هدف: افرادی که خدمات توانبخشی ارائه می کنند به دليل ارتباط مستمر با مردمی که هر يک به نوعی دچار نقص، ناتوانی و مشکلات همراه آن می باشند، در معرض استرس شغلی مداوم هستند. حال چنانچه با سياستها و فرآيندهای نامناسب سازمانی نيز مواجه شوند، استرس مضاعف حاصله می تواند بهداشت روانی وسلامت جسمانی آنان را خدشه دار نمايد. هدف اين مطالعه بررسی نگرش کارکنان اين مراکز نسبت به وضعيت عوامل درون سازمانی استرس زا و شدت استرس زائی آنهاست.

روش بررسی: در يک مطالعه توصيفی جهت تعيين وضعيت سياستها و فرآيندهای نامناسب استرس‌زای سازمانی و شدت استرس‌زائی هر يک از اين عوامل از ديدگاه پرسنل مراکز جامع توانبخشی تحت پوشش بهزيستی استان تهران، از همه کارکنان درخواست شد پرسشنامه‌ای شامل 32 سئوال را تکميل کنند. اعتبار محتوايی پرسشنامه به تأييد صاحبنظران رسيده و پايايی آن 83/0 محاسبه شد.

يافته‌ها: بر اساس نتايج بدست آمده، کارکنان بيش از همه با سياست «ارزيابی غير واقعی کارکنان»(98%) و فرآيند «نقص معيارهای سنجش عملکرد کارکنان»(95%) روبرو بودند و همچنين در مواجهه با سياست «عدم تساوی حقوق و مزايای افراد همطراز»(ميانگين شدت استرس = 64/2 از 4) و فرآيند «نقص معيارهای سنجش عملکرد کارکنان» (ميانگين شدت استرس = 71/1 از 4) احساس استرس بيشتری می‌کردند.

نتيجه‌گيری: با توجه به نتايج پژوهش به منظور کاهش استرس پرسنل، بعنوان اولين قدم براصلاح نظام ارزيابی و تدوين معيارهای صحيح برای سنجش عملکرد کارکنان، و اصلاح نظام پرداختها تأکيد می‌شود.