هدف: تحقيق حاضر شيوه‌های موجود پيشگيری از اعتياد را مورد مطالعه قرار داده و نگرش افراد مختلف را نسبت به روش‌های پيشگيری بررسی کرده است.

روش بررسی: در اين تحقيق از روش توصيفی و پيمايشی (survey) استفاده شد، يعنی با استفاده از پرسش‌نامه نسبت به سنجش آگاهی و نگرش افراد مورد مطالعه در مورد روش‌های پيشگيری پيشنهادی و موجود و مقبوليت آن‌ها اقدام گرديد. برای طراحی پرسش‌نامه ابتدا با متخصصان و صاحب نظران اين حوزه‌ مصاحبه‌های باز صورت گرفت و با توجه به نظرات آنان پرسش‌نامه نهايی با 61 سئوال بسته و 2 سئوال باز طراحی شد. نمونه‌های تحقيق 2500 نفر از افراد 13 تا 35 ساله کل کشور می‌باشند که با نمونه‌گيری تصادفی از 15 استان که استانها هم تصادفی انتخاب شده بودند گزينش شدند.

يافته‌ها: نتايج تحقيق نشان داد که نگرش کلی افراد نسبت به روش‌های پيشگيری مطرح شده در پژوهش و مقبوليت آن‌ها مثبت است، هر چند بين ميزان مقبوليت روش‌ها تفاوت‌هايی وجود دارد که بنا بر نظر آزمودنی‌ها روش‌های رشد و توسعه فرهنگی، آموزش مهارت‌های زندگی و ارائه‌ مشاوره به مردم از مقبوليت بيش‌تری برخوردارند.

نتيجه‌گيری: آزمودنی‌ها مقبوليت روش‌های موجود و پيشنهادی پيشگيری از اعتياد را تعاملی می‌دانند که بر يکديگر تأثيرات مستقيم و غيرمستقيم دارند که با توجه به اين يافته‌ها الگوی مطلوب الگويی تلفيقی است.