هدف: اين پژوهش به منظور بررسی تأثير توزيع نيروی وزن بدن بر پنجه و پاشنه و اثر تعديل حسی کف پا در قبل و پس از ورزش درمانی در کودکان مبتلا به فلج مغزی اسپاستيک دای پلژی انجام شد.

روش بررسی: تعداد 10 نفر از کودکان 15-8 ساله مبتلا به فلج مغزی اسپاستيک از نوع دای پلژی به ترتيب با ميانگين قد و وزن (m 09/0 ± m 35/1) و (kg 7/5 ± kg 8/30) به مدت 12هفته تحت برنامه ورزش‎درمانی قرار گرفتند. با استفاده از يک دستگاه تعادل‌‎سنج ميانگين نيروی ناشی از وزن بدن بر پنجه و پاشنه اندازه گيری شد. آزمونها در حالت‎های پايدار، نيمه‎پايدار و ناپايدار سطح اتکاء و نيز با کفش و بدون کفش تکرار شدند.

يافته‌ها: بعد از برنامه ورزش درمانی ميانگين نيروی ناشی از وزن بدن بر پنجه و پاشنه در وضعيت پايدار سطح اتکاء هيچگونه تغييری نکرد (05/0P>). ميانگين نيروی ناشی از وزن بدن بر پنجه و پاشنه پا در بيماران در وضعيت با و بدون کفش بعد از برنامه ورزش متعادل شد(05/0p<). اين بهبودی بيشتر در وضعيت نيمه پايدار و ناپايدار سطح اتکاء صورت گرفت. در شرايط پايدار صفحه تعادل سنج بدليل عدم تحريک گيرنده های حسی- عمقی عضلات دوقلو و نعلی، نيروی ناشی از وزن بدن بر پنجه و پاشنه مشابه قبل از درمان بود‌.

نتيجه‌گيری: افزايش توانايی بيماران در کنترل عضلات مچ پا بعد از ورزش درمانی، بيماران را قادر ساخت تا نيروی ناشی از وزن بر پنجه و پاشنه پا را متعادل تر سازند. پوشيدن کفش با پاشنه 3 سانتی متری از کشش عضلات پشت ساق پای بيماران که در حالت عادی دچار اسپاسم هستند، می‌کاهد و بدين ترتيب بيماران را در توزيع متقارن نيروی ناشی از وزن بر پاشنه و پنجه تواناتر می‌سازد. اين نتيجه نشان دهنده اهميت افزايش انعطاف پذيری عضلات اسپاسم دار و تقويت عضلات ريلکس در بيماران می‌باشد و اطلاعات مفيدی برای پزشکان جهت تشخيص و درمان ناهنجاريهای مربوط به ايستادن کودکان مبتلا به فلج مغزی اسپاستيک فراهم می‌نمايد.