هدف: اسپاستيسيته يک جزء سندرم نورون محرکه فوقانی است که با افزايش وابسته به سرعت رفلکس‌های کششی تونيک مشخص می‌شود. هدف اين تحقيق، ارزيابی پايايی مقياس اصلاح شده تارديو از طريق بررسی توافق دو آزمونگر در ارزيابی اسپاستيسيته عضلانی به دنبال سکته مغزی می‌باشد.

روش بررسی: در اين تحقيق که از نوع تحليلی و اعتبارسنجی می‌باشد، 30 بيمار دچار فلج اسپاستيک نيمه بدن ناشی از سکته مغزی از بين مراجعين درمانگاه ضايعات اعصاب مرکزی دانشگاه علوم پزشکی تهران مطابق معيارهای لازم به صورت ساده و هدفمند انتخاب شده و دو گروه عضله فلکسور و اکستانسور آرنج آنان با استفاده از يک روش استاندارد و براساس مقياس اصلاح شده تارديو ارزيابی شد. ارزيابی‌ها در يک جلسه توسط دو کاردرمانگر انجام شد. ترتيب ارزيابی توسط آزمونگران و ترتيب آزمون عضلات تصادفی بود. پايايی بين دو آزمونگر برای اجزاء مختلف مقياس که بيانگر سطح اسپاستيسيته می‌باشد، محاسبه شد. آزمونهای ضريب همبستگی درون گروهی (ICC) و کاپا برای ارزيابی پايايی اجزاء مختلف مقياس استفاده شد. 

يافته‌ها: مقادير ICC برای تفاوت زاويه واکنش عضلانی و زاويه دامنه حرکتی کامل به عنوان معيار اصلی برای تعيين شدت اسپاستيسيته، 99/0 در فلکسورها و 95/0 در اکستانسورها بود. همچنين مقادير کاپا در بررسی کيفيت واکنش عضلانی در عضلات فلکسور 88/0 و در عضلات اکستانسور 89/0 بود.

نتيجه‌گيری: مقياس اصلاح شده تارديو در ارزيابی اسپاستيسيته عضلانی پس از سکته مغزی دارای پايايی بالايی در بين دو آزمونگر می‌باشد.