هدف: تفريح درمانی يکی از روشهای توانبخشی می‌باشد که در اين نوع درمان، درمانگر با مشارکت دادن مددجو در انواع فعاليتهای مختلف که جنبه‌ تفريحی و سرگرمی نيز دارند بدنبال دستيابی به اهدافی همچون بهبود مهارتهای اجتماعی می‌باشد. هدف اين تحقيق پاسخ به اين سئوال بوده است که آيا تفريح درمانی می‌تواند منجر به بهبود مهارتهای اجتماعی (رفتاری و ارتباطی) گردد؟

روش بررسی: دريک مطالعه مداخله‌ای از نوع قبل و بعد 45 مددجوی اسکيزوفرنيک با سير طولانی با روش نمونه‌گيری مبتنی بر هدف انتخاب و سپس کليه نمونه‌‌ها توسط ابزار اندازه گيری آسيب های وارده بر مهارتهای روزمره زندگی مورد ارزيابی قرار گرفتند، سپس مداخله تحقيق که شامل يک سفر تفريحی 10 روزه به شهر مشهد مقدس بود انجام گرديد و پس از آن مجدداً کليه نمونه‌ها توسط ابزار تحقيق مورد ارزيابی مجدد قرار گرفتند. جهت تجزيه و تحليل داده‌‌ها، ميانگين نمرات کسب شده مددجويان در ارزيابی‌های قبل و بعد با آزمون تی دانشجويی مورد بررسی قرار گرفت.

يافته‌ها: از نظر آماری ميانگين نمرات مهارتهای ارتباط غيرکلامی، کلامی، رفتارهای مرتبط با ابراز وجود نسبت به قبل از مداخله افزايش يافته بود که از نظر آماری معنی دار بود (001 P <)، همچنين معيارهای مربوط به پرخاشگری و مشکلات رفتار اجتماعی نيز کاهش يافته بود که نسبت به قبل از مداخله از نظر آماری با بيش از 99 درصد اطمينان معنی دار بوده است (001 P < و 006 P <).

نتيجه‌گيری: تفريح درمانی در بهبود وضعيت مهارتهای اجتماعی(ارتباطی و رفتاری) مددجويان اسکيزوفرنيک مؤثر است.