هدف: موضوع تحقيق بررسی تأثير نمايش درمانی در افزايش مهارت‌های حرکتی و حافظه شنيداری کم توانان ذهنی پسر با هوش بهر 70-55در دامنه سنی 15-10 سال می‌باشد.

روش بررسی: جامعه آماری مورد نظر از دانش آموزان کم توان‌ذهنی تحت‌پوشش آموزش و پرورش استثنايی شهر تهران که در سال تحصيلی 84-83 مشغول به تحصيل بوده و باهوش بهر بين 70- 55در دامنه سنی 15-10 سال قرار دارند، تشکيل يافته است. نمونه پژوهشی که افراد آن به صورت تصادفی انتخاب شدند شامل دو گروه آزمايش و گواه بود که در هر گروه 20 نفر قرار داده شد. ابزار پژوهش مورد استفاده در اين تحقيق آزمون مهارت‌های حرکتی ـ ادراکی برونينکز ـ اوزرتسکی و آزمون تقويت (توالی) حافظه شنيداری ـ بيانی می‌باشد. ميانگين‌های بدست آمده در دو گروه آزمايش و گواه از طريق آزمون آماری T (T-test) مورد مقايسه قرارگرفت. يافته‌ها: بررسی ميانگين نمرات پيش آزمون و پس آزمون گروههای پژوهش در دروس مختلف و نيز خرده آزمونهای انجام شده در مهارتهای حرکتی در اکثر موارد دارای اختلاف آماری معنادار و تغييرات مثبت می‌باشد.

نتيجه‌گيری: نتايج حاصل از اين تحقيق با معنا داری آماری در سطح آلفای 05/0 (ضريب اطمينان 95%) نشان داد که اجرای برنامه نمايش درمانی برای گروه هدف، موجب افزايش مهارت‌های ادراکی و تقويت حافظه شنيداری شده است.