هدف: مدت زمان مديدی است که شاهد همراهی اشارات دست با گفتار هستيم، ليکن راهی که از طريق آن اين دو شيوه بيان در توليد با يکديگر مرتبط می‌شوند، هنوز به طور کامل شناخته نشده است. بنابر اين مطالعه حاضر با هدف بررسی ارتباط بين اشاره و گفتار در افراد مبتلا به لکنت و مقايسه آن با افراد سالم انجام گرفته است.

روش بررسی: در اين مطالعه مقطعی و مقايسه‌ای، 10 فرد بزرگسال مبتلا به لکنت به‌صورت تصادفی از کلينيکهای آسيب شناسی گفتار و زبان انتخاب و با 10 نفر به عنوان گروه کنترل که بر اساس همتاسازی از نظر سن، جنس و ميزان تحصيلات با گروه مورد انتخاب شده بودند، مورد مقايسه قرار گرفتند. جهت انجام بررسی مورد نظر از تکليف بازگويی داستان مربوط به فيلم کارتونی برای برانگيختن اشارات دستی همراه با گفتار استفاده شد. به اين ترتيب که از شرکت کنندگان خواسته می‌شد تا به دقت فيلم را مشاهده کرده و داستان آن را با حداکثر جزئيات ممکن در حالی که از آنها ضبط ويدئويی به عمل می‌آمد، برای شنونده‌ای که روبرويشان نشسته تعريف کنند. سپس گفته‌ها و اشارات ضبط شده مورد بررسی و داده‌های حاصل با استفاده از آزمونهای آماری کولموگروف - اسميرنوف و تی مستقل مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت.

يافته‌ها: تحليل نتايج نشان داد که افراد مبتلا به لکنت نسبت به افراد گروه کنترل از اشارات نمادين کمتری در حين گفتار توصيفی خود استفاده کرده‌اند(005/0(P= همچنين افراد مبتلا به لکنت نسبت به افراد گروه کنترل در بيان هر گفته و به ازای هر واژه نيز از اشارات نمادين کمتری استفاده کرده‌اند(019/0(P=. به علاوه بررسی توليد حرکات اشاره حين بروز ناروانی نشان داد که بيش از 70 درصد اشاراتی که همراه با بروز لکنت توليد شده بودند، هم زمان با آن، ثابت و يا گسيخته می‌شدند.

نتيجه‌گيری: به نظر می‌رسد اشاره و گفتار، چنان پيوند پيچيده و عميقی دارند که الگوهای بسامد و زمان بندی مشابهی را نشان داده و کاملاً به موازات يکديگر پيش می‌روند، به گونه‌ای که نقص در گفتار منجر به نقص در اشارات دستی نيز می‌شود.