هدف: هدف از تحقيق حاضر بررسی دقيق تعادل ديناميکی به مفهوم ميزان نوسانات مرکز ثقل بدن از مرکز سطح اتکا در کودکان مبتلا به فلج مغزی اسپاستيک قبل و بعد از برنامه ورزش درمانی می‌باشد.

روش بررسی: اين پژوهش به روش شبه تجربی و مداخله‌ای و بصورت قبل و بعد بر روی تعداد 10 نفر از کودکان 15-8 ساله مبتلا به فلج مغزی اسپاستيک از نوع دی‌پلژی که با انتخاب تصادفی از نمونه‌های در دسترس انتخاب شده بودند انجام گرفت. بيماران به مدت 12 هفته تحت برنامه ورزش‎درمانی قرار گرفتند. با استفاده از دستگاه تعادل‎سنج بايودکس نوسانات مرکز ثقل آزمودنيها در حالت‎های پايدار، نيمه ‎پايدار و ناپايدار سطح اتکا و نيز با کفش و بدون کفش قبل و پس از دوره تمرينی اندازه‌گيری و مقايسه شدند. برای تحليل آماری از اندازه‌های مکرر استفاده شد.

يافته‌ها: نتايج نشان دادند که در مجموع آزمونها ميانگين نوسانات مرکز ثقل در بعد از ورزش درمانی بميزان 2/0 درجه کاهش يافته بود(001/0=p). بيشترين بهبودی در حالت نيمه‎پايدار و ناپايدار سطح اتکا و در جهت قدامی- خلفی بود. با پوشيدن کفش نوسانات بدن بيماران بطور معنی داری کاهش يافت.

نتيجه‌گيری: ورزش درمانی عملکرد تعادلی بيماران فلج مغزی دی‌پلژی را بهبود می‌بخشد. عملکرد سيستم حسی عمقی لگن و تنه با ورزش درمانی ارتقا می يابد. پوشيدن کفش عامل مهمی در حفظ تعادل ديناميکی بيماران تعادلی محسوب می‌شود و می بايستی در برنامه توانبخشی اين بيماران مورد توجه قرار گيرد.