با توجه به تعداد کم بينايانی که همه روزه درکلينيکهای چشم پزشکی مورد معاينه قرار می‌گيرند و از طرفی عدم وجود درمـان قـطعی برای افزايـش بينـايی ايشان، ضرورت توجه به تـوانبخشی بـينايی اين گـروه احساس می‌شود. در اين مقاله سعی شده ابتدا به مفهوم و سپس به مراحل توانبخشی بينايی که در مراکزی با همين نام قابل انجام است پرداخته شود. در اينجا پس از ارائه آمار موجود در مورد کم بينايان و نابينايان، به چگونگی جمع آوری اطلاعات اشاره شده و پس از ارائه تعاريف استاندارد، به توضيح تيم توانبخشی پرداخته شده است . علل کم بينايی و بيماريهای چشمی که منجر به اين حالت می‌شود اعم از مادرزادی، ژنتيک و اکتسابی و همچنين علل اصلی مورد توجه قرار گرفته اند. تکنيک‌های انجام معاينات و وسايلی که به عنوان وسايل کمک بينايی معروف هستند نيز از نکاتی است که در اين مقاله به آن پرداخته شده است. در طی فرايند توانبخشی بينايی پس از آنکه درمانگران (اعم از متخصصين چشم و اپتومتريستها) از طريق درمانهای رايج همچون جراحی، دارو درمانی و تجويز عينکهای معمولی، موفق به افزايش بينايی بيمار و يا درمان وی نمی‌شوند، بايد برای بررسی امکان افزايش ديد، بيمار را به متخصصين مربوط به توانبخشی بينايی ارجاع دهند. اين افراد همان اپتومتريستها و يا چشم پزشکانی است که دوره های مربوطه را گذرانده اند.

در توانبخشی بينايی پس از ارزيابی ميزان ديد باقی مانده، اقدام به تجويز وسايل کمک بينايی مناسب می‌شود. همچنين مشاوره لازم در خصوص شغل مناسب، تکنيکهای آموزشی بخصوص در کودکان سنين مدرسه، به عمل می آيد. در صورتی که ديد بيمار آنقدر کم باشد که وسايل کمک بينايی مناسبی برای وی وجود نداشته باشد، بيمار به مراکز توانبخشی نابينايان ارجاع می گردد. آنچه که قابل تأمل است، خلاء مراکز توانبخشی بينايی بين سيستم درمانی و سيستم توانبخشی نابينايان است.‌