هدف: اين مطالعه به منظور مقايسه تأثير رويکرد لباس فضايی با رويکرد بوبات بر عملکرد حرکتی درشت کودکان فلج مغزی 4 تا 11 ساله شهر تهران انجام گرفت.
روش بررسی: در اين مطالعه تجربی و کارآزمايی بالينی تصادفی، 24 کودک مبتلا به فلج مغزی براساس معيارهای تحقيق، از بين مراجعان مؤسسه توانبخشی ولیعصر بهطور ساده انتخاب و پس از همتا سازی بر اساس سن و سيستم طبقه بندی عملکرد حرکتی درشت، بهصورت تصادفی ساده به دو گروه لباس فضايی و بوبات تخصيص يافتند. دوره درمانی برای هر دو گروه 36 جلسه، 3 بار در هفته بود. ابزار مورد استفاده، آزمون اندازه گيری مهارتهای حرکتی درشت بود. در تجزيه و تحليل آماری از آزمون های کولموگروف اسميرونوف، تی مستقل و تحليل واريانس برای اندازه های تکراری استفاده شد.
يافته ها: هر دو گروه بعد از مداخله، پيشرفت معناداری در مهارتهای حرکتی درشت داشتند (۰/۰۰۱>P). پس از قطع مداخله، گروه لباس فضايی کماکان پيشرفت معناداری داشت (۰/۰۰۷=P)، اما گروه بوبات بهطور معناداری پسرفت نمود (۰/۰۴=P). بلافاصله پس از مداخله، تفاوت معناداری بين دو رويکرد ديده نشد (۰/۵۹۸=P)، ولی پس از قطع درمان، اختلاف دو رويکرد معنادار بود (۰/۰۰۲=P).
نتيجه گيری: هر دو رويکرد لباس فضايی و بوبات در بهبود عملکرد حرکتی درشت کودکان مبتلا به فلج مغزی مؤثرند، ولی با قطع جلسات درمانی، در رويکرد لباس فضايی پيشرفت ادامه يافته، در حالی که در رويکرد بوبات، بهبودی حاصل شده تا اندازه ای از دست میرود.
![[English Abstract]](templates/tmpl_jrehab/images/en.gif)
