هدف: هدف از بررسی حاضر تعيين نوع و ميزان نيازهای توانبخشی مصدومين زلزله شهرستان بم در سال 1382 بوده است.

روش بررسی: اين پژوهش يک مطالعه مقطعی است که برروی 3000 نفر از مجروحين زلزله بم که به بيمارستان‌های کشور ارجاع شده بودند، انجام شده است. نمونه گيری از بين بيمارستان‌های کشور به صورت تصادفی ساده صورت گرفت و کليه بيماران چهار بيمارستان منتخب به صورت سرشماری در مطالعه شرکت داده شدند.

يافته‌ها: بررسی ضايعات نشان داد که 74/67 درصد ضايعات، شکستگی و دررفتگی بوده است. پس از آن ضايعات تروماتيک سيستم اعصاب مرکزی و محيطی به ترتيب 15/11 و 53/9 درصد شيوع داشت. ساير موارد مشتمل بر ضايعات بافت نرم (17/3 درصد)، زخم باز (48/9 درصد)، ضايعات عروقی (72/0 درصد) و قطع عضو (55/0 درصد) از شيوع کمتری برخوردارند.

نتيجه‌گيری: نتيجه کاربردی که می‌توان از اين بررسی برای مديريت بحران در زلزله گرفت اين است که بيشترين متخصصين مورد نياز در تيم پزشکی، متخصصان ارتوپدی و توانبخشی (فيزيوتراپی و ارتوپدی فنی) می‌باشند و کلينيک‌های صحرايی توانبخشی در بيمارستان‌های صحرايی بسيار مورد نياز است تا از عواقب ناشی از عدم ارائه توانبخشی به موقع جلوگيری شود.