هدف: بيماريهای عروقی مغز از جمله مهمترين و شايعترين بيماريهايی می‌باشند که بر سيستم شنيداری مرکزی اثر می‌گذارند. در پژوهش حاضر سعی گرديده است تا وضعيت توجه شنيداری (انتخابی و تقسيم شده) بيماران مبتلا به سکته مغزی 75-40 ساله که هيچگونه شکايتی از شنوايی خود نداشتند، بررسی شده و با افراد هنجار مقايسه گردد.

روش بررسی: مطالعه مقطعی مقايسه‌ای حاضر، روی 15 بيمار مبتلا به سکته مغزی با جنسيت مذکر و رده سنی 75-40 سال که با نمونه‌گيری هدفمند و غير احتمالی گزينش و 15 فرد هنجار که با بيماران جور شده بودند انجام گرفت. بيماران مذکور به دو گروه تقسيم شدند: 6 بيمار با ضايعه در نيمکره چپ و 9 بيمار با ضايعه در نيمکره راست. سپس به منظور بررسی توجه انتخابی شنيداری و توجه تقسيم شده شنيداری به ترتيب از آزمونهای جملات رقابتی و اعداد دايکوتيک در نسخه‌های اصلاح شده فارسی استفاده گرديد.

يافته‌ها: ميانگين امتياز آزمون جملات رقابتی در هر دو گوش بيماران مبتلا به سکته مغزی با ميانگين امتياز اين آزمون در هر دو گوش افراد هنجار در برخی از موارد، اختلاف معنا داری داشت(05/0P<). ميانگين امتياز آزمون اعداد دايکوتيک در هر دو گوش بيماران مبتلا به سکته مغزی با ميانگين امتياز اين آزمون در هر دو گوش افراد هنجار در عمده موارد اختلاف معنا داری داشت(05/0P<). نتيجه‌گيری: بر اساس يافته‌های پژوهش، توجه انتخابی شنيداری در مواردی اندک و در مقابل توجه تقسيم شده شنيداری در عمده موارد تحت تأثير سکته مغزی قرار می‌گيرند. بيماران مبتلا به سکته مغزی که شواهدی از زبان پريشی در آنها مشاهده نمی‌شود، اختلالاتی در روند پردازش شنيداری مرکزی آنها آشکار می‌گردد. به عبارت ديگر، کم شنوايی مخفی اين دسته از بيماران در قالب اختلالات توجه شنيداری نمود می‌يابد.