Quarterly Journal of Rehabilitation

fa بررسی عوامل ژنتيکی و محيطی ناشنوايی در 354 خانواده ناشنوا دار استان‌های قم و مرکزی بررسی عوامل ژنتيکی و محيطی ناشنوايی در 354 خانواده ناشنوا دار استان‌های قم و مرکزی عمومى General پژوهشی Original هدف: ناشنوايی شايعترين نقص حسی عصبی درانسان است و از هر هزارکودک يک کودک با ناشنوايی عميق تا شديد بدنيا می‌آيند. مطالعات فراوانی نشان داده‌اند ناشنوايی در 50 درصد موارد علل ژنتيکی و در 50 درصد باقيمانده علل محيطی و ناشناخته دارد. در اين تحقيق، هدف بررسی علل ناشنوايی در خانواده‌های مورد مطالعه بود تا راهکارهای مناسب جهت تشخيص و پيشگيری ارايه شود. روش بررسی: پرسشنامه‌ها در مدارس و کانون‌های ناشنوايان و مجتمع‌های بهزيستی استان‌های قم و مرکزی توزيع و پس از تکميل جمع آوری شد. اطلاعاتی چون سن، جنس، وضعيت شنوايی کليه افراد خانواده و بستگان، نوع ازدوا ج والدين، علت شناسی (ژنتيکی، محيطی) جمع آوری و با استفاده از نرم افزار SPSS اطلاعات بررسی شدند. يافته‌ها: 354 پرسشنامه حاوی اطلاعات کامل از خانواده‌های ناشنوا دار جمع آوری گرديد ميانگين سنی افراد ناشنوايی مورد (Proband) 1/8 ± 1/16 سال بود. 4/48 و 6/51 درصد ناشنوايان به ترتيب دختر و پسر بودند. 3/59 درصد والدين دارای نسبت فاميلی، 7/36 درصد غريبه و 4 درصد نسبت خود را معلوم نکرده بودند. ميانگين تعداد ناشنوا در خانواده‌ها 4/1± 8/1 است. با بررسی پرسشنامه‌های تکميل شده و شجره نامه‌ها، در 9/70 درصد موارد عامل ژنتيکی و در9 درصد موارد عامل محيطی و در1/20 درصد عاملی برای ناشنوايی شناخته نشد. نتيجه‌گيری: عامل ژنتيکی با الگوی توارثی اتوزوم مغلوب شايعترين عامل ناشنوايی است و اين بخاطر ميزان بالای ازدواج فاميلی است که باعث شده سهم علل ژنتيکی در اين جمعيت از 50 درصد بيشتر شود. تعدد فرزندان عامل ديگر افزايش تعداد ناشنوايان در خانواده‌هايی است که زمينه ژنتيکی ناشنوايی دارند. عامل محيطی و ناشناخته بعد از عامل ژنتيکی قرار دارد. با منع ازدواج‌های فاميلی، آموزش بهداشت، کنترل تعداد فرزندان و همينطور مشاوره ژنتيک بويژه برای خانواده‌های در معرض خطر می‌توان قدم‌های مهمی در زمينه کاهش تعداد ناشنوايان برداشت. Objective: Hearing loss (HL) is the most prevalent sensorineural defect in human. Mild to severly Profound HL occurs in about l.0 per 1000 births. Many previous studies have shown that about 50% of deafness is due to genetic factor and 50% is due to environmental and etiologically unknown. In this study, we are searching the causes of deafness at these families and introduce strategies for diagnosis and prevention. Materials & Methods: Questionaires were distributed in deaf schools, hearing loss and rehabilitation centers in Qom and Markazi provinces collecting done after filling by the parents. The criterias such as age, sex, number of deaf individuals in families their close relatives, the marriage type of the parents and etiology of disease (if it is genetic or environmental) were extracted from questionnaires and were analysed by SPSS software.�Results: Three hundred and fifty four (354) Questionnaires contained complete information from hearing loss families were collected. Age mean of proband individuals is 16.1±8.1. Sex distribution of 48.4% and 51.6% girls and boys, respectively. Parents were 59.3% and 36.7% of consanguineous and unfamilial marriage, respectively. The marriage type of were not determined in 4%. Mean of deaf individuals among these families was 1.8±1.4.By assessing the filled questionnaires and pedigrees. The deafness etiology in the studies population was categorized as genetic cause (70.9 %), environment factor (9%) and unknown etiology (20.1%). Conclusion: Genetic factor with and autosomal recessive inheritance pattern was the most common cause of hearing loss due to the high prevalence of consanguineous marriage which resulted and increased genetic causes in more than 50%. Multiplicity of offspring also shawn an increased in frequency of hearing loss in families that have deaf with genetic background of this disorder. In this study, environmental and unknown factors are second cause of HL. We may interestingly reduce frequency of HL in Iran with discouraging consanguineous marriage, health education, population regeneration control also genetic counseling especially for high risk families. 7 11 http://www.jrehabilitation.com/browse.php?a_code=A-10-1-84&slc_lang=fa&sid=fa Sadeghi A. صادقی عبدالرحيم صادقی E-mail: sadegha@nrcyeb.ac.ir 55003194753284600450 Yes Sanati N.H. (Ph.D.) صنعتی محمد حسين صنعتی 55003194753284600451 No Alasti F. الستی فاطمه الستی 55003194753284600452 No Hashemzadeh Chaleshtori M.(Ph.D.) هاشم زاده چالشتری مرتضی هاشم زاده چالشتری 55003194753284600453 No

fa مقايسه مهارت‌های پيش نوشتاری کودکان دچار اختلال نقص توجه همراه با بيش فعالی و مقايسه مهارت‌های پيش نوشتاری کودکان دچار اختلال نقص توجه همراه با بيش فعالی و عمومى General پژوهشی Original هدف: اختلال نقص توجه - بيش فعالی از زمره بحث انگيز ترين اختلالات روانی دوره کودکی است. انجمن روانپزشکی آمريکا نيز ميزان شيوع ADHD را بين 3 تا 5 درصد در سنين مدرسه تخمين زده است. از طرف ديگر، نوشتن نيز يکی از نيازهای خاص در زندگی محسوب می‌شود و اختلالات و مشکلات نوشتاری هم می‌تواند مسائل متعددی در ايجاد ارتباط اجتماعی و يادگيری به وجود آورد. در اين پژوهش با استفاده از يکی از کارآمدترين آزمونهای رشد گرفتن دقيق به بررسی مهارت‌های پيش نوشتاری در کودکان دچار اختلال نقص توجه همراه با بيش فعالی می پردازيم. هدف از اين مطالعه مقايسه مهارت‌های پيش نوشتاری کودکان دچار نقص توجه همراه با بيش فعالی با کودکان عادی پسر 6 – 4 ساله می‌باشد. روش بررسی: مطالعه حاضر از نوع مقطعی و مورد شاهدی بوده و بر روی 21 پسر 6-4 ساله بدون سابقه صدمه مغزی، صدمات ارتوپديک در دست، علائم آشکار نابسامانيهای عاطفی و بدون استفاده از فعاليتهای کار درمانی انجام شد. 21 نفر از همسالان عادی نيز به عنوان گروه شاهد انتخاب شدند. مهارت‌های پيش نوشتاری با استفاده از آزمون EDPA و در دو بخش الگوهای گرفتن مداد و مهارت‌های ترسيمی مورد بررسی قرار گرفت. امتياز افراد برای هر يک از سئوالهای آزمون از 1 تا 4 می‌باشد. يافته‌ها: نتايج به دست آمده با استفاده از آزمون T مستقل نشان داد که الگوهای گرفتن و مهارتهای ترسيمی در کودکان عادی و ADHD با يکديگر متفاوت است. طبق اين آزمون ميانگين نمرات کودکان ADHD در الگوهای گرفتن در مقايسه با کودکان عادی پايين می‌باشد. همچنين آزمون T مستقل در مورد مهارت‌های ترسيمی بين دو گروه عادی و ADHD نتيجه مشابهی ارائه می‌دهد. نتيجه‌گيری: به طور کلی نتايج به دست آمده از اين پژوهش بيانگر اين مسئله است که کودکان ADHD در مقايسه با کودکان عادی مهارت‌های پيش نوشتاری ضعيف‌تری دارند. Objectve: Attention deficit with hyperactivity disorder is one of the most important mental disorders in childhood (ADHD). The American Psychiatric Associated has estimated it’s out bread between 3-5 Percent. On the other hand, writing is also one of the special needs in every Body’s life, and any disorders and difficulties in it, may lead to Many problems in making social communication and learning. In the study, using one of the most efficient Prehensioble tests, and furtherly analyzed the pre – writing skills in ADHD children. The goal of this study is to compare ADHD children with normal children in age group of 4-6 years of old. Materials & Methods: The present study is a cross-sectional&case-control Study on 21 boys of about 4-6 years of old, without any mental disease record, orthopedic disease in hand either out any other affected diseases, and without the application of any occupational therapy. 21 boys of the some age were chosen as a control group. Pre – writing skills were analyzed utilizing EDPA test, and in two sections of pencil grasp and drawing skills. Test score’s ranking valued “between” 1-4 in every question. Results: The T test results showed that the Pencil grasps and drawing skills in ADHD Children and normal Children are different. According to the T test, the average scores in ADHD children in pencil grasp is lower than normal children. The T test also showed differences between the two groups in drawing skills.�Conclusion: Generally, the results of this study showed ADHD children have weaker pre – writing skills than the normal children. مهارت‌های پيش نوشتاری / اختلال نقص توجه - بيش فعالی (ADHD) / آزمون EDPA مهارت‌های پيش نوشتاری / اختلال نقص توجه - بيش فعالی (ADHD) / آزمون EDPA 11 16 http://www.jrehabilitation.com/browse.php?a_code=A-10-1-85&slc_lang=fa&sid=fa Dadkhah A. (Ph.D.) دادخواه اصغر دادخواه E-mail: masoudd_2004@yahoo.com 55003194753284600454 Yes Sazmand A.H. (Ph.D.) سازمند علی حسين سازمند 55003194753284600455 No Behnia F. (M.Sc.) بهنيا فاطمه بهنيا 55003194753284600456 No Karimlu M. (Ph.D.) کريملو مسعود کريملو 55003194753284600457 No Madani M. (M.Sc.) مدنی مرجان مدنی 55003194753284600458 No

fa توزيع نيروی وزن بدن بر پنجه و پاشنه در قبل و پس از ورزش درمانی در کودکان توزيع نيروی وزن بدن بر پنجه و پاشنه در قبل و پس از ورزش درمانی در کودکان عمومى General پژوهشی Original هدف: اين پژوهش به منظور بررسی تأثير توزيع نيروی وزن بدن بر پنجه و پاشنه و اثر تعديل حسی کف پا در قبل و پس از ورزش درمانی در کودکان مبتلا به فلج مغزی اسپاستيک دای پلژی انجام شد. روش بررسی: تعداد 10 نفر از کودکان 15-8 ساله مبتلا به فلج مغزی اسپاستيک از نوع دای پلژی به ترتيب با ميانگين قد و وزن (m 09/0 ± m 35/1) و (kg 7/5 ± kg 8/30) به مدت 12هفته تحت برنامه ورزش‎درمانی قرار گرفتند. با استفاده از يک دستگاه تعادل‌‎سنج ميانگين نيروی ناشی از وزن بدن بر پنجه و پاشنه اندازه گيری شد. آزمونها در حالت‎های پايدار، نيمه‎پايدار و ناپايدار سطح اتکاء و نيز با کفش و بدون کفش تکرار شدند. يافته‌ها: بعد از برنامه ورزش درمانی ميانگين نيروی ناشی از وزن بدن بر پنجه و پاشنه در وضعيت پايدار سطح اتکاء هيچگونه تغييری نکرد (05/0P>). ميانگين نيروی ناشی از وزن بدن بر پنجه و پاشنه پا در بيماران در وضعيت با و بدون کفش بعد از برنامه ورزش متعادل شد(05/0p<). اين بهبودی بيشتر در وضعيت نيمه پايدار و ناپايدار سطح اتکاء صورت گرفت. در شرايط پايدار صفحه تعادل سنج بدليل عدم تحريک گيرنده های حسی- عمقی عضلات دوقلو و نعلی، نيروی ناشی از وزن بدن بر پنجه و پاشنه مشابه قبل از درمان بود‌. نتيجه‌گيری: افزايش توانايی بيماران در کنترل عضلات مچ پا بعد از ورزش درمانی، بيماران را قادر ساخت تا نيروی ناشی از وزن بر پنجه و پاشنه پا را متعادل تر سازند. پوشيدن کفش با پاشنه 3 سانتی متری از کشش عضلات پشت ساق پای بيماران که در حالت عادی دچار اسپاسم هستند، می‌کاهد و بدين ترتيب بيماران را در توزيع متقارن نيروی ناشی از وزن بر پاشنه و پنجه تواناتر می‌سازد. اين نتيجه نشان دهنده اهميت افزايش انعطاف پذيری عضلات اسپاسم دار و تقويت عضلات ريلکس در بيماران می‌باشد و اطلاعات مفيدی برای پزشکان جهت تشخيص و درمان ناهنجاريهای مربوط به ايستادن کودکان مبتلا به فلج مغزی اسپاستيک فراهم می‌نمايد. Objective: The purpose of this study was to assess the distribution of body weight force on toe and heel before and after exercise therapy and its effects on relaxation of children with spastic diplegia cerebral palsy. Materials & Methods: Ten children with spastic diplegia cerebral palsy between 8 to15 years of age participated in this study. Their mean weight and height were (30.8kg ± 5.7kg) and (1.35m±0.09m) respectively. Subjects underwent a 12 weeks of exercise therapy. A dynamic stability platform system (BIODEX) was used to measure the mean percentage of body weight pressure on toe and heal. The balance tests were repeated on stable, almost stable and unstable base of support as well as with and without shoes.�Results: Showed that the mean percentage of body weight pressure on toe and heal after exercise therapy was not significant (p>0.05). The mean percentage of body weight pressure on toe and heal was significantly decrease after exercise therapy in both with and without shoes (p<0.05). The greatest improvement achieved on almost stable and unstable conditions. Wearing shoes resulted in a balance percentage of body weight pressure on toe and heal on stable situation of stability platform the percentage of body weight pressure on toe and heal has no difference before and after exercise therapy. After exercise therapy strengthening the muscle of the ankle joint balance the percentage of body weight pressure on toe and heal. Wearing shoes decrease the muscle stretch and therefore balance the percentage of body weight pressure on toe and heal. Conclusion: The flexibility of spastic muscle and strengthening of the relax muscle must be perform. This result provides good information for physician in recognizing and therapy impacts on cerebral palsy children. فلج مغزی / نيروی ناشی از وزن بدن بر پنجه و پاشنه / دستگاه تعادل سنج / برنامه‎ ورزش‎درمانی فلج مغزی / نيروی ناشی از وزن بدن بر پنجه و پاشنه / دستگاه تعادل سنج / برنامه‎ ورزش‎درمانی 17 23 http://www.jrehabilitation.com/browse.php?a_code=A-10-1-86&slc_lang=fa&sid=fa Sharifmoradi K. (M.Sc.) شريفمرادی کيوان شريفمرادی E-mail: ksharifmoradi@yahoo.com 55003194753284600459 Yes Farah pour N. (Ph.D.) فرهپور نادر فرهپور 55003194753284600460 No Saba M.S. (Ph.D.) صبا محمد صادق صبا 55003194753284600461 No Farajollahi N. (M.Sc.) فرج الهی نصرت ا... فرج الهی 55003194753284600462 No

fa بررسی تأثير نمايش درمانی در افزايش مهارت‌های حرکتی و حافظه شنيداری کم توان ذهنی بررسی تأثير نمايش درمانی در افزايش مهارت‌های حرکتی و حافظه شنيداری کم توان ذهنی عمومى General پژوهشی Original هدف: موضوع تحقيق بررسی تأثير نمايش درمانی در افزايش مهارت‌های حرکتی و حافظه شنيداری کم توانان ذهنی پسر با هوش بهر 70-55در دامنه سنی 15-10 سال می‌باشد. روش بررسی: جامعه آماری مورد نظر از دانش آموزان کم توان‌ذهنی تحت‌پوشش آموزش و پرورش استثنايی شهر تهران که در سال تحصيلی 84-83 مشغول به تحصيل بوده و باهوش بهر بين 70- 55در دامنه سنی 15-10 سال قرار دارند، تشکيل يافته است. نمونه پژوهشی که افراد آن به صورت تصادفی انتخاب شدند شامل دو گروه آزمايش و گواه بود که در هر گروه 20 نفر قرار داده شد. ابزار پژوهش مورد استفاده در اين تحقيق آزمون مهارت‌های حرکتی ـ ادراکی برونينکز ـ اوزرتسکی و آزمون تقويت (توالی) حافظه شنيداری ـ بيانی می‌باشد. ميانگين‌های بدست آمده در دو گروه آزمايش و گواه از طريق آزمون آماری T (T-test) مورد مقايسه قرارگرفت. يافته‌ها: بررسی ميانگين نمرات پيش آزمون و پس آزمون گروههای پژوهش در دروس مختلف و نيز خرده آزمونهای انجام شده در مهارتهای حرکتی در اکثر موارد دارای اختلاف آماری معنادار و تغييرات مثبت می‌باشد. نتيجه‌گيری: نتايج حاصل از اين تحقيق با معنا داری آماری در سطح آلفای 05/0 (ضريب اطمينان 95%) نشان داد که اجرای برنامه نمايش درمانی برای گروه هدف، موجب افزايش مهارت‌های ادراکی و تقويت حافظه شنيداری شده است. Objective: Survey on the effectiveness of drama therapy on increasing of motor skills and hearing skills of Male intellectual disabled with an I.Q between 55-70 in the Age Range of 10-15 years.�Materials & Methods: The statistical community consisted of intellectual disabled students wich are the coverage exceptional training within an education organization in Tehran in school year of 2004-5 with an IQ between 55-70 in the age range of 10-15. Research sample that were selected randomly consisted of two groups, an experimental and a control group in number of 20 persons in each group. Research tool used in this study was Bruininks oseretsky motor perception skills test and along with hearing-oral memory reinforcement (sequence) tests. The averages obtained from the two experimental and control group were compared by the T test.�Results: Investigation of pretest scores and posttest scores in two experimental and control group showed a statistical significance difference. Conclusion: Results of this survey with a statistical significance at an alpha level of 0.05 and 95% reliability coefficient showed that drama therapy performance for the target group can cause the increased perception skills and hearing memory reinforcement. مهارت‌های حرکتی / حافظه شنيداری / کم توان‌ذهنی / نمايش درمانی مهارت‌های حرکتی / حافظه شنيداری / کم توان‌ذهنی / نمايش درمانی 24 28 http://www.jrehabilitation.com/browse.php?a_code=A-10-1-87&slc_lang=fa&sid=fa Fakhri F. (M.Sc.) فخری فاطمه فخری E-mail: Fatemehfakhri@yahoo.com 55003194753284600463 Yes Aghaei H. (M.Sc.) آقايی حکيمه آقايی 55003194753284600464 No Khajehosseini H. (M.Sc.) خواجه حسينی حمداله خواجه حسينی 55003194753284600465 No

fa پذيرش همسالان از دانش آموزان دارای اختلالات حسی حرکتی در مدارس تلفيقی پذيرش همسالان از دانش آموزان دارای اختلالات حسی حرکتی در مدارس تلفيقی عمومى General پژوهشی Original هدف: پژوهش حاضر در مورد تعيين ميزان پذيرش دانش آموزان دارای اختلالات حسی حرکتی توسط دانش آموزان عادی در مدارس تلفيقی و غير تلفيقی(عادی) می‌باشد. تحقيقاتی در زمينه فراگير سازی و عوامل موثر در آن انجام شده که نتايج حاکی از اين است که پذيرش دانش آموز استثنايی توسط دانش آموزان عادی در موفقيت برنامه های تلفيقی يا فراگير سازی بسيار مهم می‌باشد. روش بررسی: روش پژوهش در اين تحقيق زمينه يابی می‌باشد و برای توصيف ميزان پذيرش دانش آموزان دارای مشکلات حسی حرکتی از پرسشنامهAcceptance Scale استفاده شده است. نمونه های تحقيق شامل 179 دانش آموز عادی دختر وپسر کلاسهای سوم ، چهارم وپنجم دبستانهای تهران بودند که همکلاسی دارای اختلالات حسی حرکتی داشتند . اين نمونه ها بطور تصادفی از مناطق پنج گانه تهران انتخاب گشتند. همچنين اين پژوهش يک نمونه 55 نفری از دانش آموزان همين مقاطع تحصيلی را در مدارس غير تلفيقی جهت مقايسه مورد بررسی قرار داد. برای بررسی اعتبار، آلفا کرونباخ 83%(Reliability coefficient) محاسبه شد که نشان دهنده اعتبار بالای آزمون است. در اين تحقيق تاثير جنسيت و نوع مدرسه (تلفيقی ، غير تلفيقی يا عادی) بر ميزان پذيرش دانش آموزان دارای اختلالات حسی حرکتی مورد بررسی قرار گرفت. يافته‌ها: يافته‌ها نشان داد ميزان پذيرش دانش آموزان با مشکلات حسی حرکتی توسط پسران و دختران مدارس تلفيقی تا حدودی يکسان است. ميزان پذيرش دختران و پسران مدارس تلفيقی بيشتر از پذيرش دختران و پسران مدارس غير تلفيقی(عادی) بود و اين ميزان پذيرش در پسران دو مدرسه با شدت بيشتری نمايان شد. در واقع ميزان پذيرش دانش آموزان با مشکلات حسی حرکتی توسط پسران مدارس غير تلفيقی (عادی) در طيف پذيرش ضعيف قرار دارد. نتيجه‌گيری: همانطور که نتايج نشان می‌دهند دانش آموزان با مشکلات حسی حرکتی در مدارس تلفيقی از ميزان پذيرش بالاتری توسط همکلاسيها برخوردارند. اين برتری در مدارس تلفيقی بيانگر اين واقعيت است که تجربه تماس و آشنايی با کودکی که نيازهای ويژه دارد می‌تواند بر پذيرفته شدن اين دانش آموزان توسط دانش آموزان عادی اثر گذار باشد. محدوديتهای اين پژوهش و کم بودن پژوهشها در اين زمينه ضرورت پژوهشهای بيشتر بخصوص در زمينه مداخلات مناسب جهت افزايش پذيرش را آشکار می‌سازد. Objective: The present research determines the level of peer acceptance of students with physical disabilities in inclusive and non-inclusive schools. A number of studies which have sought to identify the influential factors in the success of inclusive education, have pointed out the acceptance of special need student by his/her regular peers to be a significant variable.�Materials & Methods: This is a descriptive investigation. The instrument utilized was the Acceptance Scale (Voelts, 1980). The upper elementary level version that we were used consists of 34 items, two are general friendship items, two are veridicalite items, and the remaining items are acceptance items.Three response options are provided for each item,I agree, I disagree, and maybe. For such reliability, a Spearman-Brown corrected split-half reliability index of +.82 was reported, as well as an alpha coefficient of +.77. A test –retest stability coefficient of .68 was obtained by retesting a sample of 101 children on two occasions separated by three weeks. In Iran, with test retest on 72 students we got Reliability coefficient of .83. The sample includes 179 student boys and girls in grades three to five who had classmates with physical disability in their elementary schools in Tehran. This sample was randomly selected from each of the five different regions in the city of Tehran. In addition, for the purpose of comparison, a sample of fifty-five students in similar grades was studied in regular schools. The effect of gender and type of school (inclusive vs. non-inclusive) on students’ acceptance of a peer with physical disability all were assessed.�Results: Results indicated that acceptance level is similar in boys and in girls in inclusive schools. The girl and boy students in inclusive schools demonstrated a significantly higher level of peer acceptance than their pupils in non-inclusive schools. This difference was much more noticeable in boy students. The lowest level of acceptance was found in the group of boy students in non-inclusive schools. Conclusion: As the results indicate, students with physical disabilities are much highly accepted by their peers in inclusive schools as compared with those in regular schools. This greater level of acceptance in inclusive schools could be reflective of the reality that the experience of contact and familiarity with a child who has a special need may encourage his/her feeling of being accepted by regular students. The limitations of this investigation and the overall scarcity of research in this area (in our country) points out more needs for further researches, specially in regard to appropriate interventions for enhancement of peer acceptance. کودک استثنايی / آموزش فراگير / پذيرش / مدارس تلفيقی / اختلالات حسی حرکتی کودک استثنايی / آموزش فراگير / پذيرش / مدارس تلفيقی / اختلالات حسی حرکتی 29 35 http://www.jrehabilitation.com/browse.php?a_code=A-10-1-88&slc_lang=fa&sid=fa Adibsereshki N. (M. Sc.) اديب سرشکی نرگس اديب سرشکی E-mail: n.adib@uswr.ac.i 55003194753284600466 Yes Salehpour Y. (Ph.D.) صالحپور يگانه صالحپور 55003194753284600467 No

fa ارزشيابی مدل سيستم مراقبتی جامعه نگرطراحی شده برای سالمندان شهر تهران ارزشيابی مدل سيستم مراقبتی جامعه نگرطراحی شده برای سالمندان شهر تهران عمومى General پژوهشی Original هدف: در حال حاضر در کشورهای توسعه يافته مدلهای گوناگونی از سيستم‌های ارائه کننده خدمات مراقبتی مبتنی برجامعه، ويژه سالمندان تدارک ديده شده است که اين سيستم‌ها پاسخگوی نيازهای خاص هر گروه از سالمندان می‌باشند. درکشور ما نيز طراحی، بکارگيری و ارزشيابی کارآئی و اثربخشی اينگونه سيستمها ضروری بنظر می‌رسد. روش بررسی: دراين مطالعه مدل ارائه مراقبتهای مبتنی برجامعه ويژه سالمندان ناتوان که با استفاده از روش تری انگولاسيون شامل بررسی جامع منابع مطالعاتی مرتبط، نظرسنجی از متخصصان و نيازسنجی از سالمندان بدست آمده بود درقالب انجام مطالعه ای از نوع کارآزمائی بالينی برروی 36 نفر سالمند واجد شرايط بمدت شش ماه مورد اجرا و ارزشيابی قرار گرفت. بکارگيری ابزارجامع ارزيابی سالمندان، برگزاری جلسات تيمی با هدف برنامه ريزی مراقبتها، استفاده از رويکردبين بخشی (همکاری پرستار، پزشک، مددکار، روانشناس، کاردرمانگر، فيزيوتراپ و...) در فعاليتها و مرکز توجه قراردادن سالمند بعنوان يک فرد و نه صرفاً تمرکز بر بيماريها از مشخصات اصلی اين الگوی مراقبتی بوده است. يافته‌ها: بررسی شاخص‌های منعکس کننده نتايج مطلوب بکارگيری سيستم شامل: فعاليتهای روزمره زنديگ، احساس تندرستی، ميزان رضايت از خدمات دريافتی، اميد به زندگی و ... نشان می‌دهد که قبل از انجام مداخلات در دو گروه اختلاف معناداری نداشته ولی پس از مداخله اين اختلاف معنادار بود. نتيجه‌گيری: نتايج اوليه بدست آمده از بکارگيری اين سيستم مراقبتی و بررسی برآيندهای موردانتظاری همچون، افزايش ميزان کيفيت زندگی و اميد در سالمندان نشان دهنده کارائی اين سيستم بوده، هرچند انجام مطالعات تکميلی بعدی و بخصوص بررسی ازبعد هزينه - فايده توصيه می‌گردد. Objective: In recent years a variety of system models for providing community based health care services to the elderly has been envisioned and implemented in the developed countries which meet the special care needs of different groups of elders. In Iran due to lack of these systems development, implementation and evaluation of these care system models from aspects of effectiveness and efficiency seems to be necessary. Materials & Methods: In this study a model of social and health care system for community dwelling frail elders was implemented on 36 such elders for approximately six months and their respective expected outcomes were evaluated. The model has been developed in another study using a qualitative inquiry approach with named methodological triangulation (i.e. comprehensive literature review, panel of experts and ethnography on elders’ life styles and health practices). Implementation of Comprehensive Geriatric Assessment Tool, staff meetings for care planning, adopting an interdisciplinary approach with collaboration among all team members and case management rather than disease management were the most significant characters of this care delivery system.�Results: Investigation of Pretest scores and posttest score in two experimental and control group showed a statistical significance differences. Conclusion: The preliminary results of employing this care system and examination of expected outcomes such as enhancing quality of life and hope in elders reflects the efficiency of this system, although further complementary studies and particularly cost benefit analysis are strongly recommended. الگوی سيستم خدمات بهداشتی / شهروند سالمند / خدمات مراقبتی مبتنی بر جامعه الگوی سيستم خدمات بهداشتی / شهروند سالمند / خدمات مراقبتی مبتنی بر جامعه 36 42 http://www.jrehabilitation.com/browse.php?a_code=A-10-1-89&slc_lang=fa&sid=fa Norouzi K. (Ph.D.) نوروزی کيان نوروزی E-mail:norozi-kian@uswr.ac.ir 55003194753284600468 Yes Abedi H. (Ph.D.) عابدی حيدرعلی عابدی 55003194753284600469 No Maddah S. (Ph.D.) مداح سادات سيد باقر مداح 55003194753284600470 No Mohammadi I. (Ph.D.) محمدی عيسی محمدی 55003194753284600471 No Babaei G. (Ph.D.) بابابی غلامرضا بابابی 55003194753284600472 No

fa اثر بافتهای آوايی بر اندازه خيشومي‏شدگی صوت در سطح کلمات اثر بافتهای آوايی بر اندازه خيشومي‏شدگی صوت در سطح کلمات عمومى General پژوهشی Original هدف: ارزيابی اندازه خيشومی‌شدگی يکی از پارامترهای مهم ارزيابی آزمايشگاهی صوت در افراد مشکوک به اختلال در تشديد صوت است. عوامل مختلفی بر تغييرات اندازه خيشومی شدگی صوت مؤثرند، که يکی از مهمترين آنها بافت آوايی کلمات و جملات است. در اين پژوهش، به بررسی اثر بافت آوايی کلمات تک‌هجايی بر اين پارامتر در افراد طبيعی فارسی زبان پرداخته‌ايم. روش بررسی: در اين پژوهش، که به روش توصيفی- تحليلی و به صورت مقطعی انجام شد، اندازۀ خيشـومی شدگی صـوت در 62 مرد و 60 زن 18 تا 27 ساله مورد بررسی قرار گرفت. آزمودنی ها از بين دانشجويان دانشکدۀ علوم توانبخشی انتخاب شدند و از نظر شنوايی، توليد، روانی، و تشديد صوت مشکلی نداشتند و در روز ارزيابی به سرماخوردگی يا بيماری ديگری که صدای افراد را تحت تأثير قرار می داد مبتلا نبودند. هر آزمودنی، دوازده کلمۀ دارای همخوانهای خيشومی و بدون آنها را می خواند و اندازۀ خيشـومی شدگی اين موارد توسـط دستگاه «نيزال ويوNasal View » محاسبـه می شد؛ سپس اعداد بدست آمده، با آزمونهای آماری مربوطه بررسی شد. يافته‌ها: ميانگين اندازه خيشومی شدگی کلمات بدون همخوان‏های خيشومی در افراد مورد مطالعه به ترتيب از کمترين به بيشترين عبارتند از: /dâd/ ، /bâl/،/dærd/ ، /bur/، /did/ و /bil/؛ انحراف معيار نيز تا حدودی از اين ترتيب تبعيت می‌کند. ميانگين اندازه خيشومی شدگی کلمات دارای همخوان‏های خيشومی درا فراد مورد مطالعه به ترتيب از کمترين به بيشترين عبارتند از: /mâl/، /nærd/، //dân، /mur/، mil// و /din/ است؛ انحراف معيار نيز تا حدودی از اين ترتيب تبعيت می‌کند. بيشترين ميانگين اندازه خيشومی شدگی در بين کلمات دارای همخوانهای خيشومی مربوط به کلمه /din/ و کمترين ميانگين مربوط به کلمه /mâl/ است. بيشترين ميانگين اندازه خيشومی شدگی در بين کلمات بدون همخوان‏های خيشومی مربوط به کلمه /bil/ و کمترين ميانگين مربوط به کلمه /dâd/ است. ميانگين ‏ اندازه خيشومي‏شدگی کلمات تک هجايی (CVC) (Consonant-Vowel-Consonant) در دو جنس با يکديگر مقايسه شده است. نتيجه‌گيری: يافته‌های اين پژوهش اطلاعات مفيدی را در خصوص اندازۀ خيشومی شدگی صوت بزرگسالان عادی فارس زبان فراهـم کرده است که می‌تواند شـروع خـوبی برای دستيـابی به هنجـارهای مربوط به جنبه های مختلـف صوت باشد. به علاوه، نشان می‌دهد که ميانگين اندازۀ خيشومی شدگی صوت می‌تواند تحت تأثير واکه های مختلف، وجود يا عدم وجود همخوانهای خيشومی و حتی جنسيت قرار داشته باشد. همچنين، پژوهش حاضر ضرورت بررسی اثر بافتهای آوايی مختلف، شيوه و جايگاه توليد واکه ها و همخوانها را بر اندازۀ خيشومی شدگی صوت مورد تأکيد قرار می‌دهد. Objective: Evaluation of nasalance is one of the important factors of instrumental evaluation of voice in persons susceptible to resonance disorder. There are different factors which can affect nasalance score. One of the most important factors is phonetic context of words and the other is sentences. We studied some effects of this important factor on nasalance score in normal Farsi speakers.�Materials & Methods: This study is a cross-sectional and descriptive-analytic study of nasalance scores of words in 62 male and 60 female normal and Farsi speakers aged 18-27 years old. Subjects were selected from students of rehabilitation college which hadn’t any auditory, articulatory, fluency, and resonance problem. They hadn’t cold, or any other disease which could affect their voice. Twelve printed words (6 words with and 6 words without nasal consonants) were read by each of subjects, and nasalance of them were calculated by Nasal View, and then, the gathered data were analysed. Results: Mean Nasalance scores of words without nasal consonants in ascending order are for words /dâd/, /bâl/, /dærd/, /bur/, /did/, and /bil/ SDs are nearly follow this order. Mean Nasalance scores of words with nasal consonants in ascending order are for words /mâl/, /nærd/, /dân/, /mur/, /mil/, and /din/ SDs are nearly follow this order. Maximum nasalance score in nasal words is for /din/, and minimum is for /mâl/. Maximum nasalance score in nonnasal words is for /bil/, and minimum is for /dâd/. Mean nasalance scores of males and females are compared with each other. Conclusion: Findings of this study prepared useful information about nasalance score in adult Farsi speakers wich can be a good start for access to standardized data for different aspects of voice. In addition, it shows that mean nasalance score of words can be significantly changed with these factors: different vowels, presence or absence of nasal consonants, and gender. This study shows the necessity of investigating about the effect of different phonetic contexts, manner and placement of articulation too. اندازه خيشومي‏شدگی / کلمه / بافت آوايی / همخوان خيشومی / نيزال ويو اندازه خيشومي‏شدگی / کلمه / بافت آوايی / همخوان خيشومی / نيزال ويو 43 49 http://www.jrehabilitation.com/browse.php?a_code=A-10-1-90&slc_lang=fa&sid=fa Ghelichi L. (M.Sc.) قليچی ليلا قليچی 55003194753284600473 No Amiri-e-Shavaki Y. (M.Sc.) اميری شوکی يونس اميری شوکی E-mail: Amiriyoon@Yahoo.com 55003194753284600474 Yes Jenabi M. (M.Sc.) جنابی محمد صدق جنابی 55003194753284600475 No Khorasani B. (M.D.) خراسانی بيژن خراسانی 55003194753284600476 No

fa رتبه‌بندی‌ آموزشی‌ دانشکده‌های ارائه‌دهنده رشته‌های علوم توانبخشی در ايران‌ رتبه‌بندی‌ آموزشی‌ دانشکده‌های ارائه‌دهنده رشته‌های علوم توانبخشی در ايران‌ عمومى General پژوهشی Original هدف: در دو دهه اخير گسترش کمی دانشگاه‌های علوم پزشکی و افزايش تعداد فارغ‌التحصيلان اين گروه به عنوان در دسترس‌ترين راه حل سامان دادن به کاستی‌های سيستم بهداشتی و درمانی مدنظر بوده است. در حال حاضر بهبود کيفيت ارائه خدمات آموزشی در دانشگاه‌های علوم پزشکی اهميت بيشتری يافته و در اولويت قرار گرفته است. تعيين تفاوت‌های ارائه خدمات آموزشی در رشته‌های علوم توانبخشی شامل فيزيوتراپی، بينايی‌سنجی، شنوايی‌شناسی، گفتاردرمانی، اعضای مصنوعی و کاردرمانی در ايران و شناسايی نقاط قوت و ضعف آنها در مقايسه با يکديگر هدف اين تحقيق است. روش بررسی: برای بررسی رشته‌های علوم توانبخشی، مجموعه‌ای شامل 50 معيار و شاخص در قالب يک نمودار شاخه درختی طراحی شد. سپس وزن اين معيارها با روش‌های جلب توافق آرا تعيين گرديد. از هر دانشکده نماينده‌ای معرفی شد تا پرسشنامه‌ای که برای جمع‌آوری اطلاعات طراحی شده بود را تکميل کند. اطلاعات جمع‌آوری شده با بازديد از دانشکده‌ها تکميل و تصحيح گرديد. سپس امتياز هر دانشکده در هر معيار محاسبه شد. برای آناليز نهايی نيز از يک نرم‌افزار کامپيوتری که به همين منظور طراحی شده بود استفاده گرديد. يافته‌ها: رشته‌های علوم توانبخشی در مقطع کارشناسی در دانشگاه علوم بهزيستی و توانبخشی با امتياز 41/73 از 100 رتبه اول، در دانشکده توانبخشی ايران با امتياز 91/70 از 100 رتبه‌ دوم‌، و در دانشکده‌ توانبخشی تهران با امتياز 91/68 از 100، رتبه‌ سوم را کسب‌ کردند. نتيجه‌گيری: با انجام اين طرح نقاط قوت و ضعف ارائه خدمات آموزشی در رشته‌های علوم توانبخشی مشخص شده و به عنوان الگويی عملی برای اصلاح و ارتقای کمی و کيفی، در اختيار برنامه‌ريزان و مسؤولان قرار گرفت. Objective: After two decades of nomber expansion of universities of medical sciences and increasing the number of students as one of the most attainable solutions for the problem of substandard status of Iranian community health, recently, the quality-based policies in medical education have taken priority over most of the national health plans. The goal is determine differences in the field of education between schools providing rehabilitation sciences programs in Iran by stratifying their educational services. Materials & Methods: To measure the educational performance of rehabilitation sciences programs nationwide, a benchmarking tool, consisting of aboute 50 indicators, was devised. Their values were defined through consensus developing methods. Each school was asked to introduce a representative who would complete a questionnaire, which was designed to collect schools’ information. In the next step, all the divisions were visited by one of the project’s members and the school’s representative. Then, data retrieval was performed and verified at the project’s office. Finally, a special computer software was exploited to perform the final analysis.�Results: Schools providing rehabilitation sciences programs were stratified based on their individual scores. Furthermore, all schools were also ranked in each indicator. Among schools providing bachelor’s rehabilitation sciences programs, University of Social Welfare and Rehabilitation Sciences gained the first rank, with the score of 73.41 out of 100 Iran Rehabilitation School was the second with the score of 70.91 and Tehran Rehabilitation School gained the third rank with the score of 68.91.�Conclusion: This study defines the educational strengths and weaknesses of rehabilitation sciences programs in Iran that could be used as a measure for authorities to devise practical strategies for qualitative and quantitative improvement. آموزش / توانبخشی /‌ رتبه‌بندی / سطح‌بندی / دانشکده‌ آموزش / توانبخشی /‌ رتبه‌بندی / سطح‌بندی / دانشکده‌ 50 56 http://www.jrehabilitation.com/browse.php?a_code=A-10-1-91&slc_lang=fa&sid=fa Mohammadi A. (M.D.) محمدی آيين محمدی E-mail: a_mohammadi@mohme.gov.ir 55003194753284600477 Yes Mojtahedzadeh R. (M.D.) مجتهد زاده ريتا مجتهد زاده 55003194753284600478 No Karimi A. (M.D.) کريمی عبدالله کريمی 55003194753284600479 No