هدف: در مورد اثر ميزان استحکام سطح اتکا در حين تمرينات، بر ازدياد فعاليت عضلات اطراف شانه تناقضات زيادی وجود دارد. هدف از انجام مطالعه حاضر بررسی ارتباط بين تغييرات ميزان ثبات سطح اتکا با ميزان فعاليت الکتروميوگرافيک استاتيک عضلات اطراف شانه است.
روش بررسی: در اين تحقيق تجربی 30 فرد سالم مطابق معيارهای مورد نظر از نمونههای در دسترس انتخاب و فعاليت الکتروميوگرافيکی سطحی عضلات ذوزنقهایفوقانی، ذوزنقهایتحتانی، شانهایقدامی، سر دراز دو سر، گرد بزرگ و سهگوشخلفی سمت غالب آنها در حالت استراحت و پس از 10 ثانيه قرار گرفتن در 6 وضعيت مختلف تست شنا رفتن، با توالی تصادفی و متفاوت از نظر ميزان استحکام سطح اتکا، ثبت گرديد. ميزان مجذور ريشه ميانگين سه ثانيه ميانی الکتروميوگرافی برای مقايسه شدت فعاليت عضلانی بين وضعيتها مورد استفاده قرار گرفت. سپس دادهها با آزمونهايتحليلواريانس با اندازهگيریهای مکرر و همبستگی پيرسون مورد بررسی قرار گرفتند.
يافتهها: شدت فعاليت عضلانی در سه وضعيتی که سطح اتکای مستحکم استفاده شد، بيشتر از وضعيتهايی بودندکه ثبات سطح اتکا کمتر شده بود. اين تفاوت قابل توجه در تمام عضلات غير از عضله ذوزنقهایفوقانی (۰/۰۸۱=p) معنادار بود (۰/۰۰۱>p).
نتيجهگيری: ازدياد بیثباتی سطح اتکا نمیتواند به عنوان يک روش جهت ازدياد پيشرونده قدرت عضلات اطراف شانه مورد استفاده قرار گيرد.
خادمی کلانتری خسرو، برنجی سيمين، نعيمی صديقهالسادات، قاسمی مهری، مقايسه فعاليت الکتريکی گروهی ازعضلات اطراف شانه در حين انجام ورزشهای زنجيره بسته در افراد جوان سالم فصلنامه علمی پژوهشی توانبخشی، 1388; 10 (2) :0-0
![[English Abstract]](templates/tmpl_jrehab/images/en.gif)
