هدف: انسانها دارای توانايی ايجاد ارتباطات ذهنی بين فرآيندهای درکی و حرکتی می‌باشند، بدون اينکه محرک خارجی اين فرآيندها را تحريک کرده باشد. اين توانايی را تصور حرکت می‌گويند. تمرين ذهنی کسب يک مهارت فيزيکی از طريق تصور حرکت است. به عبارت ديگر يک نوع تمرين شناختی در غياب عملکرد حرکتی فيزيکی واقعی است . پژوهش حاضر با هدف بررسی تأثير تمرين ذهنی بر هماهنگی چشم و دست در دختران سالم 25-20 سال صورت گرفته است.

روش بررسی: اين پژوهش به صورت يک مطالعه شبه تجربی آينده‌نگر کاربردی صورت گرفته است. جامعه پژوهش 45 نفر از دختران سالم 25- 20 سال دانشگاه علوم پزشکی اهواز بوده‌اند که بصورت تصادفی انتخاب شدند. ابزار پژوهش دستگاه E-Link آزمايشگاه تعقيب کنائی حرکت دانشکده توانبخشی اهواز بود. در اين پژوهش هماهنگی چشم و دست بعد از تمرين فيزيکی و تمرين ذهنی مورد بررسی قرار گرفت. افراد به طور تصادفی به سه گروه تقسيم شدند: گروه فيزيکی، که افراد به مدت 10 جلسه تمرين را به صورت فيزيکی انجام می‌دادند. گروه تمرينی ذهنی، که به صورت ذهنی مراحل انجام تمرين را تصور می‌کردند و گروه کنترل، که هيچ‌گونه تمرين را انجام نمی‌دادند.

يافته‌ها: نتايج به دست آمده نشان داد که گروه تمرين فيزيکی بيشترين پيشرفت را در هماهنگی چشم و دست پيدا کرده بود(05/0p<). در گروه تمرين ذهنی هم پيشرفت معنی‌داری در هماهنگی چشم و دست ديده می‌شد اما اين پيشرفت کمتر از ميزان پيشرفت گروه فيزيکی بود(05/0p<) گروه کنترل، پيشرفت آماری معنی‌داری رانشان نداد(05/0p>).

نتيجه‌گيری: يافته‌های پژوهش اين نظريه را تأييد می‌کند که تمرين ذهنی باعث تسهيل يادگيری حرکتی می‌شود. لذا توصيه می‌شود هنگامی که تمرين فيزيکی به هر دليلی برای افراد قابل انجام نباشد از تمرين ذهنی استفاده شود.