هدف: هدف از مطالعه حاضر بررسی نتايج حاصل ترميم در ضايعات (Spaghetti wrist) می‌باشد. از آنجا که اين گونه آسيب‌ها اعصاب و تاندونها را تواماً درگير می‌کند، اختلالات عملکردی زيادی را بر جا می‌گذارد و نياز به بررسی و مداخلات درمانی مناسب دارد.

روش بررسی: مداخله حاضر روی 33 بيمار ضايعه فوق که در طی سال‌های 84-1383 به مرکز دست ايران مراجعه کرده بودند انجام شد. روش درمان در همه يکسان بود. به اين صورت که مداخله زودهنگام حسی و حرکتی انجام شد. در نهايت بيماران تحت ارزيابی حسی و حرکتی قرار گرفتند و نتايج بازگشت حسی و حرکتی پس از 10 هفته بين دو عصب اولنار و مدين درگير بررسی شد. همچنين تأثير ساير عوامل مداخله‌گر مثل زمان جراحی، زمان ارجاع، سن و جنس بر نتايج حاصله ارزيابی شد.

يافته‌ها: 33 بيمار در اين مطالعه تحت بررسی قرار گرفتند. در بررسی حسی عصب مدين در هيچکدام از موارد بی حسی کامل ديده نشد و 37/40 درصد بيماران کاهش لمس سبک را داشتند. اما در بررسی حس عصب اولنار 7/43 درصد نفر بی‌حسی کامل و 25/56درصد نفر کاهش حس حفاظتی داشتند. همه افراد فلکشن گپ صفر داشتند. بنابراين مشکل حرکتی و لغزش تاندون نداشتند. از نظر قدرت، درگيری توأم عصب اولنار و مدين بيشترين تأثير را روی کاهش قدرت داشت. متغير سن به دليل نزديک بودن دامنه سنی بيماران اثری روی نتايج نداشته وتفاوت ميزان قدرت و Pinch با 0 = P-Value و ضريب همبستگی 99/0 ارتباط مستقيم داشتند.

نتيجه‌گيری: ترميم اوليه و زودهنگام و مداخله درمانی سريع نتايج عملکردی خوبی را در اين ضايعات به دنبال خواهد داشت. تحريک حس لمس و شروع تمرينات بازآموزی از مراحل اول درمان، بهبود حس و بازگشت حس را در اعصابی که آسيب ديده‌اند بهبود می‌بخشد.