هدف: افزايش انعطاف پذيری و کاهش سفتی عضله، از ديدگاه متخصصين توانبخشی و طب ورزشی اهميت زيادی دارد. در فيزيوتراپی و تربيت بدنی، برای مقابله با کوتاهی عضلات روش های متعددی وجود دارد. هدف اين مطالعه، مقايسه اثر کشش به روش های پی ان اف و هارمونيک بر انعطاف پذيری عضله چهار سرران است.

روش بررسی: اين پژوهش، به روش مداخله ای تجربی (کار آزمايی بالينی تصادفی) انجام شده است. تعداد 45 نفر دانشجو در محدوده سني18 تا 35 سال، به روش نمونه گيری آسان (Sample of convenience) انتخاب شدند و در سه گروه 15 نفرۀ هارمونيک، پی ان اف، و کنترل قرار گرفتند. آزمودنی ها بدون اختلالات دردناک کمر و اندام تحتانی در شش ماه قبل از شرکت در تحقيق بودند، عضله چهار سرران آنها نسبتا کوتاه بود (20 درجه کمبود در تست اکستانسيون فعال زانو AKE) و سابقه فعاليت ورزشی حرفه ای نداشتند. متغيرهای مورد بررسی عبارتند از سفتی عضله و طول همسترينگ که زاويۀ پوپليته در تست AKE شاخص آن است. در يک مطالعۀ مقدماتی، تکرار پذيری اندازه گيری اين دو متغير مورد تأييد قرار گرفت و سپس افراد گروه هارمونيک به روش هارمونيک و افراد گروه پی ان اف به روش پی ان اف به مدت 6 هفته تحت تمرينات کششی قرار گرفتند،رژيم تمرين 5دقيقه در روز و سه روز در هفته بود. در مورد گروه کنترل اقدام خاصی صورت نگرفت.

يافته‌ها: در اين مطالعه مشخص شد که طول همسترينگ در اثر هر دو روش کشش، دارای تغييرات معنی داری بود (در هر دو مورد001/0 P<) ولی تغييرات گروه کنترل معنی‌دار نبود. تفاوت بين ميزان تغييرات ناشی از دو روش کشش، از نظر آماری معنی دار نبود. اندازه سفتی عضله فقط در گروه هارمونيک دارای تغيير معنی دار بود (03/0 P<).

نتيجه‌گيری: يافته‌های اين تحقيق نشان می‌دهند که هردو روش هارمونيک و پی ان اف به يک اندازه در افزايش طول همسترينگ مؤثر هستند، و روش هارمونيک می‌تواند به عنوان جايگزين روش های ديگر کشش مورد استفاده قرار بگيرد. شايد روش هارمونيک بهتر از روش پی ان اف باشد، زيرا همان گونه که ذکر شد اندازه سفتی فقط در اين گروه تغييرات معنی‌داری داشته است؛ يعنی نه تنها طول عضله افزايش می‌يابد بلکه تغييرات چشمگير بيومکانيکی در عضله در اثر اين روش ايجاد می‌شود که نمود اين تغييرات کاهش سفتی در اين گروه است؛ و شايد افزايش طول در گروه پی. ان. اف تغييرات واقعی در انعطاف پذيری نبوده و فقط تحمل افراد به کشش زياد شده است.