هدف: پلانتارفاشياتيس از شايعترين عوارض پا می‌باشد که به دليل التهاب فاسيای پلانتار پا در محل اتصال به پاشنه بروز می‌کند. اين مطالعه با هدف مقايسه تأثير سه ارتز پد پاشنه سيليکونی، ارتز ترموپلاستيک حمايت‌کننده قوس ‌طولی و اسپلينت شبانه‌ کشش‌دهنده نيام‌ کف‌پايی و تاندون آشيل، بر درد پلانتار فاشياتيس انجام شد.

روش بررسی: در اين مطالعه نيمه‌تجربی با استفاده از نمونه‌گيری ساده و از جامعه در دسترس، تعداد 16 بيمارمبتلا به پلانتارفاشياتيس که از بيمارستان شريعتی تهران به مرکز ارتوپدی‌فنی صبا ارجاع شده بودند، انتخاب شدند. محدوديتی از نظر سن، ‌جنس، شاخص توده بدنی،‌ شغل و ميزان سطح فعاليت افراد برای ورود به مطالعه وجود نداشت. افراد دارای بيماری‌های سيستميک و سابقه انجام جراحی در پا از مطالعه حذف شدند. بيماران به ترتيب ورود به مطالعه در يکی از سه گروه درمانی قرار گرفتند. شدت درد بيماران، علاوه ‌بر مراجعه اول، در هفته‌های 2 و 6 و 12 بعد از مراجعه اول، طی سه ماه با استفاده از مقياس‌های رتبه‌ای- نمره‌ای و رتبه‌ای- کلامی به صورت تلفنی، پيگيری و ثبت ‌شد. در اين مطالعه از تحليل واريانس يک‌طرفه، ضريب همبستگی پيرسون و اسپيرمن، آزمون کروسکال واليس و آزمون اندازه‌گيری مکرر استفاده شد. 

يافته‌ها: ضريب همبستگی بين نمره شدت درد عددی و رتبه‌ای بالای 80/0 بود. ميانگين شدت درد صبحگاهی (87/0=P)، شامگاهی (198/0=P) و بدترين شدت درد (113/0=P) قبل از ورود به مطالعه در هر سه گروه يکسان بود. هر سه ارتز مذکور بر کاهش درد صبحگاهی، شامگاهی و بدترين شدت درد در طی روز تأثير داشتند (001/0P<)، اما اختلاف معناداری بين سه گروه درمانی در ميزان تأثير ارتزها و کاهش درد صبحگاهی (483/0=P)، شامگاهی (462/0=P) و بدترين شدت درد (948/0=P) وجود نداشت. نتيجه‌گيری: کاربرد هر يک از سه ارتز ياد شده، به تنهايی و بدون دخالت ساير برنامه های درمانی، بر کاهش درد پلانتارفاشياتيس تأثير چشمگيری داشته، ولی هيچ ‌يک از ارتزها نسبت به دو نوع ديگر در کاهش اين درد ارجحيت و برتری ندارد.