fa تجربيات مادرا ن ازداشتن كودك عقب‌مانده ذهنی Mother\'s Experiences of Having Mental Retarded Child عمومى General پژوهشی Original هدف: عقب ماندگی ذهني علاوه بر شيوع قابل توجه، با نقصان رشد در ابعاد مختلف جسماني، رواني، تكاملی، اجتماعي و تربيتي همراه بوده و مي‌تواند تأثيرات نامطلوبی بر ساختار و عملكرد خانواده داشته و باعث تجربه اين تنش‌ها به صور مختلف توسط پدر و مادر شود. از آنجا كه بررسی‌ها و نتايج حاصل از آنها مي‌تواند در شناخت اين مشكلات و حتی نحوه چگونگی اداره آنها كمك مؤثری باشد. لذا، اين تحقيق كيفی به توصيف ساختار تجربيات مادران اين كودكان، و به معانی كه آنها از داشتن يك كودك عقب‌مانده ذهنی دارند پرداخته است. روش بررسي: برای توصيف تجربه مادران از تحقيق كيفي به روش پديده شناسي براي جمع‌آوري داده‌ها و آناليز آن استفاده شد. در اين مطالعه با نمونه‌گيري هدفمند 12 مصاحبه باز با مادران داراي يك كودك عقب‌مانده ذهني آموزش پذير شاغل به تحصيل در مدرسه استثنايي آموزش و پرورش به عمل آمد. مصاحبه‌ها ضبط شد و عيناً بصورت دست‌نوشته‌هايي درآمد و با روش كولازي آناليز شد. يافته‌ها: از ميان 336 جمله با معني (مضموني) 6 مضمون اصلي بدست آمد كه عبارتند از: برخورد با ناتواني تكاملي كودك، احساسات منفي، كودك محور سلامتي و ناسلامتي مادر، عدم توانايي در مديريت خود و كودك (مستأصل شدن مادر)، حمايت همسر، خانواده و ديگران، مبهم بودن آينده (قدم در تاريكي برداشتن). نتيجه‌گيری: تجربيات مادران ازداشتن كودك عقب‌مانده ذهنی نشان مي‌دهد كه آنان كودكانشان را نعمت و امانت الهی مي‌دانند و برای پذيرش و سازگاری با وجود او تنها به خدا توكل دارند و از منابع حمايتی مناسب و اثربخشی برخوردار نيستند. بعلت تقبل مسئوليت بيش از اندازه در طول زندگی از جان مايه می‌گذارند كه نتيجه آن تحمل استرس زياد، احساس نااميدی، غم و اندوه و درك ابهام آميز از آينده كودك و خود است. ايفای نقش اول در حمايت همه جانبه كودك موجب غفلت آنان از خود در همه ابعادجسمی، روحی، روانی و اجتماعی شده است. Objective: Giving birth and training to a child with Mental Retardation (MR) can be stressful for mothers. Therefore mothers need role models and adequate preparation to effectively teach the child to function at optimum level within the environment. Nurses are in a strategic position to assume a vital role in a assisting these mothers. With observation, problem solving, and decision making. There is a lack of studies about mothers' experiences of having a child with MR. This study was preformed to investigate mother's experiences of having a child with MR and how explore and describe the experienced mothers with mental retarded child. Materials & Methods: A phenomenographic approach was used. The study was preformed at an exceptional school in Tehran. Twelve mothers were interviewed using guided interviews.Results: From 336 thematic sentences, Six categories emerged, the first having three subcategories and the second having twenty subcategories., the third having three, the fourth category having six, the fifth having two, and the sixth having two subcategories. Mother's experiences of having a child with MR, describes informants a variety of feelings, often ambivalent (acceptance and UN acceptance). In such a situation, attention to God and prayer are the most important coping strategies for positive adaptation in mothers' experiences of having a child with MR, but this perception can not effect to accept him alone. They emphasis on educational and psychological needs for better life. Conclusions: The findings of this study could be used in mothers education to promote understanding of mothers’ experiences and how best to help them. They could also be used in the general media to improve public understanding. کودک / عقب‌مانده ذهنی / تجربيات مادران / پديده شناسی / خانواده Child with mental retardation / Mother's experiences / Phenomenology 0 0 http://www.jrehabilitation.com/browse.php?a_code=A-10-1-35&slc_lang=fa&sid=fa سيما محمدخان كرمانشاهي 55003194753284600181 No زهره ونكي E-mail: vanakiz@modares.ac.ir 55003194753284600182 Yes فضل ا... احمدي 55003194753284600183 No پرويز آزاد فلاح 55003194753284600184 No انوشيروان كاظم نژاد 55003194753284600185 No

fa غربالگری جهش‌های ژن 2GJB در ناشنوايان غير سندرمی جسمی مغلوب در استان خوزستان GJB2 Mutations Screening in Autosomal Recessive Non-syndromic Deaf Patients of Khoozestan Province عمومى General پژوهشی Original هدف: كاهش شنوایی 1 نفر از هر 1000 تا 2000 كودك تازه متولد شده را تحت تأثیر قرار می‌دهد. بیش از 50% از این موارد را به عوامل ژنتیكی نسبت مي‌دهند. كاهش شنوايي غير سندرمي بيش از 70 درصد از موارد ناشنوايي ارثي را شامل مي‌شود كه 85 درصد از آن را وراثت جسمي مغلوب تشكیل مي‌دهد و تا كنون بيش از يكصد جایگاه (locus) براي اين نوع ناشنوايي برآورد شده است. ژن‌هاي مختلفي با اين ناشنوايي در ارتباط هستند كه عمده‌ترين آنها جهش در ژن كانكسين 26 (CX26) مي باشد كه در جمعيت هاي مختلف وجود دارد. جهش در این ژن سبب كاهش شنوايي غير سندرمي اتوزومي مغلوب مي‌شود. هدف این مطالعه غربالگری بیماران برای جهش‌های ژن كانكسین 26 با استفاده از تكنیك PCR / ARMS بود. روش بررسي: در اين مطالعه تحليلي از افراد ناشنوا يا كم شنواي مراجعه كننده به مراكز بهزيستي شهرستانهاي استان خوزستان به منظور مشاوره ژنتيك، 50 نفر بطور تصادفي انتخاب و 10-5 ميلي ليتر خون از آنها گرفته شد و پس از استخراج DNA كيفيت و كميت آن با استفاده از اسپكتروفتومتري مورد بررسي قرار گرفت. جهش del G 35 با روش ARMS/PCR مشخص و نمونه‌هاي هموزيگوت آن كنار گذاشته شد. نمونه‌هايي كه هتروزيگوت يا منفي بودند با روش DHPLC و Direct Sequencing بررسی شدند. يافته‌ها: در این تحقیق100 كروموزوم (50 فرد بیمار) بررسی شد: 13 كروموزوم (13%) در ژن 2GJB جهش داشتند كه بالاترین شیوع به جهش del G 35 مربوط می شد. سایر جهش‌ها كه در این منطقه دیده شد شامل: H127R ، (AT)2del300، H32R و P184R بودند. همچنین پلی مورفیسم I153V در 3 كروموزوم شناسایی گردید و پلی مورفیسم V52V نیز در یك خانواده مشاهده شد. نتيجه‌گيري: این آمار با آمار سایر كشورهاي جهان مشابهت چندانی ندارد و بیانگر وجود احتمالی ژن‌ها و لوكوس های دیگر دخیل در ايجاد ناشنوايي غير سندرمي اتوزومي مغلوب در این منطقه می‌باشد. Objective: Hereditary Hearing loss (HHL) affects one in 1000-2000 newborns and more than 50% of these cases, the loss has a genetic basis. About 70% of HHL is non-syndromic with autosomal recessive forms accounting for ~85% of the genetic load. To date, more than 100 locus estimated for this kind of deafness. Different genes have been reported to be involved, but mutations in the connexin 26 gene (Cx26) have been established as the basis of autosomal recessive non-syndromic hearing loss. The aim of this project is to study the prevalence of connexin 26 mutations. Materials & Methods: In this study from the population that referred to welfare center of Khoozestan province for genetic counseling, 50 individual have been selected and getting 5-10 ml blood then after DNA extraction we analyzed quality of DNA by spectrophotometry. Mutation screening began by using Amplification Refractory Mutation System (ARMS) – Polymerase Chain Reaction (PCR) for detection of 35delG and then we analyzed all samples excluding 35delG homozygote by Denaturation High Polymorphic liquid Chromatography (DHPLC) and Direct Sequencing. Results: We screened 100 chromosomes (50 patients) for GJB2 mutations. Thirteen (13%) carry GJB2 mutations including 35delG, R184P, R32H, R127H, 300del2 (AT). Among them, 35delG has the highest frequency (61%). Polymorphism V153I was found in three chromosomes and also polymorphism V52V was found in family. Conclusion: According to our results, other loci and genes may be the major responsible for non-syndromic deafness in this population. ناشنوايي غير سندرمي / وراثت جسمي مغلوب / 2 GJB/ Direct Sequencing/ غربالگري / جهش ژني / جايگاه ژن Non–Syndromic deafness / Autosomal recessive / GJB2 / Direct Sequencing / Screening / Mutation / Locus 0 0 http://www.jrehabilitation.com/browse.php?a_code=A-10-1-36&slc_lang=fa&sid=fa كيميا كهريزي 55003194753284600186 No سجادي 55003194753284600187 No مرضيه محسني 55003194753284600188 No ياسر رياض الحسيني 55003194753284600189 No حسين نجم آبادي E-mail: hnajm@uswr.ac.ir 55003194753284600190 Yes

fa بررسي تأثير تمرين‌ ذهني بر هماهنگي چشم و دست در دختران سالم 25-20 سال Effect of Mental Practice on Eye-Hand Coordination in the Healthy Girls between 20-25 Years Old عمومى General پژوهشی Original هدف: انسانها داراي توانايي ايجاد ارتباطات ذهني بين فرآيندهاي دركي و حركتي مي‌باشند، بدون اينكه محرك خارجي اين فرآيندها را تحريك كرده باشد. اين توانايي را تصور حركت مي‌گويند. تمرين ذهني كسب يك مهارت فيزيكي از طريق تصور حركت است. به عبارت ديگر يك نوع تمرين شناختي در غياب عملكرد حركتي فيزيكي واقعي است . پژوهش حاضر با هدف بررسي تأثير تمرين ذهني بر هماهنگي چشم و دست در دختران سالم 25-20 سال صورت گرفته است. روش بررسي: اين پژوهش به صورت يك مطالعه شبه تجربي آينده‌نگر كاربردي صورت گرفته است. جامعه پژوهش 45 نفر از دختران سالم 25- 20 سال دانشگاه علوم پزشكي اهواز بوده‌اند كه بصورت تصادفي انتخاب شدند. ابزار پژوهش دستگاه E-Link آزمايشگاه تعقيب كنائي حركت دانشكده توانبخشي اهواز بود. در اين پژوهش هماهنگي چشم و دست بعد از تمرين فيزيكي و تمرين ذهني مورد بررسي قرار گرفت. افراد به طور تصادفي به سه گروه تقسيم شدند: گروه فيزيكي، كه افراد به مدت 10 جلسه تمرين را به صورت فيزيكي انجام مي‌دادند. گروه تمريني ذهني، كه به صورت ذهني مراحل انجام تمرين را تصور مي‌كردند و گروه كنترل، كه هيچ‌گونه تمرين را انجام نمي‌دادند. يافته‌ها: نتايج به دست آمده نشان داد كه گروه تمرين فيزيكي بيشترين پيشرفت را در هماهنگي چشم و دست پيدا كرده بود(05/0p<). در گروه تمرين ذهني هم پيشرفت معني‌داري در هماهنگي چشم و دست ديده مي‌شد اما اين پيشرفت كمتر از ميزان پيشرفت گروه فيزيكي بود(05/0p<) گروه كنترل، پيشرفت آماري معني‌داري رانشان نداد(05/0p>). نتيجه‌گيري: يافته‌هاي پژوهش اين نظريه را تأييد مي‌كند كه تمرين ذهني باعث تسهيل يادگيري حركتي مي‌شود. لذا توصيه مي‌شود هنگامي كه تمرين فيزيكي به هر دليلي براي افراد قابل انجام نباشد از تمرين ذهني استفاده شود. Objectve: People can to make mental relation between mental and motor procedures, without external motivation, who excited these procedures. This ability is named motor imagery. Mental practice is the acquisition of a physical skill through mental imagery. In the other word it is a cognitive rehearsal in the absence of actual performance of physical movements. This study was conducted for this aim: the effect of mental practice on eye hand coordination in the healthy girls between 20-25 years old. Materials & Methods: The study was a quasi experimental and applied research. Study's population was 45 girls between 20-25 years old. The tool for data collection was E-Link system from movement tracking laboratory in rehabilitation school. In this study we investigated eye hand coordination after mental and physical practice. Subjects randomly assigned. Physical practice group, applied practice in physical form for 10 sessions. Mental practice group, were imagine the stages of practice and the control group didn't do any practice. Results: Findings shows that the physical practice group had the most progress in eye hand coordination (P<0.05), we had seen progress in eye hand coordination in mental practice group but this progress was less than physical group (P<0.05). Control group didn't show statistical meaningful progress. (p>0.05) Conclusion: Results of this study confirm this idea: mental practice can cause motor learning facilitation. So it will be recommended when physical practice is not possible we can use mental practice. تمرين ذهني / تصور حركت / هماهنگي چشم و دست / تعقيب حركت / تمرين فيزيكي Mental practice / Motor imagery / Eye hand coordination / Movement tracing / Physical practice 0 0 http://www.jrehabilitation.com/browse.php?a_code=A-10-1-38&slc_lang=fa&sid=fa محمدجعفر شاطرزاده يزدي 55003194753284600193 No شبنم شاه علي E-mail: shabnamshahali@yahoo.com 55003194753284600194 Yes رابعه آرين 55003194753284600195 No رضا صالحي 55003194753284600196 No

fa مقايسه كنش‌ها و توانش‌هاي كاربردي زبان در دانش‌آموزان كم‌شنواي شديد با دانش‌آموزان شنوا Comparison of Pragmatic Competence and Performance in two Groups of Deaf and Normal students عمومى General پژوهشی Original هدف: با توجه به اينكه دانش‌آموزان كم‌شنوا از كنش‌ها و توانش‌هاي كاربردي كمتري برخوردارند، لذا پژوهش حاضر به مقايسه اين جنبه‌هاي كاربردشناسي زبان در دانش‌آموزان مدارس باغچه‌بان با دانش‌آموزان شنواي مدارس شهر تهران مي‌پردازد. روش بررسي: تعداد 70 دانش‌آموز كم‌شنواي دختر و پسر با افت شنوايي شديد (90 - 70 دسي‌بل) با ميانگين معدل تحصيلي 18 - 15 در پايه‌هاي تحصيلي اول دبيرستان تا پيش‌دانشگاهي با نمونه‌گيري هدفمند انتخاب شدند. سپس اين دانش‌آموزان، با 70 دانش‌آموز شنواي همگن از نظر جنس، پايه تحصيلي، نوع رشته تحصيلي و محله زندگي كه بر اساس جوركردن انتخاب شده بودند مقايسه شدند. روش پژوهش مقايسه‌اي از نوع مقطعي بوده است. ابزار پژوهش عبارتند از : پرسشنامه و آزمون كنش‌هاو توانش‌هاي كاربردي (شامل: درك و بيان استعاره - درك و بيان ضرب‌المثل - درك كنش گفتارهاي غيرمستقيم - درك استنباط معني - انتخاب بهترين عنوان و درك جملات طنزآميز). جهت تجزيه و تحليل داده‌ها از آزمون‌هاي كروسكال واليس، من ويتني يو، آزمون تي و تي زوجي استفاده شد. يافته‌ها: يافته‌هاي پژوهش نشان داد كه بين ميانگين نمره كل كنش‌ها و توانش‌هاي كاربردي زبان در دو گروه كم‌شنوا و شنوا تفاوت معني‌داري وجود دارد(05/0 P <). همچنين بين ميانگين نمره كل كنش‌ها و توانش‌هاي كاربردي زبان در گروه كم‌شنوا بين پايه‌هاي تحصيلي اول دبيرستان تا پيش‌دانشگاهي تفاوت معني‌داري وجود دارد (05/0 P <). در صورتي كه بين ميانگين نمره كل كنش‌ها و توانش‌هاي كاربردي زبان در گروه شنوا بين پايه‌هاي تحصيلي اول دبيرستان تا پيش‌دانشگاهي تفاوت معني‌دار نيست (05/0 P <). نتيجه‌گيري: دانش‌آموزان كم‌شنوا نسبت به دانش‌آموزان شنوا توانش‌هاي كاربردي زبان را كمتر درك مي‌كنند. همچنين در بافتها و موقعيت‌هاي مختلف قادر به استفاده مناسب از آن‌ها نيستند. Objective: There is an assumption that pragmatic competence and performance in deaf loss students is less than normal students , so this research notice to this pragmatic aspects in two groups of deaf students of Baghcheban schools and normal students in Tehran. Materials and Methods: Subjects were 70 girls and boys from deaf students with severe impaired hearing (70 - 90 dB) and mean of education 15 - 18 in 4 levels high school. Then those comparied with 70 normal students that was matched in terms of sex, educational level, course of education and area of live. Method of research was comparative and cross - sectional. Instruments include questionnaire and pragmatic test (reception and expression of metaphors, reception and expression of proverbs, reception of indirect speech acts, reception of inferential meaning, select of best topic and reception of humour sentences). Then the data was analyzed with the use of Kruskal Wallis test, Mann - Whitney U, t - test and paired t – test. Results: Analysis of data demonstrated significantly different (P < 0.05) between average scale of pragmatic competence and performance in two groups. There was significantly difference between average scale of pragmatic competence and performance with the increase of educational level in hearing loss students also. But there weren’t significantly difference between average scales of pragmatic with the increase of educational level in normal students. Conclusion: The deaf students understand pragmatic competence less then normal students and they are unable to use them appropriative in different contexts and situations. زبان / كاربردشناسي زبان / استعاره / ضرب‌المثل / كم‌شنوايي Language / Pragmatic / Metaphor / Proverb / Hearing loss / Speech 0 0 http://www.jrehabilitation.com/browse.php?a_code=A-10-1-37&slc_lang=fa&sid=fa آذر مهري E-mail: Azar-mehri@yahoo.com 55003194753284600191 Yes رضا نيليپور 55003194753284600192 No

fa بررسي تأثير اجراي توانبخشي قلبي در منزل بر كيفيت زندگي بيماران مبتلا به سكته قلبي Effect of Home-Based Cardiac Rehabilitation on Quality of Life in the Patients with Myocardial Infarction عمومى General پژوهشی Original هدف: پژوهش حاضر با هدف تعيين تأثير اجراي توانبخشي قلبي در منزل بر كيفيت زندگي بيماران مبتلا به سكته قلبي انجام گرفت. روش بررسي: در اين پژوهش نيمه تجربي 38 بيمار مبتلا به سكته قلبي بدون عارضه براساس شرايط لزوم ورود به مطالعه انتخاب شده و بصورت تصادفي به دو گروه مداخله (18 نفر) و كنترل (20) نفر تقسيم شدند. اطلاعات با استفاده از پرسشنامه سنجش آگاهي بيمار، كيفيت زندگي مك نيو و چك ليست كنترل و پيگيري بيمار در منزل با روش مصاحبه و مشاهده جمع‌آوري گرديد.گروه مداخله تحت آموزش نظري و عملي «برنامه توانبخشي قلبي در منزل» قرار گرفت و در انتها نيز كتابچه آموزشي ارائه شد. تداوم اجراي عملي برنامه توسط واحدهاي پژوهش، حين سه ملاقات در منزل به فاصله يك، دو و سه ماه پيگيري گرديد و مشاوره و راهنمايي و پيگيري تلفني نيز انجام شد. براي بيماران گروه كنترل، كتابچه آموزشی در انتهاي پژوهش ارائه گرديد. يافته‌ها: يافته‌هاي پژوهش نشان دهنده افزايش كيفيت زندگي بيماران گروه مداخله پس از انجام توانبخشي قلبي در منزل در ابعاد جسمي، روحي - رواني و كل بوده است(000/0=p). در بعد اجتماعي افزايش معني‌داري بعد از مداخله مشاهده نگرديد(308/0=p). در گروه كنترل كاهش در ميانگين‌ها در ابعاد مختلف كیفیت زندگي مشهود بود ليكن اين كاهش تنها در بعد اجتماعي معني‌دار بوده است(009/0 =p). در مقايسه دو گروه، قبل از مداخله در هيچ يك از ابعاد كيفيت زندگی تفاوت معنی‌داری مشاهده نشد. مقايسه كيفيت زندگی دو گروه بعد از مداخله نيز فقط در بعد روحی- روانی دارای تفاوت معنی‌دار آماری بوده است(032/0=(p. نتيجه‌گيري: با توجه به عدم تفاوت معني‌دار ميانگين كيفيت زندگي در گروه مداخله و كنترل قبل از مداخله، مي‌توان تفاوت ميانگين قبل و بعد كيفيت زندگي در ابعاد جسمی، روحی- روانی و كل در گروه مداخله را به اثر بخشی مداخله نسبت داد، ليكن فرضیه تحقیق مبنی بر تأثیر توانبخشی قلبی در منزل بر كیفیت زندگی بیماران مبتلا به سكته قلبی حمایت نشد. اين نتيجه را مي‌توان به ماهيت پويا، ذهني و چند بعدي مفهوم كيفيت زندگي و نياز به نمونه بزرگتر مطالعه و زمان طولاني‌تر براي پيگيري بيماران، نسبت داد. Objective: The aim of the present study was to determine the effects of home based cardiac rehabilitation programs (CRP) on quality of life in post Myocardial Infarction (MI) patients. Materials & Methods: We conducted a quasi experimental design study with a non randomized sampling, pretest - posttest control group. After matching, 38 subjects were allocated randomized either a home based CRP (n = 18) and a control group (n = 20). At the base line knowledge about disease management and quality of life (QOL) were measured .Then experimental group were instructed by multidisciplinary team about home based CRP. The patients received an instructional booklet containing the above mentioned information and also received support and guidance through phone call and home visits, on the other hand, disease management and health behavior were been measured in ever home visiting. At the end of three months follow up, patient's knowledge and QOL were measured again. Results: The research findings indicated the improvement QOL for the Experimental group following the application of home-based CRP, this improvement included all dimensions such as physical, mental, and psychological ones (P = 0.000). No significant improvement was observed in social dimension of QOL following the experimental group (P = 0.308). For control group, the reduction of averages in different dimensions of QOLwas noticeable. However, this reduction was noticeable and just meaningful in social dimension (P = 0.009). Comparing groups, before the intervention, indicated that there weren’t significant differences in different dimensions of QOL but, after the intervention, there was significant difference just in psychological dimension (P = 0.032). Conclusion: Significant positive changes in physical, psychological dimensions and whole of QOL indicated positive effect on homebased CRP on QOL in experimental group. Although there was just significant difference between groups in psychological demands of QOL after the treatment, but research hypothesis, "positive effect of homebased CRP on QOL" wasn’t supported. It may be due to the fact that QOL is a subjective, dynamic and multidimensional concept and defensible outcomes need using larger sample with longer period of time especially based on team approach. توانبخشي قلبي در منزل / كيفيت زندگي / سكته قلبي / پرسشنامه مك نيو Home - based cardiac rehabilitation / Quality of life / Myocardial Infarction / Mc new questionnaire 0 0 http://www.jrehabilitation.com/browse.php?a_code=A-10-1-33&slc_lang=fa&sid=fa فرحناز محمدي E-mail: f.mohammadi@uswr.ac.ir 55003194753284600173 Yes اكرم طاهريان 55003194753284600174 No محمدعلي حسيني 55003194753284600175 No مهدي رهگذر 55003194753284600176 No

fa آموزش در خانواده، راهبرد اصلي توانبخشي مبتني بر جامعه در ايران Home Based Training; Main Strategy of Cormmunity Based Rehabilitation in Iran عمومى General پژوهشی Original هدف: هدف اين مطالعه بررسی اثر بخشی برنامه آموزش در خانواده از طرح توانبخشی مبتنی بر جامعه بر معلولین تحت پوشش شبكه های بهداشتی درمانی 21 شهرستان پایلوت كه تحت آموزش قرار گرفته و پس از اتمام دوره ارزشیابی شده‌اند مي‌باشد. روش بررسی: در یك مطالعه مقطعی614 معلولی كه از زمان آغاز طرح، برنامه «آموزش در خانواده» را دریافت كرده بودند و از نظر متغیر وضعیت پیشرفت توانائیها، توسط كارشناسان طرح توانبخشی مبتنی بر جامعه ارزشیابی شده بودند به صورت نمونه گیری تصادفی طبقه بندی شده انتخاب شدند . داده های متغیرهای سن، جنس، نوع معلولیت، وضعیت اشتغال و نسبت آموزش دهنده به آموزش گیرنده از پرونده های این معلولین استخراج گردید. آنالیز آماری با استفاده از آزمون كاي‌اسكوئر انجام گرفت. یافته‌ها: بین وضعیت پیشرفت توانائیهای افراد تحت پوشش با گروه سنی و گروه معلولیت رابطه معنادار مشاهده شد (014/0P= و 001/0(P<. بهترین نتایج در گروههای سنی پائین‌تر، معلولین گروه بینایی، بیماران مصروع و معلولین گروه یادگیری و كمترین نتایج در گروههای سنی افراد كهنسال، معلولین گروه تركیبی و معلولین شنوایی و گویایی مشاهده شد. بین وضعیت پیشرفت یا عدم پیشرفت توانائیهای افراد تحت پژوهش با نسبت آموزش‌دهنده رابطه مشاهده شد(038/0(P=. معلولینی كه خود مربی خود باشند بیشترین میزان پیشرفت و مربیانی كه از بستگان درجه اول، دوم ویا گروه بهورزان نباشند كمترین میزان پیشرفت را دارا بودند . نتیجه‌گیری: «آموزش در خانواده» در برنامه توانبخشی مبتنی بر جامعه روشی مؤثر جهت ارتقاء عملكرد معلولین در برخی گروههای انتخابی است . Objective: Study of effectiveness of “home based training” in community based rehabilitation program on disabled people, under supervised of 21 pilot cities health and medical networks, who were trained and evaluated at the end of the course. Materials & Methods: In a cross-sectional study, 614 disabled people who had participated in “home based training” were selected with stratified random sampling method. They were evaluated according to function progress level variables by community based rehabilitation programme experts. Age, sex, disability groups, employment state and teacher’s relation variables were studied from their files and recording datas. Statistical analysis was performed with Chi-square test.Results: There was a relationship between age group and disability group with functional progress level (P = 0.014 & P <0.001). Low age groups, visional disabled group, epileptic patients and individuals with learning problems had the best results. High age groups, mixed disability group and individuals with verbal and hearing problems had the least results. There was a relationship between teacher’s relation with progress or nonprogress state (P = 0.038). Individuals that they were own teachers had the best results and individuals with teachers other than first or second relation or health worker had the least results. Conclusion: Home based training in community based rehabilitation programme is an effective method for improving disabled people in some selected groups. آموزش در خانواده / توانبخشی / توانبخشی مبتنی بر جامعه / خدمات سلامت جامعه / سازمان بهداشت جهانی / معلول Home based training / Rehabilitation / Community based rehabilitation / Community health services/ World Health Organization / Disable 0 0 http://www.jrehabilitation.com/browse.php?a_code=A-10-1-34&slc_lang=fa&sid=fa پيمان سلامتي Email: psalamati@tums.ac.ir 55003194753284600177 Yes فريد ابوالحسني 55003194753284600178 No بتول شريعتي 55003194753284600179 No محمد كمالي 55003194753284600180 No

fa شناخت مقبوليت روش هاي موجود پيشگيري از اعتياد و ارائه الگوي مطلوب Acceptance of Addiction Prevention Existing Methods and Presentation of عمومى General پژوهشی Original هدف: تحقیق حاضر شيوه‌هاي موجود پيشگيري از اعتياد را مورد مطالعه قرار داده و نگرش افراد مختلف را نسبت به روش‌هاي پيشگيري بررسي كرده است. روش بررسي: در این تحقیق از روش توصيفي و پیمایشی (survey) استفاده شد، یعنی با استفاده از پرسش‌نامه نسبت به سنجش آگاهی و نگرش افراد مورد مطالعه در مورد روش‌های پیشگیری پيشنهادي و موجود و مقبوليت آن‌ها اقدام گرديد. براي طراحي پرسش‌نامه ابتدا با متخصصان و صاحب نظران اين حوزه‌ مصاحبه‌هاي باز صورت گرفت و با توجه به نظرات آنان پرسش‌نامه نهايي با 61 سئوال بسته و 2 سئوال باز طراحي شد. نمونه‌هاي تحقيق 2500 نفر از افراد 13 تا 35 ساله كل كشور مي‌باشند كه با نمونه‌گيري تصادفي از 15 استان كه استانها هم تصادفي انتخاب شده بودند گزينش شدند. يافته‌ها: نتايج تحقيق نشان داد كه نگرش كلي افراد نسبت به روش‌هاي پيشگيري مطرح شده در پژوهش و مقبوليت آن‌ها مثبت است، هر چند بين ميزان مقبوليت روش‌ها تفاوت‌هايي وجود دارد كه بنا بر نظر آزمودني‌ها روش‌هاي رشد و توسعه فرهنگي، آموزش مهارت‌هاي زندگي و ارائه‌ مشاوره به مردم از مقبوليت بيش‌تري برخوردارند. نتيجه‌گيري: آزمودني‌ها مقبوليت روش‌هاي موجود و پيشنهادي پيشگيري از اعتياد را تعاملي مي‌دانند كه بر يكديگر تأثيرات مستقيم و غيرمستقيم دارند كه با توجه به اين يافته‌ها الگوي مطلوب الگويي تلفيقي است. Objective: The aim of this study is assessment of acceptance of addiction prevention existing methods and design and present of appropriate model. Materials & Methods: This research has done by survey and desariptive method; by using questionnaire we assessed knowledge and belief of people about suggesting and existing methods of addiction prevention and their acceptence and finally design new and appropriate model of addiction prevention. For designing questionnaire, first exports and professors were openly interviewed and according their views final questionnaire was planned. We used questionnaire with 2 open ended and 61 close-ended tests for gathering data. The subjects of research were 2500 persons 13-35 years old that were selected by randomized sampling from 15 provinces. Results: The findings showed that according to people who were studied, they have positive beliefs about prevention methods and their effectiveness. According to findings a good model is inclusive model that able to do in four level: knowledge, change believe and attitude, control and change behavior. Conclusion: The people of study belive that acceptance of suggesting and existing methods of addiction prevention are effective direct and indirect to others, and appropriate model is inclusive model. اعتياد / روش‌هاي پيشگيري / ارائه مشاوره / آموزش مهارت‌هاي زندگي / توسعه‌ فرهنگي / مقبوليت / مواد مخدر Addiction / prevention methods / Consultatn Presntation / Life skill training / cultural development / acceptance / Opiate Substances 0 0 http://www.jrehabilitation.com/browse.php?a_code=A-10-1-39&slc_lang=fa&sid=fa علي اصغر سوادكوهي E-mail: savadkoohe84@gmail.com 55003194753284600197 Yes منوچهر ارجمند حسابي 55003194753284600198 No رضا علي نوروزي 55003194753284600199 No

fa آشنايي با فرايند توانبخشي بينايي Familiarity to Vision Rehabilitation Process عمومى General تاریخچه History با توجه به تعداد كم بيناياني كه همه روزه دركلينيكهاي چشم پزشكي مورد معاينه قرار مي‌گيرند و از طرفي عدم وجود درمـان قـطعي براي افزايـش بينـايي ايشان، ضرورت توجه به تـوانبخشي بـينايي اين گـروه احساس مي‌شود. در اين مقاله سعي شده ابتدا به مفهوم و سپس به مراحل توانبخشي بينايي كه در مراكزي با همين نام قابل انجام است پرداخته شود. در اينجا پس از ارائه آمار موجود در مورد كم بينايان و نابينايان، به چگونگي جمع آوري اطلاعات اشاره شده و پس از ارائه تعاريف استاندارد، به توضيح تيم توانبخشي پرداخته شده است . علل كم بينايي و بيماريهاي چشمي كه منجر به اين حالت مي‌شود اعم از مادرزادي، ژنتيك و اكتسابي و همچنين علل اصلي مورد توجه قرار گرفته اند. تكنيك‌هاي انجام معاينات و وسايلي كه به عنوان وسايل كمك بينايي معروف هستند نيز از نكاتي است كه در اين مقاله به آن پرداخته شده است. در طي فرايند توانبخشي بينايي پس از آنكه درمانگران (اعم از متخصصين چشم و اپتومتريستها) از طريق درمانهاي رايج همچون جراحي، دارو درماني و تجويز عينكهاي معمولي، موفق به افزايش بينايي بيمار و يا درمان وي نمي‌شوند، بايد براي بررسي امكان افزايش ديد، بيمار را به متخصصين مربوط به توانبخشي بينايي ارجاع دهند. اين افراد همان اپتومتريستها و يا چشم پزشكاني است كه دوره هاي مربوطه را گذرانده اند. در توانبخشي بينايي پس از ارزيابي ميزان ديد باقي مانده، اقدام به تجويز وسايل كمك بينايي مناسب مي‌شود. همچنين مشاوره لازم در خصوص شغل مناسب، تكنيكهاي آموزشي بخصوص در كودكان سنين مدرسه، به عمل مي آيد. در صورتي كه ديد بيمار آنقدر كم باشد كه وسايل كمك بينايي مناسبي براي وي وجود نداشته باشد، بيمار به مراكز توانبخشي نابينايان ارجاع مي گردد. آنچه كه قابل تأمل است، خلاء مراكز توانبخشي بينايي بين سيستم درماني و سيستم توانبخشي نابينايان است.‌ Even though numbers of low vision patients who have been visited and treated in eye clinics, sometimes there is no exact treatment to increase their visual acuity. That is well known the necessity of Vision Rehabilitation for them. The aims of this essay are definition of Vision Rehabilitation and its process and vision rehabilitation centers (called Low Vision Clinic). The statistic of low vision people is reported and the method of collecting data is described. Standard definition, causes of low vision and related diseases (congenital, heredity, acquired…) are explained. In addition low vision aids and role of test and prescription are discussed. Sometimes ophthalmologists and optometrists can not do exactly treatment patient to raise their V.A because there is no treatment or drug or ordinary glasses. In these cases the clients should be refer to low vision clinic and visiting by low vision specialist on vision rehabilitation process. After primary evaluation they are tested completely and at the end are prescribed proper low vision aid and also providing advice for him/her or family in relation to career, education role and technique especially in children. At the last part of present dissertation has been come some example to show effectiveness of vision rehabilitation and low vision aid among the clients in different countries. نابينايي/ كم بينايي / بينايي عملي / توانبخشي بينايي / وسايل كمك بينايي Blindness / Low vision / Vision rehabilitation / Vision aid instruments 0 0 http://www.jrehabilitation.com/browse.php?a_code=A-10-1-40&slc_lang=fa&sid=fa ناصر صادقپور E-mail: NaserSad@yahoo.com 55003194753284600200 Yes

fa بررسي عوامل خطر ساز درابتلا به اختلال بيش فعالي / كمبود توجه Risk Factors of Attention Deficit Hyperactivity Disorder in Children عمومى General پژوهشی Original هدف: با توجه به اهميت باليني اختلال بيش‌فعالي/ كمبود توجه به‌عنوان يكي از شايع‌ترين اختلالات رفتاري در كودكان و تأثير آن در سيستم خانواده در پژوهش حاضر به بررسي عوامل خطرساز در ابتلا به اين اختلال پرداخته مي‌شود. روش بررسي: پژوهش حاضر از نوع تحليلي مقايسه‌اي بوده و آزمودني‌هاي پژوهش حاضر را 192 كودك مبتلا به اختلال بيش‌فعالي/ كمبود توجه كه با استفاده از روش نمونه گيري در دسترس در يك دوره زماني دو ساله(ابتداي سال 82 تا انتهاي سال 83) به مركز روانپزشكي اطفال ارجاع شده بودند و تشخيص اختلال بيش‌فعالي/ كمبود توجه بر اساس معيارهاي DSM-IV توسط دو روانپزشك كودك در آنها مسجل شده بود (گروه آزمايش) و 210 كودك جامعه عادي كه با استفاده از روش نمونه گيري تصادفي از مدارس و مهدهاي كودك شهر تهران انتخاب شده و از لحاظ متغيرهاي پژوهش با گروه آزمايش همتاسازي شده بودند (گروه كنترل)، تشكيل مي‌دادند. داده‌هاي پژوهش با كمك روش‌هاي توصيفي مانند فراواني و درصد و نيز استفاده از روش‌هاي آمار استنباطي نظير خي‌دو مورد تحليل قرار گرفتند. يافته ها: يافته‌ها نشان داد جنسيت فرزندان يك عامل مهم در بروز اين اختلال مي باشد و ميزان بروز اين اختلال در پسران از دختران بيشتر است (0001/0p< و 8/33=2c). خويشاوندي والدين يك عامل خطرساز در بروز اين اختلال مي باشد و ميزان بروز ADHD در فرزندان والدين داراي نسبت خويشاوندي از فرزنداني كه والدين غيرخويشاوند دارند بيشتر است (03/0p< و 95/4=2 c). ميزان بروز اختلال ADHD در كودكاني كه سابقه ابتلا به اختلال بيش فعالي در والدين و بستگان آنها وجود دارد بيشتر از كودكاني است كه سابقه ابتلا به اختلال بيش فعالي در والدين و بستگان آنها وجود ندارد (0001/0p< و 88/26=2 c). دارا بودن سابقه بيماري‌هاي رواني در والدين نيز يك عامل خطرساز در بروز اين اختلال مي باشد و ميزان بروز اختلال ADHD در كودكان والديني كه داراي سابقه بيماري هاي رواني مي باشند بسيار بيشتر از كودكان والديني است كه سابقه بيماري هاي رواني ندارند (0001/0p< و 83/9=2 c). در نهايت ميزان بروز اختلال ADHD در فرزندان اول و دوم بسيار بيشتر از فرزندان سوم و بالاتر است(0001/0p< و 41/23=2 c). نتيجه‌گيري: پسر بودن، ازدواج خويشاوندي، سابقه ابتلا به اختلال بيش فعالي در والدين و بستگان، سابقه بيماري هاي رواني در والدين و فرزند اول و دوم بودن از عوامل خطرساز مهم در بروز ADHD مي باشد. Objective: Regarding to ADHD is believed to the most common behavioral disorder in children, the purpose of this study was to investigate the risk factors of Attention Deficit Hyperactivity Disorder in children. This study compared ADHD children and normal children. Materials & Methods: In this comparative study, subjects were 192 children with ADHD who referred to pediatric psychiatric clinic in two years therapeutic period. The children were diagnosed as ADHD according to DSM-IV by two pediatric psychiatrists (experimental group) and 210 normal children who were chosen from schools and day-care centers in Tehran (control group). Research variables were matched with experimental group. Data were analyzed with descriptive methods such as: Q Square test. Results: Findings showed that 79.3% of ADHD-positive subjects and 54.3%of their controls were boy. Consanguinity of parents, history of ADHD and psychiatric disorders in parents and their relatives and being the first or second child of family were associated with greater risk of ADHD in children and showed significant difference between two groups (P< 0.001). Conclusion: Male, Consanguinity marriage, history of ADHD and psychiatric disorders in parents and relatives and the first or second child are risk factors of ADHD. عوامل خطرساز / اختلال بيش‌فعالي - كمبود توجه / اختلالات رفتاري / روانپزشكي اطفال 6 0 http://www.jrehabilitation.com/browse.php?a_code=A-10-1-32&slc_lang=fa&sid=fa كتايون خوشابي E-mail: kkhushabi@yahoo.com 55003194753284600169 Yes آمنه ستاره فروزان 55003194753284600170 No شهرام مرادي 55003194753284600171 No پروانه محمدخاني 55003194753284600172 No