بين حالتهای چشم باز و چشم بسته بيماران پارکينسون، اختلاف معنی‌داری در شاخصهای ثبات کلی (004/0=P)، ثبات قدامی – خلقی (009/0=P)، ثبات داخلی – خارجی (002/0=P) و مدت‌ زمان قرارگيری فرد در مناطق A (001/0P<)، B (003/0=P) و C (001/0=P) از صفحه نيروی دستگاه تعادلی بايودکس وجود داشت، ولی مدت زمان قرارگيری در منطقه D (286/0=P) و بخشهای I (664/0=P)، II (075/0=P)، III (135/0=P) و IV (282/0=P) صفحه نيرو، در دو حالت مذکور اختلاف معنی‌‌داری در بيماران نداشت. نتيجه‌گيری: فيدبک بينايی باعث بهبود تعادل در حالت چشم باز نسبت به حالت چشم بسته در بيماران مبتلا به پارکينسون می‌شود و اين بهبودی در شاخص‌های ثبات کلی، ثبات قدامی- خلفی و ثبات داخلی- خارجی کاملاً مشهود است. Objective: Idiopathic Parkinson is a chronic degenerative nervous system disease that body imbalance is its main characteristic. The aim of this study is evaluation of visual feedback effects on balance in Parkinson disease patients. Materials & Methods: In this cross sectional and comparative study that was applied as before and after comparison, 16 Parkinson’s patients were selected by random sampling from convenient cases. Balance examinations were done by Biodex balance system in both open and closed eyes conditions. Data were analyzed by use of Paired T test.�Results: There was significant difference between open and closed eyes conditions of Parkinson patients in overall stability index (P=0/004), anterior-posterior balance index (P=0/009), medial-lateral balance index (P=0/002) and time of place on A zone (P<0/001), B zone (P=0/003) and C zone (P=0/001), but there was no significant difference in time of place on D zone (P=0/286) and Parts I (P=0/664), II (P= 0/075), III (P=0/135) and IV (P=0/282). Conclusion: Visual feedback improves balance of Parkinson’s patients in open eyes condition than closed eye condition and this improvement in the indices of overall stability, anterior-posterior balance and medial-lateral balance is obvious absolutly. تعادل/ بيماری پارکينسون/ فيدبک بينايی تعادل/ بيماری پارکينسون/ فيدبک بينايی 49 54 http://www.jrehabilitation.com/browse.php?a_code=A-10-1-205&slc_lang=fa&sid=fa Ghoseiri K. (M.Sc.) قصيری کاميار قصيری kamiar_g@yahoo.com 550031947532846001146 Yes Forough B. (M.D.) فروغ بيژن فروغ 550031947532846001147 No Sanjari M.A. (M.Sc.) سنجری محمدعلی سنجری 550031947532846001148 No Hajiaghaaee B.(M.Sc.) حاج آقايی بهنام حاج آقايی 550031947532846001149 No

fa بررسی اختلالات شخصيت و ويژگی‌های شخصيتی مردان مبتلا به اختلال هويت جنسی بررسی اختلالات شخصيت و ويژگی‌های شخصيتی مردان مبتلا به اختلال هويت جنسی عمومى General پژوهشی Original هدف: هدف از اين مطالعه بررسی اختلالات شخصيت و ويژگی‌های شخصيتی مردان مبتلا به اختلال هويت جنسی می‌باشد. شناسايی اختلالات شخصيت می‌تواند در بالا بردن کيفيت کمک به بيماران مبتلا مفيد واقع شود. روش بررسی: اين پژوهش تحليلی – مقطعی به روش مقايسه‌ای و از نوع مورد – شاهدی و با نمونه‌گيری ساده و در دسترس می‌باشد. آزمودنی‌ها تعداد 40 نفر از مردان مبتلا به اختلال هويت جنسی بودند که به مرکز بهزيستی نواب صفوی تهران مراجعه می‌کردند. هم‌چنين 40 نفر از کارمندان مرد دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم و تحقيقات تهران که هيچ يک از ملاک‌های تشخيصی اختلال هويت جنسی را براساس راهنمای تشخيصی و آماری اختلالات روانی – ويرايش چهارم نداشتند، با توجه به همتاسازی با بيماران به عنوان گروه گواه انتخاب شدند. اختلالات شخصيت و فراوانی آنها با استفاده از پرسشنامه بالينی چند محوری ميلون (MCMI-II) مورد بررسی قرار گرفت. داده‌ها با استفاده از آزمون مجذور کای و تی برای گروه‌های مستقل مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت. يافته‌ها: نتايج حاصل نشان داد که بيماران مبتلا به اختلال هويت جنسی در مقياس‌های وابسته (038/0=P)، نمايشی (001/0P<)، ضداجتماعی (017/0=P)، منفعل - مهاجم (007/0=P)، مرزی (001/0P<) و پارانوئيد (021/0=P) نمرات بالاتری را نسبت به گروه گواه به‌دست آورده و اختلاف آنها از لحاظ آماری معنی‌داری می‌باشد. نتيجه‌گيری: مطابق با يافته‌های حاصل، بيماران مبتلا به اختلال هويت جنسی، برخی ويژگيها و خرده مقياسهای اختلالات شخصيتی را بيشتر از افراد عادی دارا بوده و درجاتی از اختلالات شخصيت در برخی از آنها بارز است. Objective: The purpose of this study is to investigation of personality disorders and personality traits in men who have gender identity disorder (GID). Identification of personality disorders can be useful for enhancement of the quality of help to the patients. Materials & Methods: This analytical and cross-sectional study was a comparative and case – control research. 40 men with gender identity disorder were selected by convenient sampling from individuals who have been referred to Tehran Navab Safavi welfare center. Also, 40 available individuals who have no any diagnostic criteria about gender identity disorder in DSM-IV-TR and worked in Islamic Azad University (Tehran Sciences and Researches Unit) were selected as control group and matched with patients. Personality disorders and those frequencies were evaluated with Millon Clinical Multiaxial Inventory-II (MCMI-II). Data were analyzed using by Chi-square and Independent T tests. Results: The results showed that gender identity disorder patients get higher scores as compared to control group in scales “Dependent” (P=0/038), “Histrionic” (P<0/001), “Antisocial” (P=0/017), “Passive – aggressive” (P=0/007), “Borderline” (P<0/001) and “Paranoid” (P=0/021) and their difference was significant. Conclusion: Generally, the results of this study showed persons who have gender identity disorder also have some symptoms of personality disorders more than normal people. هويت جنسی / اختلال هويت جنسی / اختلال شخصيت / ويژگی شخصيتی هويت جنسی / اختلال هويت جنسی / اختلال شخصيت / ويژگی شخصيتی 55 60 http://www.jrehabilitation.com/browse.php?a_code=A-10-1-206&slc_lang=fa&sid=fa Noorian N. (M.Sc.) نوريان ناهيد نوريان 550031947532846001150 No Dolatshahi B. (Ph.D.) دولتشاهی بهروز دولتشاهی 550031947532846001151 No Rezaei O. (M.D.) رضايی اميد رضايی dr.rezaei@uswr.ac.ir 550031947532846001152 Yes