هدف: اين پژوهش به منظور بررسی تأثير موسيقی و حرکات موزون بر دامنه توجه دانش‌آموزان دختر کم‌توان ذهنی صورت گرفت.

روش بررسی: در اين پژوهش که از نوع مطالعات تجربی- مداخله‌ای بوده و به صورت پيش‌آزمون- پس‌آزمون با گروه کنترل انجام شد، 26 دانش‌آموز دختر کم‌توان ذهنی از پايه‌های چهارم و پنجم مرکز آموزش استثنايی دانش شهر ری (سال تحصيلی 86-1385) با استفاده از روش نمونه‌گيری در دسترس انتخاب و به صورت تصادفی تعادلی به دو گروه مساوی تخصيص يافتند و سپس با انتساب تصادفی، مداخله فعاليت‌های موسيقايی (شامل موسيقی و اجرای حرکات موزون) در گروه آزمون به مدت 15 هفته و هر هفته دو جلسه اجرا گرديد. در اين مدت گروه کنترل تحت اين تمرينات قرار نداشته و فقط برنامه درسی معمولی را دريافت نمودند. برای هر دو گروه قبل و بعد از اجرای مداخلات، خرده‌آزمون تيک زنی از آزمون کتلر- لارنت – تيريو (KLT) به منظور سنجش دامنه توجه اجرا شد. به دليل کم بودن تعداد آزمودنی‌ها در هر گروه، از آزمون‌های ناپارامتری يعنی از آزمون رتبه‌ای علامت دار ويلکاکسون برای مقايسه تفاوت ميانگين‌ها در يک گروه و آزمون يو من‌ويتنی برای مقايسه ميانگين‌ها در دو گروه استفاده شد. يافته‌ها: بين ميانگين نمرات پيش‌آزمون و پس‌آزمون توجه در گروه آزمون، تفاوت معنی‌دار وجود داشت(001/0P<)، ولی در گروه کنترل اين تفاوت، معنی‌دار نبود(367/0=P). همچنين ميانگين نمرات توجه دو گروه کنترل و آزمون پس از مداخله تفاوت معنی‌دار داشته و عملکرد گروه آزمون بهتر بود(002/0=P). در حالی که بين ميانگين نمرات دو گروه قبل از مداخله تفاوت معنی‌داری وجود نداشت(520/0=P).

نتيجه‌گيری: با استناد به داده‌های به‌دست آمده می‌توان نتيجه گرفت، با اجرای فعاليت‌های موسيقايی، دامنه توجه دانش‌آموزان کم‌توان ذهنی بهبود می‌يابد. البته لازم به توضيح است که با توجه به نوع نمونه‌گيری، امکان تعميم نتايج اين تحقيق کاهش می‌يابد.