Quarterly Journal of Rehabilitation

fa تجربيات مادرا ن ازداشتن کودک عقب‌مانده ذهنی تجربيات مادرا ن ازداشتن کودک عقب‌مانده ذهنی عمومى General پژوهشی Original هدف: عقب ماندگی ذهنی علاوه بر شيوع قابل توجه، با نقصان رشد در ابعاد مختلف جسمانی، روانی، تکاملی، اجتماعی و تربيتی همراه بوده و می‌تواند تأثيرات نامطلوبی بر ساختار و عملکرد خانواده داشته و باعث تجربه اين تنش‌ها به صور مختلف توسط پدر و مادر شود. از آنجا که بررسی‌ها و نتايج حاصل از آنها می‌تواند در شناخت اين مشکلات و حتی نحوه چگونگی اداره آنها کمک مؤثری باشد. لذا، اين تحقيق کيفی به توصيف ساختار تجربيات مادران اين کودکان، و به معانی که آنها از داشتن يک کودک عقب‌مانده ذهنی دارند پرداخته است. روش بررسی: برای توصيف تجربه مادران از تحقيق کيفی به روش پديده شناسی برای جمع‌آوری داده‌ها و آناليز آن استفاده شد. در اين مطالعه با نمونه‌گيری هدفمند 12 مصاحبه باز با مادران دارای يک کودک عقب‌مانده ذهنی آموزش پذير شاغل به تحصيل در مدرسه استثنايی آموزش و پرورش به عمل آمد. مصاحبه‌ها ضبط شد و عيناً بصورت دست‌نوشته‌هايی درآمد و با روش کولازی آناليز شد. يافته‌ها: از ميان 336 جمله با معنی (مضمونی) 6 مضمون اصلی بدست آمد که عبارتند از: برخورد با ناتوانی تکاملی کودک، احساسات منفی، کودک محور سلامتی و ناسلامتی مادر، عدم توانايی در مديريت خود و کودک (مستأصل شدن مادر)، حمايت همسر، خانواده و ديگران، مبهم بودن آينده (قدم در تاريکی برداشتن). نتيجه‌گيری: تجربيات مادران ازداشتن کودک عقب‌مانده ذهنی نشان می‌دهد که آنان کودکانشان را نعمت و امانت الهی می‌دانند و برای پذيرش و سازگاری با وجود او تنها به خدا توکل دارند و از منابع حمايتی مناسب و اثربخشی برخوردار نيستند. بعلت تقبل مسئوليت بيش از اندازه در طول زندگی از جان مايه می‌گذارند که نتيجه آن تحمل استرس زياد، احساس نااميدی، غم و اندوه و درک ابهام آميز از آينده کودک و خود است. ايفای نقش اول در حمايت همه جانبه کودک موجب غفلت آنان از خود در همه ابعادجسمی، روحی، روانی و اجتماعی شده است. Objective: Giving birth and training to a child with Mental Retardation (MR) can be stressful for mothers. Therefore mothers need role models and adequate preparation to effectively teach the child to function at optimum level within the environment. Nurses are in a strategic position to assume a vital role in a assisting these mothers. With observation, problem solving, and decision making. There is a lack of studies about mothers' experiences of having a child with MR. This study was preformed to investigate mother's experiences of having a child with MR and how explore and describe the experienced mothers with mental retarded child.�Materials & Methods: A phenomenographic approach was used. The study was preformed at an exceptional school in Tehran. Twelve mothers were interviewed using guided interviews.Results: From 336 thematic sentences, Six categories emerged, the first having three subcategories and the second having twenty subcategories., the third having three, the fourth category having six, the fifth having two, and the sixth having two subcategories. Mother's experiences of having a child with MR, describes informants a variety of feelings, often ambivalent (acceptance and UN acceptance). In such a situation, attention to God and prayer are the most important coping strategies for positive adaptation in mothers' experiences of having a child with MR, but this perception can not effect to accept him alone. They emphasis on educational and psychological needs for better life. Conclusions: The findings of this study could be used in mothers education to promote understanding of mothers’ experiences and how best to help them. They could also be used in the general media to improve public understanding. کودک / عقب‌مانده ذهنی / تجربيات مادران / پديده شناسی / خانواده کودک / عقب‌مانده ذهنی / تجربيات مادران / پديده شناسی / خانواده 0 0 http://www.jrehabilitation.com/browse.php?a_code=A-10-1-35&slc_lang=fa&sid=fa کرمانشاهی سيما محمدخان کرمانشاهی 55003194753284600181 No ونکی زهره ونکی E-mail: vanakiz@modares.ac.ir 55003194753284600182 Yes احمدی فضل ا... احمدی 55003194753284600183 No آزاد فلاح پرويز آزاد فلاح 55003194753284600184 No کاظم نژاد انوشيروان کاظم نژاد 55003194753284600185 No

fa غربالگری جهش‌های ژن 2GJB در ناشنوايان غير سندرمی جسمی مغلوب در استان خوزستان غربالگری جهش‌های ژن 2GJB در ناشنوايان غير سندرمی جسمی مغلوب در استان خوزستان عمومى General پژوهشی Original هدف: کاهش شنوايی 1 نفر از هر 1000 تا 2000 کودک تازه متولد شده را تحت تأثير قرار می‌دهد. بيش از 50% از اين موارد را به عوامل ژنتيکی نسبت می‌دهند. کاهش شنوايی غير سندرمی بيش از 70 درصد از موارد ناشنوايی ارثی را شامل می‌شود که 85 درصد از آن را وراثت جسمی مغلوب تشکيل می‌دهد و تا کنون بيش از يکصد جايگاه (locus) برای اين نوع ناشنوايی برآورد شده است. ژن‌های مختلفی با اين ناشنوايی در ارتباط هستند که عمده‌ترين آنها جهش در ژن کانکسين 26 (CX26) می باشد که در جمعيت های مختلف وجود دارد. جهش در اين ژن سبب کاهش شنوايی غير سندرمی اتوزومی مغلوب می‌شود. هدف اين مطالعه غربالگری بيماران برای جهش‌های ژن کانکسين 26 با استفاده از تکنيک PCR / ARMS بود. روش بررسی: در اين مطالعه تحليلی از افراد ناشنوا يا کم شنوای مراجعه کننده به مراکز بهزيستی شهرستانهای استان خوزستان به منظور مشاوره ژنتيک، 50 نفر بطور تصادفی انتخاب و 10-5 ميلی ليتر خون از آنها گرفته شد و پس از استخراج DNA کيفيت و کميت آن با استفاده از اسپکتروفتومتری مورد بررسی قرار گرفت. جهش del G 35 با روش ARMS/PCR مشخص و نمونه‌های هموزيگوت آن کنار گذاشته شد. نمونه‌هايی که هتروزيگوت يا منفی بودند با روش DHPLC و Direct Sequencing بررسی شدند.�يافته‌ها: در اين تحقيق100 کروموزوم (50 فرد بيمار) بررسی شد: 13 کروموزوم (13%) در ژن 2GJB جهش داشتند که بالاترين شيوع به جهش del G 35 مربوط می شد. ساير جهش‌ها که در اين منطقه ديده شد شامل: H127R ، (AT)2del300، H32R و P184R بودند. همچنين پلی مورفيسم I153V در 3 کروموزوم شناسايی گرديد و پلی مورفيسم V52V نيز در يک خانواده مشاهده شد. نتيجه‌گيری: اين آمار با آمار ساير کشورهای جهان مشابهت چندانی ندارد و بيانگر وجود احتمالی ژن‌ها و لوکوس های ديگر دخيل در ايجاد ناشنوايی غير سندرمی اتوزومی مغلوب در اين منطقه می‌باشد. Objective: Hereditary Hearing loss (HHL) affects one in 1000-2000 newborns and more than 50% of these cases, the loss has a genetic basis. About 70% of HHL is non-syndromic with autosomal recessive forms accounting for ~85% of the genetic load. To date, more than 100 locus estimated for this kind of deafness. Different genes have been reported to be involved, but mutations in the connexin 26 gene (Cx26) have been established as the basis of autosomal recessive non-syndromic hearing loss. The aim of this project is to study the prevalence of connexin 26 mutations. Materials & Methods: In this study from the population that referred to welfare center of Khoozestan province for genetic counseling, 50 individual have been selected and getting 5-10 ml blood then after DNA extraction we analyzed quality of DNA by spectrophotometry. Mutation screening began by using Amplification Refractory Mutation System (ARMS) – Polymerase Chain Reaction (PCR) for detection of 35delG and then we analyzed all samples excluding 35delG homozygote by Denaturation High Polymorphic liquid Chromatography (DHPLC) and Direct Sequencing. Results: We screened 100 chromosomes (50 patients) for GJB2 mutations. Thirteen (13%) carry GJB2 mutations including 35delG, R184P, R32H, R127H, 300del2 (AT). Among them, 35delG has the highest frequency (61%). Polymorphism V153I was found in three chromosomes and also polymorphism V52V was found in family. Conclusion: According to our results, other loci and genes may be the major responsible for non-syndromic deafness in this population. ناشنوايی غير سندرمی / وراثت جسمی مغلوب / 2 GJB/ Direct Sequencing/ غربالگری / جهش ژنی / جايگاه ژن ناشنوايی غير سندرمی / وراثت جسمی مغلوب / 2 GJB/ Direct Sequencing/ غربالگری / جهش ژنی / جايگاه ژن 0 0 http://www.jrehabilitation.com/browse.php?a_code=A-10-1-36&slc_lang=fa&sid=fa کهريزی کيميا کهريزی 55003194753284600186 No سجادی سجادی 55003194753284600187 No محسنی مرضيه محسنی 55003194753284600188 No رياض الحسينی ياسر رياض الحسينی 55003194753284600189 No نجم آبادی حسين نجم آبادی E-mail: hnajm@uswr.ac.ir 55003194753284600190 Yes

fa بررسی تأثير تمرين‌ ذهنی بر هماهنگی چشم و دست در دختران سالم 25-20 سال بررسی تأثير تمرين‌ ذهنی بر هماهنگی چشم و دست در دختران سالم 25-20 سال عمومى General پژوهشی Original هدف: انسانها دارای توانايی ايجاد ارتباطات ذهنی بين فرآيندهای درکی و حرکتی می‌باشند، بدون اينکه محرک خارجی اين فرآيندها را تحريک کرده باشد. اين توانايی را تصور حرکت می‌گويند. تمرين ذهنی کسب يک مهارت فيزيکی از طريق تصور حرکت است. به عبارت ديگر يک نوع تمرين شناختی در غياب عملکرد حرکتی فيزيکی واقعی است . پژوهش حاضر با هدف بررسی تأثير تمرين ذهنی بر هماهنگی چشم و دست در دختران سالم 25-20 سال صورت گرفته است. روش بررسی: اين پژوهش به صورت يک مطالعه شبه تجربی آينده‌نگر کاربردی صورت گرفته است. جامعه پژوهش 45 نفر از دختران سالم 25- 20 سال دانشگاه علوم پزشکی اهواز بوده‌اند که بصورت تصادفی انتخاب شدند. ابزار پژوهش دستگاه E-Link آزمايشگاه تعقيب کنائی حرکت دانشکده توانبخشی اهواز بود. در اين پژوهش هماهنگی چشم و دست بعد از تمرين فيزيکی و تمرين ذهنی مورد بررسی قرار گرفت. افراد به طور تصادفی به سه گروه تقسيم شدند: گروه فيزيکی، که افراد به مدت 10 جلسه تمرين را به صورت فيزيکی انجام می‌دادند. گروه تمرينی ذهنی، که به صورت ذهنی مراحل انجام تمرين را تصور می‌کردند و گروه کنترل، که هيچ‌گونه تمرين را انجام نمی‌دادند. يافته‌ها: نتايج به دست آمده نشان داد که گروه تمرين فيزيکی بيشترين پيشرفت را در هماهنگی چشم و دست پيدا کرده بود(05/0p<). در گروه تمرين ذهنی هم پيشرفت معنی‌داری در هماهنگی چشم و دست ديده می‌شد اما اين پيشرفت کمتر از ميزان پيشرفت گروه فيزيکی بود(05/0p<) گروه کنترل، پيشرفت آماری معنی‌داری رانشان نداد(05/0p>). نتيجه‌گيری: يافته‌های پژوهش اين نظريه را تأييد می‌کند که تمرين ذهنی باعث تسهيل يادگيری حرکتی می‌شود. لذا توصيه می‌شود هنگامی که تمرين فيزيکی به هر دليلی برای افراد قابل انجام نباشد از تمرين ذهنی استفاده شود. Objectve: People can to make mental relation between mental and motor procedures, without external motivation, who excited these procedures. This ability is named motor imagery. Mental practice is the acquisition of a physical skill through mental imagery. In the other word it is a cognitive rehearsal in the absence of actual performance of physical movements. This study was conducted for this aim: the effect of mental practice on eye hand coordination in the healthy girls between 20-25 years old. Materials & Methods: The study was a quasi experimental and applied research. Study's population was 45 girls between 20-25 years old. The tool for data collection was E-Link system from movement tracking laboratory in rehabilitation school. In this study we investigated eye hand coordination after mental and physical practice. Subjects randomly assigned. Physical practice group, applied practice in physical form for 10 sessions. Mental practice group, were imagine the stages of practice and the control group didn't do any practice. Results: Findings shows that the physical practice group had the most progress in eye hand coordination (P<0.05), we had seen progress in eye hand coordination in mental practice group but this progress was less than physical group (P<0.05). Control group didn't show statistical meaningful progress. (p>0.05) Conclusion: Results of this study confirm this idea: mental practice can cause motor learning facilitation. So it will be recommended when physical practice is not possible we can use mental practice. تمرين ذهنی / تصور حرکت / هماهنگی چشم و دست / تعقيب حرکت / تمرين فيزيکی تمرين ذهنی / تصور حرکت / هماهنگی چشم و دست / تعقيب حرکت / تمرين فيزيکی 0 0 http://www.jrehabilitation.com/browse.php?a_code=A-10-1-38&slc_lang=fa&sid=fa شاطرزاده يزدی محمدجعفر شاطرزاده يزدی 55003194753284600193 No شاه علی شبنم شاه علی E-mail: shabnamshahali@yahoo.com 55003194753284600194 Yes آرين رابعه آرين 55003194753284600195 No صالحی رضا صالحی 55003194753284600196 No

fa مقايسه کنش‌ها و توانش‌های کاربردی زبان در دانش‌آموزان کم‌شنوای شديد با دانش‌آموزان شنوا مقايسه کنش‌ها و توانش‌های کاربردی زبان در دانش‌آموزان کم‌شنوای شديد با دانش‌آموزان شنوا عمومى General پژوهشی Original هدف: با توجه به اينکه دانش‌آموزان کم‌شنوا از کنش‌ها و توانش‌های کاربردی کمتری برخوردارند، لذا پژوهش حاضر به مقايسه اين جنبه‌های کاربردشناسی زبان در دانش‌آموزان مدارس باغچه‌بان با دانش‌آموزان شنوای مدارس شهر تهران می‌پردازد. روش بررسی: تعداد 70 دانش‌آموز کم‌شنوای دختر و پسر با افت شنوايی شديد (90 - 70 دسی‌بل) با ميانگين معدل تحصيلی 18 - 15 در پايه‌های تحصيلی اول دبيرستان تا پيش‌دانشگاهی با نمونه‌گيری هدفمند انتخاب شدند. سپس اين دانش‌آموزان، با 70 دانش‌آموز شنوای همگن از نظر جنس، پايه تحصيلی، نوع رشته تحصيلی و محله زندگی که بر اساس جورکردن انتخاب شده بودند مقايسه شدند. روش پژوهش مقايسه‌ای از نوع مقطعی بوده است. ابزار پژوهش عبارتند از : پرسشنامه و آزمون کنش‌هاو توانش‌های کاربردی (شامل: درک و بيان استعاره - درک و بيان ضرب‌المثل - درک کنش گفتارهای غيرمستقيم - درک استنباط معنی - انتخاب بهترين عنوان و درک جملات طنزآميز). جهت تجزيه و تحليل داده‌ها از آزمون‌های کروسکال واليس، من ويتنی يو، آزمون تی و تی زوجی استفاده شد. يافته‌ها: يافته‌های پژوهش نشان داد که بين ميانگين نمره کل کنش‌ها و توانش‌های کاربردی زبان در دو گروه کم‌شنوا و شنوا تفاوت معنی‌داری وجود دارد(05/0 P <). همچنين بين ميانگين نمره کل کنش‌ها و توانش‌های کاربردی زبان در گروه کم‌شنوا بين پايه‌های تحصيلی اول دبيرستان تا پيش‌دانشگاهی تفاوت معنی‌داری وجود دارد (05/0 P <). در صورتی که بين ميانگين نمره کل کنش‌ها و توانش‌های کاربردی زبان در گروه شنوا بين پايه‌های تحصيلی اول دبيرستان تا پيش‌دانشگاهی تفاوت معنی‌دار نيست (05/0 P <). نتيجه‌گيری: دانش‌آموزان کم‌شنوا نسبت به دانش‌آموزان شنوا توانش‌های کاربردی زبان را کمتر درک می‌کنند. همچنين در بافتها و موقعيت‌های مختلف قادر به استفاده مناسب از آن‌ها نيستند. Objective: There is an assumption that pragmatic competence and performance in deaf loss students is less than normal students , so this research notice to this pragmatic aspects in two groups of deaf students of Baghcheban schools and normal students in Tehran. Materials and Methods: Subjects were 70 girls and boys from deaf students with severe impaired hearing (70 - 90 dB) and mean of education 15 - 18 in 4 levels high school. Then those comparied with 70 normal students that was matched in terms of sex, educational level, course of education and area of live. Method of research was comparative and cross - sectional. Instruments include questionnaire and pragmatic test (reception and expression of metaphors, reception and expression of proverbs, reception of indirect speech acts, reception of inferential meaning, select of best topic and reception of humour sentences). Then the data was analyzed with the use of Kruskal Wallis test, Mann - Whitney U, t - test and paired t – test. Results: Analysis of data demonstrated significantly different (P < 0.05) between average scale of pragmatic competence and performance in two groups. There was significantly difference between average scale of pragmatic competence and performance with the increase of educational level in hearing loss students also. But there weren’t significantly difference between average scales of pragmatic with the increase of educational level in normal students. Conclusion: The deaf students understand pragmatic competence less then normal students and they are unable to use them appropriative in different contexts and situations. زبان / کاربردشناسی زبان / استعاره / ضرب‌المثل / کم‌شنوايی زبان / کاربردشناسی زبان / استعاره / ضرب‌المثل / کم‌شنوايی 0 0 http://www.jrehabilitation.com/browse.php?a_code=A-10-1-37&slc_lang=fa&sid=fa مهری آذر مهری E-mail: Azar-mehri@yahoo.com 55003194753284600191 Yes نيليپور رضا نيليپور 55003194753284600192 No

fa بررسی تأثير اجرای توانبخشی قلبی در منزل بر کيفيت زندگی بيماران مبتلا به سکته قلبی بررسی تأثير اجرای توانبخشی قلبی در منزل بر کيفيت زندگی بيماران مبتلا به سکته قلبی عمومى General پژوهشی Original هدف: پژوهش حاضر با هدف تعيين تأثير اجرای توانبخشی قلبی در منزل بر کيفيت زندگی بيماران مبتلا به سکته قلبی انجام گرفت. روش بررسی: در اين پژوهش نيمه تجربی 38 بيمار مبتلا به سکته قلبی بدون عارضه براساس شرايط لزوم ورود به مطالعه انتخاب شده و بصورت تصادفی به دو گروه مداخله (18 نفر) و کنترل (20) نفر تقسيم شدند. اطلاعات با استفاده از پرسشنامه سنجش آگاهی بيمار، کيفيت زندگی مک نيو و چک ليست کنترل و پيگيری بيمار در منزل با روش مصاحبه و مشاهده جمع‌آوری گرديد.گروه مداخله تحت آموزش نظری و عملی «برنامه توانبخشی قلبی در منزل» قرار گرفت و در انتها نيز کتابچه آموزشی ارائه شد. تداوم اجرای عملی برنامه توسط واحدهای پژوهش، حين سه ملاقات در منزل به فاصله يک، دو و سه ماه پيگيری گرديد و مشاوره و راهنمايی و پيگيری تلفنی نيز انجام شد. برای بيماران گروه کنترل، کتابچه آموزشی در انتهای پژوهش ارائه گرديد. يافته‌ها: يافته‌های پژوهش نشان دهنده افزايش کيفيت زندگی بيماران گروه مداخله پس از انجام توانبخشی قلبی در منزل در ابعاد جسمی، روحی - روانی و کل بوده است(000/0=p). در بعد اجتماعی افزايش معنی‌داری بعد از مداخله مشاهده نگرديد(308/0=p). در گروه کنترل کاهش در ميانگين‌ها در ابعاد مختلف کيفيت زندگی مشهود بود ليکن اين کاهش تنها در بعد اجتماعی معنی‌دار بوده است(009/0 =p). در مقايسه دو گروه، قبل از مداخله در هيچ يک از ابعاد کيفيت زندگی تفاوت معنی‌داری مشاهده نشد. مقايسه کيفيت زندگی دو گروه بعد از مداخله نيز فقط در بعد روحی- روانی دارای تفاوت معنی‌دار آماری بوده است(032/0=(p. نتيجه‌گيری: با توجه به عدم تفاوت معنی‌دار ميانگين کيفيت زندگی در گروه مداخله و کنترل قبل از مداخله، می‌توان تفاوت ميانگين قبل و بعد کيفيت زندگی در ابعاد جسمی، روحی- روانی و کل در گروه مداخله را به اثر بخشی مداخله نسبت داد، ليکن فرضيه تحقيق مبنی بر تأثير توانبخشی قلبی در منزل بر کيفيت زندگی بيماران مبتلا به سکته قلبی حمايت نشد. اين نتيجه را می‌توان به ماهيت پويا، ذهنی و چند بعدی مفهوم کيفيت زندگی و نياز به نمونه بزرگتر مطالعه و زمان طولانی‌تر برای پيگيری بيماران، نسبت داد. Objective: The aim of the present study was to determine the effects of home based cardiac rehabilitation programs (CRP) on quality of life in post Myocardial Infarction (MI) patients. Materials & Methods: We conducted a quasi experimental design study with a non randomized sampling, pretest - posttest control group. After matching, 38 subjects were allocated randomized either a home based CRP (n = 18) and a control group (n = 20). At the base line knowledge about disease management and quality of life (QOL) were measured .Then experimental group were instructed by multidisciplinary team about home based CRP. The patients received an instructional booklet containing the above mentioned information and also received support and guidance through phone call and home visits, on the other hand, disease management and health behavior were been measured in ever home visiting. At the end of three months follow up, patient's knowledge and QOL were measured again. Results: The research findings indicated the improvement QOL for the Experimental group following the application of home-based CRP, this improvement included all dimensions such as physical, mental, and psychological ones (P = 0.000). No significant improvement was observed in social dimension of QOL following the experimental group (P = 0.308). For control group, the reduction of averages in different dimensions of QOLwas noticeable. However, this reduction was noticeable and just meaningful in social dimension (P = 0.009). Comparing groups, before the intervention, indicated that there weren’t significant differences in different dimensions of QOL but, after the intervention, there was significant difference just in psychological dimension (P = 0.032). Conclusion: Significant positive changes in physical, psychological dimensions and whole of QOL indicated positive effect on homebased CRP on QOL in experimental group. Although there was just significant difference between groups in psychological demands of QOL after the treatment, but research hypothesis, "positive effect of homebased CRP on QOL" wasn’t supported. It may be due to the fact that QOL is a subjective, dynamic and multidimensional concept and defensible outcomes need using larger sample with longer period of time especially based on team approach. توانبخشی قلبی در منزل / کيفيت زندگی / سکته قلبی / پرسشنامه مک نيو توانبخشی قلبی در منزل / کيفيت زندگی / سکته قلبی / پرسشنامه مک نيو 0 0 http://www.jrehabilitation.com/browse.php?a_code=A-10-1-33&slc_lang=fa&sid=fa محمدی فرحناز محمدی E-mail: f.mohammadi@uswr.ac.ir 55003194753284600173 Yes طاهريان اکرم طاهريان 55003194753284600174 No حسينی محمدعلی حسينی 55003194753284600175 No رهگذر مهدی رهگذر 55003194753284600176 No

fa آموزش در خانواده، راهبرد اصلی توانبخشی مبتنی بر جامعه در ايران آموزش در خانواده، راهبرد اصلی توانبخشی مبتنی بر جامعه در ايران عمومى General پژوهشی Original هدف: هدف اين مطالعه بررسی اثر بخشی برنامه آموزش در خانواده از طرح توانبخشی مبتنی بر جامعه بر معلولين تحت پوشش شبکه های بهداشتی درمانی 21 شهرستان پايلوت که تحت آموزش قرار گرفته و پس از اتمام دوره ارزشيابی شده‌اند می‌باشد. روش بررسی: در يک مطالعه مقطعي614 معلولی که از زمان آغاز طرح، برنامه «آموزش در خانواده» را دريافت کرده بودند و از نظر متغير وضعيت پيشرفت توانائيها، توسط کارشناسان طرح توانبخشی مبتنی بر جامعه ارزشيابی شده بودند به صورت نمونه گيری تصادفی طبقه بندی شده انتخاب شدند . داده های متغيرهای سن، جنس، نوع معلوليت، وضعيت اشتغال و نسبت آموزش دهنده به آموزش گيرنده از پرونده های اين معلولين استخراج گرديد. آناليز آماری با استفاده از آزمون کای‌اسکوئر انجام گرفت. يافته‌ها: بين وضعيت پيشرفت توانائيهای افراد تحت پوشش با گروه سنی و گروه معلوليت رابطه معنادار مشاهده شد (014/0P= و 001/0(P<. بهترين نتايج در گروههای سنی پائين‌تر، معلولين گروه بينايی، بيماران مصروع و معلولين گروه يادگيری و کمترين نتايج در گروههای سنی افراد کهنسال، معلولين گروه ترکيبی و معلولين شنوايی و گويايی مشاهده شد. بين وضعيت پيشرفت يا عدم پيشرفت توانائيهای افراد تحت پژوهش با نسبت آموزش‌دهنده رابطه مشاهده شد(038/0(P=. معلولينی که خود مربی خود باشند بيشترين ميزان پيشرفت و مربيانی که از بستگان درجه اول، دوم ويا گروه بهورزان نباشند کمترين ميزان پيشرفت را دارا بودند . نتيجه‌گيری: «آموزش در خانواده» در برنامه توانبخشی مبتنی بر جامعه روشی مؤثر جهت ارتقاء عملکرد معلولين در برخی گروههای انتخابی است . Objective: Study of effectiveness of “home based training” in community based rehabilitation program on disabled people, under supervised of 21 pilot cities health and medical networks, who were trained and evaluated at the end of the course.�Materials & Methods: In a cross-sectional study, 614 disabled people who had participated in “home based training” were selected with stratified random sampling method. They were evaluated according to function progress level variables by community based rehabilitation programme experts. Age, sex, disability groups, employment state and teacher’s relation variables were studied from their files and recording datas. Statistical analysis was performed with Chi-square test.Results: There was a relationship between age group and disability group with functional progress level (P = 0.014 & P <0.001). Low age groups, visional disabled group, epileptic patients and individuals with learning problems had the best results. High age groups, mixed disability group and individuals with verbal and hearing problems had the least results. There was a relationship between teacher’s relation with progress or nonprogress state (P = 0.038). Individuals that they were own teachers had the best results and individuals with teachers other than first or second relation or health worker had the least results.�Conclusion: Home based training in community based rehabilitation programme is an effective method for improving disabled people in some selected groups. آموزش در خانواده / توانبخشی / توانبخشی مبتنی بر جامعه / خدمات سلامت جامعه / سازمان بهداشت جهانی / معلول آموزش در خانواده / توانبخشی / توانبخشی مبتنی بر جامعه / خدمات سلامت جامعه / سازمان بهداشت جهانی / معلول 0 0 http://www.jrehabilitation.com/browse.php?a_code=A-10-1-34&slc_lang=fa&sid=fa سلامتی پيمان سلامتی Email: psalamati@tums.ac.ir 55003194753284600177 Yes ابوالحسنی فريد ابوالحسنی 55003194753284600178 No شريعتی بتول شريعتی 55003194753284600179 No کمالی محمد کمالی 55003194753284600180 No

fa شناخت مقبوليت روش های موجود پيشگيری از اعتياد و ارائه الگوی مطلوب شناخت مقبوليت روش های موجود پيشگيری از اعتياد و ارائه الگوی مطلوب عمومى General پژوهشی Original هدف: تحقيق حاضر شيوه‌های موجود پيشگيری از اعتياد را مورد مطالعه قرار داده و نگرش افراد مختلف را نسبت به روش‌های پيشگيری بررسی کرده است. روش بررسی: در اين تحقيق از روش توصيفی و پيمايشی (survey) استفاده شد، يعنی با استفاده از پرسش‌نامه نسبت به سنجش آگاهی و نگرش افراد مورد مطالعه در مورد روش‌های پيشگيری پيشنهادی و موجود و مقبوليت آن‌ها اقدام گرديد. برای طراحی پرسش‌نامه ابتدا با متخصصان و صاحب نظران اين حوزه‌ مصاحبه‌های باز صورت گرفت و با توجه به نظرات آنان پرسش‌نامه نهايی با 61 سئوال بسته و 2 سئوال باز طراحی شد. نمونه‌های تحقيق 2500 نفر از افراد 13 تا 35 ساله کل کشور می‌باشند که با نمونه‌گيری تصادفی از 15 استان که استانها هم تصادفی انتخاب شده بودند گزينش شدند. يافته‌ها: نتايج تحقيق نشان داد که نگرش کلی افراد نسبت به روش‌های پيشگيری مطرح شده در پژوهش و مقبوليت آن‌ها مثبت است، هر چند بين ميزان مقبوليت روش‌ها تفاوت‌هايی وجود دارد که بنا بر نظر آزمودنی‌ها روش‌های رشد و توسعه فرهنگی، آموزش مهارت‌های زندگی و ارائه‌ مشاوره به مردم از مقبوليت بيش‌تری برخوردارند. نتيجه‌گيری: آزمودنی‌ها مقبوليت روش‌های موجود و پيشنهادی پيشگيری از اعتياد را تعاملی می‌دانند که بر يکديگر تأثيرات مستقيم و غيرمستقيم دارند که با توجه به اين يافته‌ها الگوی مطلوب الگويی تلفيقی است. Objective: The aim of this study is assessment of acceptance of addiction prevention existing methods and design and present of appropriate model. Materials & Methods: This research has done by survey and desariptive method by using questionnaire we assessed knowledge and belief of people about suggesting and existing methods of addiction prevention and their acceptence and finally design new and appropriate model of addiction prevention. For designing questionnaire, first exports and professors were openly interviewed and according their views final questionnaire was planned. We used questionnaire with 2 open ended and 61 close-ended tests for gathering data. The subjects of research were 2500 persons 13-35 years old that were selected by randomized sampling from 15 provinces. Results: The findings showed that according to people who were studied, they have positive beliefs about prevention methods and their effectiveness. According to findings a good model is inclusive model that able to do in four level: knowledge, change believe and attitude, control and change behavior. Conclusion: The people of study belive that acceptance of suggesting and existing methods of addiction prevention are effective direct and indirect to others, and appropriate model is inclusive model. اعتياد / روش‌های پيشگيری / ارائه مشاوره / آموزش مهارت‌های زندگی / توسعه‌ فرهنگی / مقبوليت / مواد مخدر اعتياد / روش‌های پيشگيری / ارائه مشاوره / آموزش مهارت‌های زندگی / توسعه‌ فرهنگی / مقبوليت / مواد مخدر 0 0 http://www.jrehabilitation.com/browse.php?a_code=A-10-1-39&slc_lang=fa&sid=fa سوادکوهی علی اصغر سوادکوهی E-mail: savadkoohe84@gmail.com 55003194753284600197 Yes ارجمند حسابی منوچهر ارجمند حسابی 55003194753284600198 No نوروزی رضا علی نوروزی 55003194753284600199 No

fa آشنايی با فرايند توانبخشی بينايی آشنايی با فرايند توانبخشی بينايی عمومى General تاریخچه History با توجه به تعداد کم بينايانی که همه روزه درکلينيکهای چشم پزشکی مورد معاينه قرار می‌گيرند و از طرفی عدم وجود درمـان قـطعی برای افزايـش بينـايی ايشان، ضرورت توجه به تـوانبخشی بـينايی اين گـروه احساس می‌شود. در اين مقاله سعی شده ابتدا به مفهوم و سپس به مراحل توانبخشی بينايی که در مراکزی با همين نام قابل انجام است پرداخته شود. در اينجا پس از ارائه آمار موجود در مورد کم بينايان و نابينايان، به چگونگی جمع آوری اطلاعات اشاره شده و پس از ارائه تعاريف استاندارد، به توضيح تيم توانبخشی پرداخته شده است . علل کم بينايی و بيماريهای چشمی که منجر به اين حالت می‌شود اعم از مادرزادی، ژنتيک و اکتسابی و همچنين علل اصلی مورد توجه قرار گرفته اند. تکنيک‌های انجام معاينات و وسايلی که به عنوان وسايل کمک بينايی معروف هستند نيز از نکاتی است که در اين مقاله به آن پرداخته شده است. در طی فرايند توانبخشی بينايی پس از آنکه درمانگران (اعم از متخصصين چشم و اپتومتريستها) از طريق درمانهای رايج همچون جراحی، دارو درمانی و تجويز عينکهای معمولی، موفق به افزايش بينايی بيمار و يا درمان وی نمی‌شوند، بايد برای بررسی امکان افزايش ديد، بيمار را به متخصصين مربوط به توانبخشی بينايی ارجاع دهند. اين افراد همان اپتومتريستها و يا چشم پزشکانی است که دوره های مربوطه را گذرانده اند. در توانبخشی بينايی پس از ارزيابی ميزان ديد باقی مانده، اقدام به تجويز وسايل کمک بينايی مناسب می‌شود. همچنين مشاوره لازم در خصوص شغل مناسب، تکنيکهای آموزشی بخصوص در کودکان سنين مدرسه، به عمل می آيد. در صورتی که ديد بيمار آنقدر کم باشد که وسايل کمک بينايی مناسبی برای وی وجود نداشته باشد، بيمار به مراکز توانبخشی نابينايان ارجاع می گردد. آنچه که قابل تأمل است، خلاء مراکز توانبخشی بينايی بين سيستم درمانی و سيستم توانبخشی نابينايان است.‌ Even though numbers of low vision patients who have been visited and treated in eye clinics, sometimes there is no exact treatment to increase their visual acuity. That is well known the necessity of Vision Rehabilitation for them. The aims of this essay are definition of Vision Rehabilitation and its process and vision rehabilitation centers (called Low Vision Clinic). The statistic of low vision people is reported and the method of collecting data is described. Standard definition, causes of low vision and related diseases (congenital, heredity, acquired…) are explained. In addition low vision aids and role of test and prescription are discussed. Sometimes ophthalmologists and optometrists can not do exactly treatment patient to raise their V.A because there is no treatment or drug or ordinary glasses. In these cases the clients should be refer to low vision clinic and visiting by low vision specialist on vision rehabilitation process. After primary evaluation they are tested completely and at the end are prescribed proper low vision aid and also providing advice for him/her or family in relation to career, education role and technique especially in children. At the last part of present dissertation has been come some example to show effectiveness of vision rehabilitation and low vision aid among the clients in different countries. نابينايی/ کم بينايی / بينايی عملی / توانبخشی بينايی / وسايل کمک بينايی نابينايی/ کم بينايی / بينايی عملی / توانبخشی بينايی / وسايل کمک بينايی 0 0 http://www.jrehabilitation.com/browse.php?a_code=A-10-1-40&slc_lang=fa&sid=fa صادقپور ناصر صادقپور E-mail: NaserSad@yahoo.com 55003194753284600200 Yes

fa بررسی عوامل خطر ساز درابتلا به اختلال بيش فعالی / کمبود توجه بررسی عوامل خطر ساز درابتلا به اختلال بيش فعالی / کمبود توجه عمومى General پژوهشی Original هدف: با توجه به اهميت بالينی اختلال بيش‌فعالی/ کمبود توجه به‌عنوان يکی از شايع‌ترين اختلالات رفتاری در کودکان و تأثير آن در سيستم خانواده در پژوهش حاضر به بررسی عوامل خطرساز در ابتلا به اين اختلال پرداخته می‌شود. روش بررسی: پژوهش حاضر از نوع تحليلی مقايسه‌ای بوده و آزمودنی‌های پژوهش حاضر را 192 کودک مبتلا به اختلال بيش‌فعالی/ کمبود توجه که با استفاده از روش نمونه گيری در دسترس در يک دوره زمانی دو ساله(ابتدای سال 82 تا انتهای سال 83) به مرکز روانپزشکی اطفال ارجاع شده بودند و تشخيص اختلال بيش‌فعالی/ کمبود توجه بر اساس معيارهای DSM-IV توسط دو روانپزشک کودک در آنها مسجل شده بود (گروه آزمايش) و 210 کودک جامعه عادی که با استفاده از روش نمونه گيری تصادفی از مدارس و مهدهای کودک شهر تهران انتخاب شده و از لحاظ متغيرهای پژوهش با گروه آزمايش همتاسازی شده بودند (گروه کنترل)، تشکيل می‌دادند. داده‌های پژوهش با کمک روش‌های توصيفی مانند فراوانی و درصد و نيز استفاده از روش‌های آمار استنباطی نظير خی‌دو مورد تحليل قرار گرفتند. يافته ها: يافته‌ها نشان داد جنسيت فرزندان يک عامل مهم در بروز اين اختلال می باشد و ميزان بروز اين اختلال در پسران از دختران بيشتر است (0001/0p< و 8/33=2c). خويشاوندی والدين يک عامل خطرساز در بروز اين اختلال می باشد و ميزان بروز ADHD در فرزندان والدين دارای نسبت خويشاوندی از فرزندانی که والدين غيرخويشاوند دارند بيشتر است (03/0p< و 95/4=2 c). ميزان بروز اختلال ADHD در کودکانی که سابقه ابتلا به اختلال بيش فعالی در والدين و بستگان آنها وجود دارد بيشتر از کودکانی است که سابقه ابتلا به اختلال بيش فعالی در والدين و بستگان آنها وجود ندارد (0001/0p< و 88/26=2 c). دارا بودن سابقه بيماری‌های روانی در والدين نيز يک عامل خطرساز در بروز اين اختلال می باشد و ميزان بروز اختلال ADHD در کودکان والدينی که دارای سابقه بيماری های روانی می باشند بسيار بيشتر از کودکان والدينی است که سابقه بيماری های روانی ندارند (0001/0p< و 83/9=2 c). در نهايت ميزان بروز اختلال ADHD در فرزندان اول و دوم بسيار بيشتر از فرزندان سوم و بالاتر است(0001/0p< و 41/23=2 c). نتيجه‌گيری: پسر بودن، ازدواج خويشاوندی، سابقه ابتلا به اختلال بيش فعالی در والدين و بستگان، سابقه بيماری های روانی در والدين و فرزند اول و دوم بودن از عوامل خطرساز مهم در بروز ADHD می باشد. Objective: Regarding to ADHD is believed to the most common behavioral disorder in children, the purpose of this study was to investigate the risk factors of Attention Deficit Hyperactivity Disorder in children. This study compared ADHD children and normal children. Materials & Methods: In this comparative study, subjects were 192 children with ADHD who referred to pediatric psychiatric clinic in two years therapeutic period. The children were diagnosed as ADHD according to DSM-IV by two pediatric psychiatrists (experimental group) and 210 normal children who were chosen from schools and day-care centers in Tehran (control group). Research variables were matched with experimental group. Data were analyzed with descriptive methods such as: Q Square test. Results: Findings showed that 79.3% of ADHD-positive subjects and 54.3%of their controls were boy. Consanguinity of parents, history of ADHD and psychiatric disorders in parents and their relatives and being the first or second child of family were associated with greater risk of ADHD in children and showed significant difference between two groups (P< 0.001). Conclusion: Male, Consanguinity marriage, history of ADHD and psychiatric disorders in parents and relatives and the first or second child are risk factors of ADHD. عوامل خطرساز / اختلال بيش‌فعالی - کمبود توجه / اختلالات رفتاری / روانپزشکی اطفال عوامل خطرساز / اختلال بيش‌فعالی - کمبود توجه / اختلالات رفتاری / روانپزشکی اطفال 6 0 http://www.jrehabilitation.com/browse.php?a_code=A-10-1-32&slc_lang=fa&sid=fa خوشابی کتايون خوشابی E-mail: kkhushabi@yahoo.com 55003194753284600169 Yes ستاره فروزان آمنه ستاره فروزان 55003194753284600170 No مرادی شهرام مرادی 55003194753284600171 No محمدخانی پروانه محمدخانی 55003194753284600172 No