Quarterly Journal of Rehabilitation

fa بهبود عملکرد حرکتی نخاع به دنبال پيوند سلولهای استرومای مغز استخوان در موش صحرايی بهبود عملکرد حرکتی نخاع به دنبال پيوند سلولهای استرومای مغز استخوان در موش صحرايی عمومى General پژوهشی Original هدف: يافتن راههای درمانی مؤثر برای آسيب‌های سيستم عصبی همواره يکی از مهمترين اهداف دانشمندان علوم اعصاب بوده است. در پژوهش حاضر اثر پيوند سلولهای استرومايی مغز استخوان (BMSC) با استفاده از ژل فوم در بهبود حرکتی موش صحرايی بالغ، ‌پس از قطع نيمه نخاع در سطح مهره 13T بررسی شد. روش بررسی: پنج گروه موش صحرايی بالغ با انتخاب ساده تصادفی و به روش تجربی و مداخله‌ای مورد بررسی قرار گرفتند. در نخاع گروه اول يا کنترل هيچ دستکاری صورت نگرفت. در گروه های دوم تا پنجم نيمی از نخاع قطع شد، در گروه دوم هيچ درمانی انجام نشد، ‌در گروه سوم ماده ژل فوم حاوی محيط کشت به محل قطع پيوند شد، در گروه چهارم علاوه بر پيوند ژل فوم سلولهای BMSC هم به محل قطع تزريق گرديد و در گروه پنجم ژل فوم آغشته به BMSC پيوند زده شد. سلولهای BMSC از مغز استخوان موش صحرايی به دست آمد. در همه گروه‌ها در روز اول و در پايـان هـفته‌های اول تا پنجم بعد از جراحی تـست حرکتی BBB انجام شد و پس از پايان هفته پنجم قطعات نخاعي6L - 4L برای مطالعات شمارش سلولی مورد استفاده قرارگرفت. يافته‌ها: ميانگين نمره تست حرکتی در گروه کنترل هيچ تغييری نداشت ولی ميانگين نمرات اين تستها در گروههای دوم تا پنجم با گذشت زمان افزايش داشت. همچنين نتيجه شمارش نرونهای حرکتی در نيمه قطع شده نخاع نسبت به نيمه سالم نشانگر کاهشی برابر با 0% در گروه اول، 6/64% در گروه دوم، 6/64% در گروه سوم، 9/47% در گروه چهارم و 5/53% در گروه پنجم بود. نتايج کمی هردو روش (تست حرکتی و شمارش سلولی) اختلاف معناداری را بين گروههای چهارم و پنجم با ديگر گروه‌ها نشان داد که مؤيد نقش مؤثر BMSC در بهبود عملکرد نخاع است(05/0 P < و 01/0 P <). عدم اختلافی معنادار ميان گروه‌های دوم و سوم نشان داد که ژل فوم به تنهايی نمی‌تواند در بهبود عملکرد حرکتی نخاع مؤثر باشد. نتيجه‌گيری: می‌توان نتيجه گرفت که سلول‌های B‏MSC با استقرار در محل ضايعه موجب بهبود عملکرد حرکتی نخاع می‌شوند و ژل فوم پيوندی نيز داربستی را در محل ضايعه می‌سازد که سلولهای BMSC روی آن مستقر می‌شوند. Objective: Many neuroscientists through out the world are trying to access the transplantation of different kinds of cells and tissues as a proper and effective treatment strategy in the nervous system. The aim of this study was to evaluate the effect of transplantation of BMSC (Bone marrow stromal cell) on central nervous system repair using gel foam in hemisectioned spinalcard rats. Materials & Methods: Simple rendomize selected rats suffering of L4 – L6 Spinal cord hemisection lesion, were devided into five groups. The first group was as control, the spinal cord of the other groups were hemisectioned. The second group received no treatment, the third group received a gel foam implant only, In the fourth group after implantation of gel foam, BMSC were injected locally into the lesion area and in the fifth group a combination of gel foam and BMSC was implanted. The BMSC obtained from young rat bone. BBB (Basoo, Beattie, Bresnahan) test was done at the end of first day, 1st, 2ed, 3rd, 4 th and 5th weeks after surgery. Results: The L4-L6 Segments were prepared for neural cell count quantitative results of both procedures showed significant differences comparing two treated groups with the second and third groups. The results indicated that BMSC could improve spinal cord injury. Conclusion: It may concluded that this method could improve the spinal cord motor function after injury and gel foam acts as a scaffold to colonize the BMSC at the lesion site. آسيب نخاع / ‌سلول مغز استخوان / پيوند سلول / ‌موش صحرايی آسيب نخاع / ‌سلول مغز استخوان / پيوند سلول / ‌موش صحرايی 7 13 http://www.jrehabilitation.com/browse.php?a_code=A-10-1-54&slc_lang=fa&sid=fa Mehrdad تقی خانی مهرداد تقی خانی 550031947532846003013 No Taghi طريحی تقی طريحی ttiraihi@yahoo.com 550031947532846003014 Yes Mansoore موحديان منصوره موحديان 550031947532846003015 No Alireza دلشاد عليرضا دلشاد 550031947532846003016 No

fa مقايسه وضعيت و راستای قرار گيری سه بعدی کتف در بيماران مبتلا به سندرم گيرافتادگی شانه با افراد سالم مقايسه وضعيت و راستای قرار گيری سه بعدی کتف در بيماران مبتلا به سندرم گيرافتادگی شانه با افراد سالم فیزیوتراپی Physical Therapy پژوهشی Original هدف: سندرم گيرافتادگی از جمله شايعترين اختلالات شانه می‌باشد که 65%-44% کليه موارد دردهای شانه را شامل می‌شود. اين عارضه به دلايل مختلفی ايجاد می‌شود. تغيير شکل‌های آناتوميکی قوس کوراکواکروميون يا سر استخوان بازو، ضعف يا فرسايش تاندونهای روتيتورکاف، سفتی کپسول خلفی، تغيير کينماتيک شانه و تغييرات وضعيتی و کنترل حرکتی نامناسب کتف از جمله عوامل ايجاد کننده اين سندرم می‌باشد. هدف اين مطالعه بررسی مقايسه‌ای وضعيت و راستای سه بعدی کتف در بيماران مبتلا به سندرم گيرافتادگی و افراد سالم در حين بالا بردن بازو در صفحه استخوان کتف می‌باشد. روش بررسی: در اين مطالعه تحليلی (مقايسه‌ای) که به صورت مورد – شاهد انجام شد 17 بيمار مبتلا به سندرم گيرافتادگی با ميانگين سنی 82/43 سال و 17 فرد سالم با ميانگين سنی 05/44 سال که به روش نمونه‌گيری غير احتمال ساده انتخاب شده بودند مورد مقايسه قرار گرفتند. دستگاه آناليز حرکتی (Kinemetrix) برای اندازه‌گيری جهت قرارگيری (زوايای چرخش به سمت بالا، تيلت خلفی و چرخش داخلی کتف) و وضعيت کتف (وضعيت بالا، پايين و داخلی و خارجی کتف) در زوايای بازو در کنار بدن و ابداکشن ْ45، ْ90، ْ120 و دامنه حرکتی کامل در صفحه استخوان کتف مورد استفاده قرار گرفت. يافته‌ها: زاويه چرخش بسمت بالای کتف در زوايای ْ90 و ْ120 در گروه بيمار کاهش معنی‌داری را نسبت به افراد سالم نشان داد (05/0< P). زاويه تيلت خلفی در زوايای ْ45، ْ90، ْ120 و دامنه حرکتی کامل کاهش معنی‌داری را نسبت به افراد سالم نشان داد (05/0P<). نتيجه‌گيری: نتايج اين مطالعه نشان می‌دهد که تغيير کينماتيک استخوان کتف جنبه مهمی در بيماران مبتلا به سندرم گيرافتادگی می‌باشد. کاهش چرخش بسمت بالا و تيلت خلفی کتف که در اين بيماران ديده شده بايستی در توانبخشی بيماران مبتلا به سندرم گيرافتادگی در نظر گرفته شود. Abstract Introduction: Epidemiologic Investigations have revealed a high prevalence (16% - 44%) of shoulder complaints consistent with "impingement" in certain occupations. Multiple theories exist in respect to the primary etiology of shoulder "impingement" such as anatomic abnormalities of the coracoacrominal arch or humeral head weakness or degeneration of the rotator cuff tendons shoulder kinematic postural abnormalities and improper scapular muscles control. Objective: comparison of kinematic parameters of shoulder complex in healthy and impingement persons. Material & Methods: 17 patients with shoulder Impingement syndrome that were selected conveniently (age = 43.82) and 17 healthy persons that were matched with patients (age = 44.5) participated in this case – control study. A three - dimentional electromechanical digitizer was used to measure scapular position and orientation. Measurments were taken while the arm placed at the side of the body and elevated 45˚, 90˚, 120˚ along with full range of motien in the scapular plane. Orientation was described by upward rotation angle, posterior tilting angle and internal rotation angle. Position was described by medio – lateral position and superio – inferior position. Results: Comparing to non impaired subjects, those with impingement, demonstrated a significantly lower upward rotation angle (90˚ , 120˚) and posterior tilt angle of the scapla in respective scapular plane. (P < 0/05) Conclusion: These results suggest that altered scapular kinematic maybe an Important aspect of the "impingement syndrome". Scapular upward Rotation and posterior tipping are important to consider in the rehabilitation of pateints with symptoms of shoulder Impingement. سندرم گيرافتادگی شانه , کينماتيک شانه , روتيوتورکاف , کتف 14 21 http://www.jrehabilitation.com/browse.php?a_code=A-10-394-3&slc_lang=fa&sid=fa Nodehimoqaddam A.(Ph.D.) نودهی مقدم افسون نودهی مقدم E-mail: afsoonnodehi@yahoo.com 550031947532846006353 Yes Ebrahimi E.(Ph.D.) ابراهيمی اسماعيل ابراهيمی 550031947532846006354 No Eyvazi M.(M.D.) عيوضی مجيد عيوضی 550031947532846006355 No Salavati M.(Ph.D.) صلواتی مهيار صلواتی 550031947532846006356 No

fa مقايسه وضعيت تعادل کودکان مبتلا به فلج مغزی اسپاستيک قبل و پس از يک برنامه ورزش درمانی مقايسه وضعيت تعادل کودکان مبتلا به فلج مغزی اسپاستيک قبل و پس از يک برنامه ورزش درمانی عمومى General پژوهشی Original هدف: هدف از تحقيق حاضر بررسی دقيق تعادل ديناميکی به مفهوم ميزان نوسانات مرکز ثقل بدن از مرکز سطح اتکا در کودکان مبتلا به فلج مغزی اسپاستيک قبل و بعد از برنامه ورزش درمانی می‌باشد. روش بررسی: اين پژوهش به روش شبه تجربی و مداخله‌ای و بصورت قبل و بعد بر روی تعداد 10 نفر از کودکان 15-8 ساله مبتلا به فلج مغزی اسپاستيک از نوع دی‌پلژی که با انتخاب تصادفی از نمونه‌های در دسترس انتخاب شده بودند انجام گرفت. بيماران به مدت 12 هفته تحت برنامه ورزش‎درمانی قرار گرفتند. با استفاده از دستگاه تعادل‎سنج بايودکس نوسانات مرکز ثقل آزمودنيها در حالت‎های پايدار، نيمه ‎پايدار و ناپايدار سطح اتکا و نيز با کفش و بدون کفش قبل و پس از دوره تمرينی اندازه‌گيری و مقايسه شدند. برای تحليل آماری از اندازه‌های مکرر استفاده شد. يافته‌ها: نتايج نشان دادند که در مجموع آزمونها ميانگين نوسانات مرکز ثقل در بعد از ورزش درمانی بميزان 2/0 درجه کاهش يافته بود(001/0=p). بيشترين بهبودی در حالت نيمه‎پايدار و ناپايدار سطح اتکا و در جهت قدامی- خلفی بود. با پوشيدن کفش نوسانات بدن بيماران بطور معنی داری کاهش يافت. نتيجه‌گيری: ورزش درمانی عملکرد تعادلی بيماران فلج مغزی دی‌پلژی را بهبود می‌بخشد. عملکرد سيستم حسی عمقی لگن و تنه با ورزش درمانی ارتقا می يابد. پوشيدن کفش عامل مهمی در حفظ تعادل ديناميکی بيماران تعادلی محسوب می‌شود و می بايستی در برنامه توانبخشی اين بيماران مورد توجه قرار گيرد. Objective: This research is aimed to evaluate precisely a dynamic stability platform system to measure the center of gravity's sways around with fluctuations of cerebral spastic palsy children, before an after exercise therapy. Materials & Methods: Ten children with spastic diplegia cerebral palsy between 8 to15 years of age, wre participated in this quasi experimental (after – before) study. Their mean weight and height were (30.8kg ± 5.7kg) and (1.35m±0.09m) respectively. Subjects underwent a 12 weeks of exercise therapy. A dynamic stability platform system (BIODEX) was used to measure the center of gravity’s sway around the center of base of support (COBOS). The balance tests were repeated on stable, almost stable and unstable base of support as well as with and without shoes. Results: Findings showed that the mean sway of center of gravity of the cerebral palsy children was significantly decrease after exercise therapy by 0.2 degrees (p = 0.001). The greatest improvement achieved on AP directions in all conditions. Wearing shoes resulted in a significant decrease on the body sway. Conclusion: Exercise therapy significantly improved body balance in CP children. The function of the proprioceptives of the hip and trunk can be improved by exercise therapy and therefore should be considered in rehabilitation program. فلج مغزی / تعادل ديناميکی /‌ سيستم حس عمقی / نوسان بدن / ورزش‎درمانی فلج مغزی / تعادل ديناميکی /‌ سيستم حس عمقی / نوسان بدن / ورزش‎درمانی 22 28 http://www.jrehabilitation.com/browse.php?a_code=A-10-1-56&slc_lang=fa&sid=fa Sharifmoradi K.(M.Sc.) شريفمرادی کيوان شريفمرادی E-mail: ksharifmoradi@yahoo.com 55003194753284600343 Yes Faraphpour N.(Ph.D.) فرهپور نادر فرهپور 55003194753284600344 No

fa بررسی تأثير پهنای بريس کانترفورس برميزان دامنه حرکتی، درد، قدرت گرفتن و قدرت اکستانسورهای مچ دست در افراد سالم و افراد مبتلا به سندرم آرنج تنيس بازان بررسی تأثير پهنای بريس کانترفورس برميزان دامنه حرکتی، درد، قدرت گرفتن و قدرت اکستانسورهای مچ دست در افراد سالم و افراد مبتلا به سندرم آرنج تنيس بازان عمومى General پژوهشی Original هدف: بريس کانترفورس در درمان و توانبخشی التهاب اپی‌کنديل خارجی استخوان بازو (آرنج تنيس بازان) ازطريق کاهش نيروهای اضافی برروی منشاء عضلات اکستانسور و ايجاد يک منشاء عضلانی جديد تأثير بالينی مفيدی دارد. با اين وجود گزارشهای دقيقی در مورد پهنای مناسب آن در دسترس نمی‌باشد، لذا هدف ازاين مطالعه بدست آوردن يک پهنای مناسب و بررسی تأثير پهنای بريس کانترفورس برروی دامنه حرکتی فلکسيون واکستانسيون مچ، قدرت گرفتن دست، قدرت اکستانسيون مچ و ميزان درد می‌‌باشد. روش بررسی: پژوهش حاضربه روش شبه تجربی و ازنوع اندازه‌گيريهای مکرر انجام شد. دراين مطالعه 18 نفر افراد سالم بدون هيچ ضايعه عصبی- عضلانی واستخوانی دراندام فوقانی و 18 نفر مبتلا به سندرم آرنج تنيس بازان مورد بررسی قرار گرفتند. روش نمونه گيری ازنوع نمونه گيری غير احتمالی و به روش ساده انجام گرديد. دامنه حرکتی فلکسيون واکستانسيون مچ، قدرت گرفتن دست، قدرت اکستانسيون مچ و ميزان درد ابتدا بدون بريس و سپس بابستن بريسهای با پهنای 1،2 و3 اينچی کانترفورس مورد ارزيابی قرار گرفت. درانتهانتايج با استفاده از اندازه‌های مکرر و آزمون تی زوج موردبررسی قرارگرفت. يافته‌ها: 1- بريس کانترفورس باهرسه پهنا باعث کاهش دامنه حرکتی مچ درافراد سالم شده ولی در مبتلايان به اپی‌کنديليت خارجی (تنيس البو) تغيير معناداری ايجاد نکرد (33/0 = P). 2- بريس 1 اينچی کانترفورس باعث کاهش قدرت گرفتن درافراد سالم شده درحاليکه درافراد مبتلا به آرنج تنيس بازان (تنيس‌البو) بريس2 و3 اينچی باعث افزايش قدرت گرفتن بدون دردگرديد. 3- بريسهای 1،2 و3 اينچی کانترفورس درافراد سالم باعث کاهش قدرت اکستانسيون مچ دست و درافراد مبتلا به سندرم آرنج تنيس بازان باعث افزايش قدرت اکستانسيون بدون درد شد. 4- بريس کانترفورس باعث کاهش ميزان درد در حين گرفتن شد و دراين ميان بريسهای 2 و3 اينچی تأثير بيشتری داشتند. نتيجه‌گيری: بطور کلی نتايج اين پژوهش نشان داد که استفاده از بريس کانترفورس باعث افزايش قدرت گرفتن دست و اکستانسيون مچ و کاهش ميزان درد درحين گرفتن در بيماران مبتلا به سندرم آرنج تنيس بازان می‌گردد. همچنين بريس 2 و 3 اينچی کانترفورس در کاهش ميزان درد نسبت به بريس 1 اينچی مؤثر‌تر واقع شد. Objective: Counter force brace is one of the most usefull treatments for lateral opicondylitis (Tennis elbow) because it decreases grip pain and increases the power of grip, power of wrist extension and Wrist Range of Motility. The purpose of this quasi experimental (repeated measurements)study was to determine the effect of 3 counterforce brace sizes on the wrist R.O.M, grip and wrist extension strength and pain intensity in two groups of healthy subjects and patients with tennis elbow. Materials & methods: 18 normal subjects & 18 patients with tennis elbow were selected simple conveniently and were tested with no brace and 3 size of counterforce (1,2 and 3 inches). The R.O.M , strength and pain intensity were measured by jamar goniometry and Nicholas MMT dynamometry & VAS, respectively. Results: 1) With all sizes there was a significant decrease of R.O.M on normal subjects but no significant difference in patients. 2) There was a significant decrease of grip strength with 1-inch brace in normal subjects but a significant increase of grip strength with 2 and 3-inch brace in patiens. 3) All sizes of brace caused significant decrease of extension strength in normal subjects but increase in patients. 4)All size caused significant decrease of pain intensity that was more considerable in the case of 2 and 3 inch size. Conclusion: The results shows that the counterforce brace may be considered as an effective treatment for increasing strength and decreasing pain in patients with tennis elbow. آرنج تنيس بازان / بريس کانترفورس / پهنای بريس / گريپ / اپی‌‌کنديليت خارجی آرنج تنيس بازان / بريس کانترفورس / پهنای بريس / گريپ / اپی‌‌کنديليت خارجی 29 32 http://www.jrehabilitation.com/browse.php?a_code=A-10-1-57&slc_lang=fa&sid=fa Jamebozorgi A.(M.Sc.) جامه بزرگی علی اصغر جامه بزرگی E-mail: AAs.bozorgi@yahoo.com 55003194753284600345 Yes Ebrahimi E.(Ph.D.) ابراهيمی اسماعيل ابراهيمی 55003194753284600346 No Salavati M.(Ph.D.) صلواتی مهيار صلواتی 55003194753284600347 No

fa بررسی مقادير طبيعی و تکرارپذيری آستانه درک جريان الکتريکی در فيبرهای حسی بررسی مقادير طبيعی و تکرارپذيری آستانه درک جريان الکتريکی در فيبرهای حسی عمومى General پژوهشی Original هدف: روشهای رايج الکترودياگنوز (NCS/EMG) محدوديتهايی در تشخيص برخـی از نوروپاتی‌ها مانند نوروپاتی‌هـــای سيستـــم اتونـــوم، مراحــل حاد نوروپاتی‌ها (hyperesthetic) و راديکولوپاتی‌های صرفاً حسی دارند. در اين زمينه روشهای بررسی کمی (Quantitative) سيستم عصبی می‌تواند جايگزين مناسبی برای روشهای رايج باشد. روش تعيين آستانه درک جريان (CPT) يکی از همين روشهای کمی است که در آن از تحريکات الکتريکی استفاده می‌شود. از مزايای آن می‌توان به کاهش احتمال خطرات سوختگی در نوروپاتی‌های شديد اشاره کرد. هدف از انجام اين مطالعه بدست آوردن مقادير طبيعی و بررسی تکرارپذيری اين تست بعنوان مرجعی برای مقايسه مقادير غيرطبيعی (محدوده طبيعی) در جامعه ايرانی می‌باشد. روش بررسی: اين مطالعه به روش مقطعی و بصورت توصيفی در سه ماهه اول سال 1383 در کلينيک‌های وابسته به دانشگاه علوم پزشکی شيراز انجام گرفت. جهت بررسی مقادير نرمال، 50 فرد سالم (32 مرد و 18 زن) با محدوده سنی 20 تا 40 سال که سابقه‌ای از مشکلات عصبی- عضلانی، ابتلا به ديابت و الکليسم نداشتند بطور تصادفی با روش نمونه‌گيری ساده انتخاب شده و آزمايش آستانه درک جريان در درماتومهای 8C (انگشت چهارم دست) و 5L (انگشت شست پا) توسط دستگاه نورومتر (CPTc) بر روی آنها انجام گرديد. جهت بررسی تکرارپذيری تست تعداد 6 نفر روزی 3 بار و در طول يک هفته 2 بار مورد آزمايش آستانه درک جريان قرار گرفتند. سپس داده‌ها جهت تعيين ميانگين، انحراف معيار و تکرارپذيری تست آناليز شدند. يافته‌ها: مقاديـر نرمال برای درماتوم 8C در فرکانسHz 2000 عبارت بود از 47/0± 04/2 ميلی آمپر، در فرکانس Hz 250، 25/0 ± 75/0 ميلی آمپر و در فرکانس Hz5، 21/0±51/0 ميلی آمپر و برای درماتوم 5L در فرکانس Hz 2000، 73/0±83/2 ميلی آمپر، در فرکانس Hz 250، 45/0± 24/1 ميلی آمپر و در فرکانس Hz 5، 30/0± 76/0 ميلی آمپر. آزمون آلفای کرونباخ جهت بررسی قابليت اعتماد و تکرارپذيری تست استفاده شد، قابليت اعتماد در اندام فوقانــی (5/98%) و در اندام تحتانی 99% می‌باشد (9875/0 = 1 و 9980/0 = 2). نتيجه‌گيری: يافته‌های بدست آمده نزديکی زيادی با مقادير طبيعی جهانی دارد و می‌تواند بعنوان بخشی از بانک اطلاعاتی محدوده طبيعی ايران استفاده شود. ولی بررسی‌های بيشتر در اين رابطه، بخصوص در کلينيکها و مراکز ديگر بر ارزش و اعتبار اين بانک اطلاعاتی خواهد افزود، چراکه اين داده فقط از درماتومهای 8C و 5L بدست آمده است. در ضمن تکرارپذيری تست رابطه مستقيم با ميزان تبحر فرد آزمونگر و رعايت دقيق نکات مندرج در روش انجام تست دارد و بدين ترتيب قابليت اعتبار تست در هر کلينيک بايد بطور جداگانه مورد بررسی قرار گيرد. Objective: Routine electrodiagnosis (EMG-NCS) has some shortcomings in the evaluation of peripheral nervous system, auch as autonomous nervous system evaluation, in pure sensory radiculopathies and acute hyperesthetic stages of neuropathies. Quantitative sensory testings such as current perception threshold (CPT) with electrical stimulations are suggested for above mentioned pathologies. Ttest results should be compared with a normal value of similar identical population. This study is conducted to determine normal value and reproducibility of CPT in the Iranian population. Materials & Methods: Fifty normal volunteers (32 men, 18 woman) in the range of 20-40 years without exclusion criteria (such as neuro- musculoskeletal disorders, diabetes mellitus and alcoholism) were recruited with simple randomized selection and CPT test was conducted on C8 (4th finger) and L5 (1st Toe)dermatomes. To determine test’s reproducibility, 6 persons (4 men, 2 women) were examined 3 times a day, 2 day per week. Collected data were analyzed to determine mean and standard deviation. Results: Normal values of CPT test was defined as one standard deviation from mean of our CPT data. These values are in C8 dermatome 2000 Hz: 2.04± 47 250 Hz: 0.75±0.25 5 Hz: 0.76±0.3 and for L5 dermatome 2000Hz: 2.83± 0.73 250 Hz: 1.24 ± 45 5Hz: 0.76± 0.3 To determine our results reproducibility and reliability, Alpha- cronbach (existed in SPSS software) was used and %98.5 & 99% were obtained for C8 & L5 dermatomes respectively. Conclusion: Our findings are about C8 & L5 dermatomes which could be used as a normal Values for such dermatomes. Regarding to its good correlation with international results we can use international references as a normal Valueswith consideration of each clinic’s reproducibility should be assessed individually. جريان / آستانه / درک / فيبرهای حسی/ ای.ام.جی - ان.سی.وی جريان / آستانه / درک / فيبرهای حسی/ ای.ام.جی - ان.سی.وی 33 37 http://www.jrehabilitation.com/browse.php?a_code=A-10-1-58&slc_lang=fa&sid=fa Salamn Roghani R.(M.D.) سلمان روغنی رضا سلمان روغنی E-mail: Salman@uswr.ac.ir 55003194753284600348 Yes Adib A.(M.D.) اديب افشين اديب 55003194753284600349 No

fa مقايسه‌ تأثير فوری تکنيک تيپينگ و بريس کانترفورس برروی درد و قدرت گيرش دست مقايسه‌ تأثير فوری تکنيک تيپينگ و بريس کانترفورس برروی درد و قدرت گيرش دست عمومى General پژوهشی Original هدف: وجود درد و ضعف در قدرت گرفتن دست(Grip) اساسی ترين مشکل بيماران اپی کنديليت خارجی می‌باشد. استفاده از اسپلينت يکی از راههای درمان اين بيماران می‌باشد که باعث کاهش درد و افزايش قدرت گرفتن در اين بيماران می‌شود. تکنيک تيپينگ (taping) و بريس کانترفورس (counterforce)دو روش مورد استفاده در درمان اين بيماران می‌باشند ولی اينکه کدام يک از اين دو روش مؤثرترند مدرک مستندی موجود نمی‌باشد. مقايسه تأثير اين دو روش در بهبودی بيماران اپی کنديليت خارجی هدف اين مطالعه می‌باشد. روش بررسی: اين تحقيق به روش شبه تجربی (Quasi Experimental) انجام شده و جامعه مورد مطالعه شامل 30 بيمار (دو گروه 15 نفره) با تشخيص اپی کنديليت خارجی و با گروه سنی 55-30 سال می‌باشند که به صورت موارد در دسترس انتخاب شده و به طور اتاقی به دو گروه تقسيم شدند و دو روش تيپينگ يا بريس کانترفورس در مورد آنها انجام شد. يافته‌ها: در تست قدرت گرفتن با توجه به اختلاف معنی داری بين دو روش مورد استفاده در گروه‌ها ديده نشد (06/0 = P). بنابراين اختلاف قابل توجهی بين تکنيک تيپينگ و بريس کانترفورس بر ميزان قدرت گريپ بيماران اپی‌کنديليت خارجی وجود ندارد. در بررسی ميزان درد در دو وضعيت استراحت و اکستنشن مچ دست بين دو روش اختلاف معنی‌داری وجود دارد و در هر دو وضعيت، ميانگين نمرات گروه تيپينگ بيشتر از دو گروه کانترفورس است (001/0 = P و 004/0 = P). نتيجه گيری: با توجه به نتايج به دست آمده و اختلاف معنی‌دار دو روش در کاهش درد، تأثير تکنيک تيپينگ بر کاهش درد بيماران بيشتر است و بهتر است از اين روش استفاده شود ولی در افزايش قدرت گريپ با اينکه نمرات گروه تيپينگ بيشتر است ولی اختلاف دو روش معنی‌دار نيست و توصيه می‌شود بررسی مجددی با نمونه‌های بيشتر و سنجش دقيقتر انجام شود. Objective: In patients with lateral epicondylitis present of pain and decrease of grip strength are essential problems. Use of splint have major rule in treatment these patients that causes relief of pain and increase of grip strength. Both taping technique and counterforce brace are two methods of treatments of lateral epicondylitis patients but we were not sure which method could be more useful and Answer of this question is magor aim of this study. Materials & Methods: This study is a Quasi experimental. We selected 30 patients between 30-55 years conveniently and divided them in two groups simple randomized. Results: In grip strength test, the average difference between two methods was t = 1/92 which showed there is not significant. So, there isn't any difference between two methods on grip strength. In assessment of pain, we tested patients in two positions: first patient's hand was in comfort position, second in which when wrist of hand was in extension position. In both of position, that average difference between two methods (first t = 3/78 and secondary t = 3/2) found to be significant. Choose of method in such treatment is considered to be important. Conclusion: taping technique is more effective than counterforce brace to relief of pain of patients with lateral epicondylitis, but in grip strength no difference between two methods. اپی‌کنديليت خارجی / تکنيک تيپينگ / بريس کانترفورس / گريپ / درد اپی‌کنديليت خارجی / تکنيک تيپينگ / بريس کانترفورس / گريپ / درد 38 42 http://www.jrehabilitation.com/browse.php?a_code=A-10-1-59&slc_lang=fa&sid=fa Shamsoddini A.(M.Sc.) شمس الدينی عليرضا شمس الدينی E-mail: alirezashamsoddini@yahoo.com 55003194753284600350 Yes Hollisz M.(M.D.) حلی ساز محمدتقی حلی ساز 55003194753284600351 No Azad A. (M.Sc.) آزاد اکرم آزاد 55003194753284600352 No Keyhani M.(M.Sc.) کيهانی محمدرضا کيهانی 55003194753284600353 No

fa بررسی تأثير تکنيک های حفظ انرژی بر ميزان خستگی بيماران زن مبتلا به مولتيپل اسکلروزيس بررسی تأثير تکنيک های حفظ انرژی بر ميزان خستگی بيماران زن مبتلا به مولتيپل اسکلروزيس عمومى General پژوهشی Original هدف: بيماری مولتيپل‌اسکلروزيس جزء بيماري‏های شايع دميلينيزاسيون سيستم عصبی مرکزی مي‏باشد. عوارض ناشی از بيماری مولتيپل‏‏اسکلروزيس می‌تواند اثر مخربی بر ايفای نقش و وضعيت شغلی اين بيماران و در نتيجه کيفيت زندگی آنان داشته باشد. از جمله اين عوارض شايع خستگی است، لذا اين پژوهش با هدف تعيين تأثير به‌کارگيری تکنيک‌های حفظ انرژی بر ميزان خستگی اين مددجويان انجام شده است. روش بررسی: نمونه‌های اين پژوهش نيمه تجربی را سی و نه مددجوی زن مبتلا به بيماری مولتيپل‏‏اسکلروزيس به صورت نمونه‌های در دسترس تشکيل می‌دادند. مطالعه به‌صورت قبل و بعد و به‌مدت سه ماه انجام شد. ابزارهای جمع‌آوری اطلاعات شامل پرسشنامه اطلاعات دموگرافيک، پرسشنامه سنجش شدت خستگی و چک‌ليست‌های خودگزارش‌دهی و مداخله شامل دو قسمت بود: بخش اول آموزش و نمايش و بخش دوم آموزش رفتارهای حفظ انرژی که با روش سخنرانی به همراه پرسش و پاسخ و همچنين استفاده از پمفلت‌های آموزشی انجام شد. سپس خستگی سه مرحله، قبل از مداخله، يک‌ونيم ماه بعد از مداخله و سه ماه پس از مداخله بررسی و نيز همراه ساير اطلاعات حاصل از پرسشنامه‌ها مورد تجزيه و تحليل و آناليز واريانس قرار گرفت. يافته‌ها: ميانگين خستگی‌ نمونه‌های پژوهش قبل از انجام مداخله 36/5 بود که پس از 5/1 ماه از انجام مداخله به 97/4 کاهش يافت و اختلاف اين دو مرحله معنی دار می‌باشد (001/0 P <). ميانگين خستگی بعد از 3 ماه از انجام مداخله به 58/4 رسيد که اختلاف بين مرحله قبل و 3 ماه بعد و مرحله 5/1 ماه و 3 ماه نيز با 001/0 P < معنی دار می‌باشد. مقايسه ميزان خستگی هر سه مرحله از طريق آناليز واريانس نيز نشان دهنده اختلاف معنی دار می‌باشد (001/0 P <). نتيجه‌گيری: با توجه به يافته‌های پژوهش می‌توان نتيجه گرفت که اجرای تکنيک‌های حفظ انرژی در مبتلايان به بيماری مولتيپل‌اسکلروزيس موجب کاهش ميزان خستگی می‌شود. بنابراين بکارگيری اين روش غيردارويی می‌تواند مفيد بوده و به راحتی توسط بيماران مورد استفاده قرار گيرد. Objective: Multiple Sclerosis is one of the most prevalent central nervous system demyelinization diseuse. Fatigue is a symptom of Multiple Sclerosis (MS). But indeed for the patients sometimes is so much more destroying than that. It is expected. Fatigue underlies and influences many of the other symptoms experienced by people with MS. To determine whether MS-Related fatigue, could be reduced after applying Energy Saving Techniques. Materials & Methods: This is a Quasi-experimental with Before-After Study design which was carried out in order to determine the effects of applying Energy Saving Techniques in the patients on MS-related Fatigue. These areas included Exercise, Rest & relaxation, Planning and Organization of daily activities, and body temperature control. Thirty nine convenient MS Patients were included and investigated over three months. Data collection tools included: demographic questionnaire, Fatigue Severity Scale (FSS), and self report checklists. Results: Data analysis shows decline in fatigue level after applying Energy Saving Techniques. The mean level of fatique before applying techniques was 5/36 and after that decrease to 4/58. Conclusion: According to these finding, applying Energy Saving Techniques reduces the fatigue of patients with Multiple Sclerosis. مولتيپل‌اسکلروزيس / خستگی / تکنيک‌های حفظ انرژی / دميلينيزاسيون مولتيپل‌اسکلروزيس / خستگی / تکنيک‌های حفظ انرژی / دميلينيزاسيون 43 48 http://www.jrehabilitation.com/browse.php?a_code=A-10-1-60&slc_lang=fa&sid=fa Rasooli N. (M.Sc.) رسولی نسيم رسولی 55003194753284600354 No Ahmadi F. (Ph.D.) احمدی فضل ا... احمدی E-mail: fazlollaha@yahoo.com 55003194753284600355 Yes Nababvi M.(M.D.) نبوی سيد مسعود نبوی 55003194753284600356 No Hajizadeh E.(Ph.D.) حاجی زاده ابراهيم حاجی زاده 55003194753284600357 No

fa آناليز پيوستگی 50 خانواده ايرانی مبتلا به ناشنوايی غير سندرمی با وراثت اتوزومی مغلوب آناليز پيوستگی 50 خانواده ايرانی مبتلا به ناشنوايی غير سندرمی با وراثت اتوزومی مغلوب عمومى General پژوهشی Original هدف: از هر 1000 نوزاد متولد شده در سراسر جهان يک نفر مبتلا به ناشنوايی بوده که 50% از علل آن ژنتيکی می‌باشد. ارتباط جايگاه ژنی DFNB21 با ناشنوايی غير سندرمی جسمی مغلوب در کشورهای همسايه ايران در چندين مطالعه نشان داده شده است. بدين منظور 50 خانواده ايرانی مبتلا به ناشنوايی غير سندرمی جسمی مغلوب برای آناليز پيوستگی با اين جايگاه ژنی در اين مطالعه مورد بررسی قرار گرفتند. روش بررسی: در اين مطالعه که به روش توصيفی مقطعی انجام گرفت50 خانواده مبتلا به ناشنوايی با الگوی وراثتی اتوزومی مغلوب از سراسر ايران به صورت نمونه‌های در دسترس و شناخته شده بر اساس منفی بودن موتاسيونهای وابسته به GJB2 و GJB6، وجود حداقل سه فرزند ناشنوا و علاوه بر آن ازدواج خويشاوندی برای بررسی جايگاه ژنی DFNB21 انتخاب شدند. يافته‌ها: از بين اين خانواده‌ها (4%) 2 خانواده الگوی پيوستگی به لوکوس DFNB21 را نشان دادند. بررسی ژن Tecta با روش تعيين توالی جهشهای delT266 و 9611 جفت باز را به صورت هموزيگوت در افراد مبتلای خانواده‌ها، مسؤول اختلال در ناشنوايی نشان داد. نتيجه‌گيری: بنظر می‌رسد که جايگاه ژنی D‏FNB21 نقش قابل توجهی را در ايجاد ناشنوايی در جمعيت ايرانی ايفا کند. اين موضوع می‌تواند با غربالگری خانواده‌های بيشتر برای اين لوکوس بررسی شود. Objective: Congenital hearing loss occurs in 1 out of 1000 births and about 50% of all cases are estimated to be of genetic origin. About 70% of hereditary hearing loss is non-syndromic with autosomal recessive inheritance accounting for 80% of the genetic load. To assess the importance of other loci in the Iranian population, we screened 50 consanguineous families with ARNSHL for DFNB21, which was linked to ARNSHL in Middle East countries. Materials and Methods: 50 consanguineous families with at least three affected children, previously excluded by mutational analysis from GJB2 and GJB6 genes, were included in this study. We used three polymorphic markers including D11S1998, D11S4464, and D11S1299 in this study. Results: Two families were linked to DFNB21 and two novel mutations have been detected so far. In two families a 266 Del T mutation and a large 9611bp deletion that starts from intron 9 and includes exon 10 in TECTA gene were detected. Conclusion: This study showed that mutations in DFNB21 locus are the most common cause of ARNSHL in Iranian population. It seems that DFNB21 may play an important role in genetic load of ARNSHL in Iran. This will be confirmed by screening more families for this locus in Iranian deaf population. ناشنوايی غير سندرمی / وراثت اتوزومی / اتوزومال مغلوب / جايگاه DFNB21 / آناليز پيوستگی / خانواده‌های ايرانی ناشنوايی غير سندرمی / وراثت اتوزومی / اتوزومال مغلوب / جايگاه DFNB21 / آناليز پيوستگی / خانواده‌های ايرانی 49 52 http://www.jrehabilitation.com/browse.php?a_code=A-10-1-61&slc_lang=fa&sid=fa Imanirad P.(M.Sc.) ايمانی راد پريسا ايمانی راد 55003194753284600358 No Kahrizi K.(M.D.) کهريزی کيميا کهريزی 55003194753284600359 No Bazzaz adegan N.(M.Sc.) بزاززادگان نيلوفر بزاززادگان 55003194753284600360 No Mohseni M.(M.Sc.) محسنی مرضيه محسنی 55003194753284600361 No Asadi G.(M.Sc.) اسعدی گلناز اسعدی 55003194753284600362 No Nikzat N.(M.Sc.) نيک ذات نوشين نيک ذات 55003194753284600363 No Esteghamat F.(M.Sc.) سادات استقامت فاطمه سادات استقامت 55003194753284600364 No Najmabadi H.(M.Sc.) نجم آبادی حسين نجم آبادی E-mail: hnajm@uswr.ac.ir 55003194753284600365 Yes

fa ارزش سنجش سطح بزاقی ليتيم در پايش درمان اختلالات خلقی ارزش سنجش سطح بزاقی ليتيم در پايش درمان اختلالات خلقی عمومى General مروری Review مشتقات ليتيم از قرن نوزدهم جهت درمان بيماريها بخصوص اختلالات دو قطبی مورد مصرف قرار گرفته است. مسموميت کشنده ليتيم از همان شروع مصرف آن شناخته شده بود و بعلاوه پايين بودن شاخص درمانی آن از مشکلات مهم در تجويز آن می‌باشد. بمنظور پيش‌گيری از مسموميت فوق پايش سطح دارو در خون مورد توافق قرار گرفته است. خونگيری مکرر و بخصوص در دور تثبيت بصورت هفتگی برای بيماران توأم با استرس بوده و بعلاوه در بيماران روانی و بويژه در اطفال مشکل می‌باشد. از اين رو محققين همواره در تلاش برای يافتن راهی کمتر تهاجمی بوده‌اند. يکی از اين راهها پايش دارو در بزاق می‌باشد ولی بررسی‌ها بيانگر اختلاف نظر راجع به ارزش بزاق در پايش فوق می‌باشد. در اين مقاله کليه مطالعات منتشر شده از 1949 تاکنون مورد بررسی قرار گرفت و اختلاف نظر فوق بخوبی آشکار گرديد. با توجه به بررسی فوق سه راه برای رفع اين اختلاف نظر پيشنهاد گرديده است. 1- محاسبه نسبت غلظت سرمی ليتيم به غلظت بزاقی آن بر اساس متوسط سه جفت نمونه مختلف 2- بهبود روش و تکنيک آزمايشات و 3- اصلاح نسبت ياد شده بر اساس نشانگرهای طبيعی مشخص. Lithium preprations have been used in bipolar mood disorders since 19th Centary. Lethal toxic effect of lithium due to it's narrow (therapeutic) index had been known from Several years ago and is the most problem when is prescribed. Serum level of lithium is accepted for monitoring of toxicity, but frequency of blood testing especially in stabilizing period is stressful for patients, also it is difficult in such psychiatric patients especially in children. Many reaserchers worked to find a less aggressive method one of this methods is monitoring based on salivary lithium concentration, which is contraversy according to this review articles. All papers from 1949 till now revewed in this article and revealed this controversy. According to review article tree ways being suggested to solve this problem 1- Stimation of salivary – serum ratio of lithium based on tree seprated paired tests 2- Improve methods and techniques of testing. 3- Modifing of this ratio based on natural markers. سطح بزاقی / ليتيم / پايش درمان / اختلالات خلقی سطح بزاقی / ليتيم / پايش درمان / اختلالات خلقی 53 59 http://www.jrehabilitation.com/browse.php?a_code=A-10-1-62&slc_lang=fa&sid=fa Assadi A.(M.D.) اسدی عباسعلی اسدی E-mail:abbasaliassadi@yahoo.com 55003194753284600366 Yes Mazinani R. (M.D.) مزينانی ربابه مزينانی 55003194753284600367 No Farhadi Y.(M.D.) فرهادی يداله فرهادی 55003194753284600368 No Amiri N, (M.D.) امری نسرين امری 55003194753284600369 No RahgozarM.(Ph.D.) رهگذر مهدی رهگذر 55003194753284600370 No

fa گزارش دو مورد سندرم شيوگرن – لارسون از يک خانواده گزارش دو مورد سندرم شيوگرن – لارسون از يک خانواده عمومى General گزارش موردی Case report سندرم شيوگرن – لارسون يک اختلال اتوزومال مغلوب می‌باشد که مشخصه بيماری به صورت ايکتيوز شديد منتشر، عقب‌ماندگی ذهنی، دی‌پلژی يا تتراپلژی اسپاستيک و تشنج می‌باشد. اين اختلال از سندرم‌های نادر بوده و در اثر جهش در ژن 2A3ALDH اتفاق می‌افتد. اين ژن بر روی کروموزوم 17p11.2 قرار داشته و عمل آن کد نمودن آنزيم «فتی آلدئيد دهيدروژناز» است. اين آنزيم اکسيداسيون آلدئيدهای با زنجيره متوسط و بلند از الکل چرب را کاتاليز می‌نمايد. يافته‌های تصوير برداری مغز در اين بيماران گويای تأخير ميلينيزاسيون و نقص ميلين است که با ام.آر.آی قابل مشاهده است. در بررسی‌های به عمل آمده توسط ام.آر.اس (ماگنتيک رزونانس اسپکتروسکوپی) در بافت سفيد مغزی پيک غالبی از تجمع ليپيد که همان فتی آلدئيدها و فتی الکل‌ها می‌باشد قابل مشاهده است. بيماران معرفی شده دو خواهر و برادر از والدين منسوب نزديک است که تنها فرزندان خانواده می‌باشند. برادر 6 ساله و خواهر 3 ساله و هر دو مبتلا به تأخير تکاملی، عقب‌ماندگی ذهنی، اسپاستيسيتی شديد اندام‌های فوقانی و تحتانی و تشنج مقاوم به درمان هستند. مسئله قابل توجه وجود ايکتيوز شديد منتشر پوستی در هر دو بيمار می‌باشد. در بررسی‌های به عمل آمده از لحاظ تصوير برداری مغزی در ام.آر.آی تغيير سيگنال بافت سفيد مغزی و در ام.آر.اس پيک قابل ملاحظه ليپيد مشاهده گرديد که تشخيص سندرم «شيوگرن – لارسون» را تأييد نمود. Sjogren – Larsson Syndrome ) SLS) is an autosomal recessive disorder characterized by generalized Ichthyosis, mental retardation, spastic diplegia or tetraplegia and epilepsy. This is a rare syndrome that caused by mutation in the ALDH3A2 gene, on chromosome 17p11.2. That encodes fatty aldehyde dehydrogenase (FAIDH), an enzyme that catalyzes the oxidation of medium – long chain aldehydes derived from lipid metabolism. Neuroimaging (MRI) shows retardation of myelination and a mild myelin deficit. Proton Magnetic Resonance Spectroscopy (MRS) shows the peak of lipids that accumulate because of fatty alchohols. We report two cases that they are siblings from relative parents. The Brother is 4 years old and his sister is 3 years old. , The clinical findings are developmental delay, mental retardation, spastic Tetraplegia and refractory seizure. The most important finding in these two siblings was generalized Icthyosis. MRI showed hyper signality in white matter and MRS showed the peak of accumulated lipids that confirmed the diagnosis of "Sjogren – Larsson Syndrome". سندرم شيوگرن - لارسون / ايکتيوز / دی‌پلژی اسپاستيک / ژن 2A3ALDH سندرم شيوگرن - لارسون / ايکتيوز / دی‌پلژی اسپاستيک / ژن 2A3ALDH 60 64 http://www.jrehabilitation.com/browse.php?a_code=A-10-1-63&slc_lang=fa&sid=fa Karimzadeh P.(M.D.) کريم زاده پروانه کريم زاده E-mail: Pkarimadeh@yahoo.com 55003194753284600371 Yes