هدف: با توجه به شيوع نسبتاً بالای افتادگی يا پرولاپس احشاء لگنی در زنان و لزوم بررسی تأثير عوامل مستعد کننده اين بيماری در جوامع مختلف، اين تحقيق با هدف بررسی رابطه تغييرات انحنای ستون فقرات پشتی و کمری و چرخش (تيلت) لگن با پرولاپس احشاء لگنی انجام شد.
روش بررسی: در اين مطالعه مورد- شاهدی، ۱۵نفر از زنان مبتلا به پرولاپس احشاء لگنی از طريق نمونهگيری ساده و در دسترس و با توجه به معيارهای لحاظ شده، از بين بيماران مراجعهکننده به بيمارستانهای اکبرآبادی و امامخمينی بهعنوان گروه مورد و ۱۵ نفر از مراجعين همان بيمارستانها که درجه پرولاپس آنها صفر و يا يک بود، بر اساس همتاسازی با گروه مورد، بهعنوان گروه شاهد انتخاب و وضعيت پرولاپس (با استفاده از سيستم اندازهگيری پرولاپس احشاء لگنی)، انحناهای ستون فقرات پشتی و کمری (با استفاده از خط کش قابل انعطاف) و تيلت لگن (با استفاده از شيب سنج لگنی) آنها مورد بررسی و مقايسه قرار گرفت. دادههای حاصل با استفاده از آزمونهای آماری کولموگروف-اسميرنوف، تی مستقل و رگرسيون لجستيک تجزيه و تحليل شد.
يافته ها: بين دو گروه اختلاف معناداری از لحاظ ميزان کايفوز پشتی، (۰/۲۶=P)، لوردوز کمری (۰/۵۲=P) و تيلت لگن (۰/۴۱=P) وجود نداشت.
نتيجه گيری: گرچه مطابق نتايج اين مطالعه، ارتباط معناداری بين ميزان کايفوز پشتی، لوردوز کمری و تيلت لگن با بروز پرولاپس احشاء لگنی يافت نشد، اما همسويی جهت تغييرات فاکتورهای مورد نظر با مفروضات مطالعه، وجود رابطه بين افزايش کايفوز و کاهش لوردوز با بروز پرولاپس احشاء لگنی را در يک جامعه بزرگتر آماری، همچنان محتمل باقی نگاه می دارد.
![[English Abstract]](templates/tmpl_jrehab/images/en.gif)
