هدف: حوادث عروقی سيستم عصبی پس از سرطان و بيماريهای قلبی، سومين علت مرگ و مير در دنيا محسوب می‌گردد. يکی از راههای رايج درمان تجويز داروهای ترومبوليتيک است. اما اين روش در حال حاضر در کشور ما قابل اجرا و در دسترس نيست. لذا تحقيقات بيشتر بر استفاده از داروهای ضد پلاکتی و ضد انعقادی معطوف شده است. بهمين منظور اين مطالعه با هدف مقايسه اثرات آسپرين و هپارين در حوادث عروقی ايسکميک ترومبوتيک مغزی در 48 ساعت اول وقوع استروک طراحی گرديد.

روش بررسی: در اين مطالعه کارآزمايی بالينی بيمارانيکه در بخش اعصاب بيمارستان سينا همدان بستری بودند و شرايط ورود به مطالعه را داشتند به صورت تصادفی در يکی از دو گروه درمان با هپارين و درمان با آسپرين قرار گرفتند .در گروه هپارين 32 نفر و در گروه آسپرين30 بيمار مورد بررسی قرار گرفتند. علائم بالينی بيماران در فرم مخصوص ثبت و درمان داروئی شروع شد. در گروه هپارين، ابتدا 100 واحد هپارين به ازاء هر کيلو گرم وزن بدن به صورت وريدی تزريق و سپس 1000 واحد در ساعت به صورت وريدی و به مدت 48 ساعت تجويز شد. در گروه آسپرين 325‌ميلی گرم آسپرين به صورت خوراکی يک بار در روز و به مدت دو روز تجويز شد. 48 ساعت پس از شروع درمان علائم بالينی بيماران مورد ارزيابی مجدد پزشک متخصص قرار گرفت و علائم در فرم مربوطه ثبت شد. اطلاعات جمع آوری شده با استفاده از نرم افزارspss و آزمون آماری مجذور کای آناليز شد.

يافته‌ها: در گروه هپارين علائم حسی 8/43% از بيماران بهبود نسبی داشته است. و در گروه دريافت کننده آسپرين 3/33% افراد دارای بهبودی نسبی بوده اند (001/0=p ). مقايسه ميزان بهبودی ضعف عضلانی در دو گروه نشان می‌دهد که در گروه هپارين 3/56% از بيماران بهبود نسبی داشته اند و ليکن در گروه دريافت کننده آسپرين در 3/33% از بيماران علائم نشاندهنده بهبود نسبی بوده است(04/0=p) .آزمون آماری تفاوت معنی داری را در بين دو گروه از نظر بهبود وضعيت تکلم نشان می‌دهد(01/0=p) اما وضعيت عملکرد اسفنگتر و وضعيت بينايی در دو گروه از نظر آماری با هم تفاوتی نداشته است.

نتيجه‌گيری: نتايج پژوهش نشان می‌دهد که در هردو گروه علائم بالينی بيماران بهبود يافته است. اما درمقايسه دو گروه، در بيمارانيکه هپارين دريافت کرده‌اند ميزان بهبود علائم بيشتر از گروه دريافت کننده آسپرين بوده است.