هدف: بيماری پارکينسون يک اختلال مضمحل کننده اعصاب پيشرونده و شايع بوده که در اواخر سنين بزرگسالی شروع شده و شيوع آن در ميانگين سنی 55 تا ۶۰ سال افزايش می يابد. هدف از اين مطالعه تعيين پايايی آزمون- بازآزمون و اثر تمرين آزمون پوردوپگبورد (که در سنجش مهارت دستی و ارزيابیهای توانبخشی به کار میرود) در افراد مبتلا به بيماری پارکينسون می باشد.
روش بررسی: در اين مطالعه تحليلی که از نوع اعتبارسنجی و روش شناختی است، 24 بيمار مبتلا به پارکينسون بين 50 تا 89 سال به صورت نمونه گيری ساده و در دسترس از درمانگاه های توانبخشی و بيمارستانهای شهرتهران انتخاب شدند. با استفاده از يک پرسشنامه جمعيتشناختی، اطلاعات عمومی بيماران اخذ و سپس به منظور تعيين پايايی آزمون پوردوپگبورد، هر خرده آزمون آن سه بار انجام شد و بازآزمون يک هفته بعد تکرار شد. دادههای حاصل از طريق محاسبه ضريب همبستگی درون گروهی و خطای استاندارد اندازهگيری و آزمون آماری تی زوجی مورد تحليل قرار گرفت.
يافته ها: ميزان ضريب همبستگی درون گروهی، در مرحله خاموش دارويی در يک آزمون و ميانگين آزمون ها، همگی بالای 90/0 بود که حاکی از تکرارپذيری نسبی مطلوب آزمون میباشد. ميزان خطای استاندارد اندازهگيری در تمامی موارد در يک بار آزمون و سه بار آزمون کمتر از 10 درصد حداکثر نمرات کسب شده در آزمون بوده و نشاندهنده مطلوب بودن تکرارپذيری مطلق آزمون است.
نتيجه گيری: نتايج مطالعه حاضر نشان می دهد که آزمون پوردوپگبورد در ارزيابی مهارت دستی بيماران پارکينسون در مرحله خاموش (off) دارويی به اندازه کافی پايا می باشد.
![[English Abstract]](templates/tmpl_jrehab/images/en.gif)
