هدف: پژوهش حاضر در مورد تعيين ميزان پذيرش دانش آموزان دارای اختلالات حسی حرکتی توسط دانش آموزان عادی در مدارس تلفيقی و غير تلفيقی(عادی) می‌باشد. تحقيقاتی در زمينه فراگير سازی و عوامل موثر در آن انجام شده که نتايج حاکی از اين است که پذيرش دانش آموز استثنايی توسط دانش آموزان عادی در موفقيت برنامه های تلفيقی يا فراگير سازی بسيار مهم می‌باشد.

روش بررسی: روش پژوهش در اين تحقيق زمينه يابی می‌باشد و برای توصيف ميزان پذيرش دانش آموزان دارای مشکلات حسی حرکتی از پرسشنامهAcceptance Scale استفاده شده است. نمونه های تحقيق شامل 179 دانش آموز عادی دختر وپسر کلاسهای سوم ، چهارم وپنجم دبستانهای تهران بودند که همکلاسی دارای اختلالات حسی حرکتی داشتند . اين نمونه ها بطور تصادفی از مناطق پنج گانه تهران انتخاب گشتند. همچنين اين پژوهش يک نمونه 55 نفری از دانش آموزان همين مقاطع تحصيلی را در مدارس غير تلفيقی جهت مقايسه مورد بررسی قرار داد. برای بررسی اعتبار، آلفا کرونباخ 83%(Reliability coefficient) محاسبه شد که نشان دهنده اعتبار بالای آزمون است. در اين تحقيق تاثير جنسيت و نوع مدرسه (تلفيقی ، غير تلفيقی يا عادی) بر ميزان پذيرش دانش آموزان دارای اختلالات حسی حرکتی مورد بررسی قرار گرفت.

يافته‌ها: يافته‌ها نشان داد ميزان پذيرش دانش آموزان با مشکلات حسی حرکتی توسط پسران و دختران مدارس تلفيقی تا حدودی يکسان است. ميزان پذيرش دختران و پسران مدارس تلفيقی بيشتر از پذيرش دختران و پسران مدارس غير تلفيقی(عادی) بود و اين ميزان پذيرش در پسران دو مدرسه با شدت بيشتری نمايان شد. در واقع ميزان پذيرش دانش آموزان با مشکلات حسی حرکتی توسط پسران مدارس غير تلفيقی (عادی) در طيف پذيرش ضعيف قرار دارد.

نتيجه‌گيری: همانطور که نتايج نشان می‌دهند دانش آموزان با مشکلات حسی حرکتی در مدارس تلفيقی از ميزان پذيرش بالاتری توسط همکلاسيها برخوردارند. اين برتری در مدارس تلفيقی بيانگر اين واقعيت است که تجربه تماس و آشنايی با کودکی که نيازهای ويژه دارد می‌تواند بر پذيرفته شدن اين دانش آموزان توسط دانش آموزان عادی اثر گذار باشد. محدوديتهای اين پژوهش و کم بودن پژوهشها در اين زمينه ضرورت پژوهشهای بيشتر بخصوص در زمينه مداخلات مناسب جهت افزايش پذيرش را آشکار می‌سازد.