هدف: اين مطالعه به منظور مقايسه تأثير سه رويکرد درمانی بوبت، آموزش نمونشی و آموزش به والدين بر فعاليتهای روزمره زندگی کودکان فلج مغزی 5-3 ساله آموزش‌پذير انجام گرفت.

روش بررسی: در اين مطالعه شبه تجربی و مداخله‌ای که به صورت قبل و بعد انجام شد، جامعه هـدف کودکان فلج مغزی 5-3 سال شهر تهران و نمونه‌های در دسترس کودکان مراجعه کننده به کلينيک‌های بنياد توانبخشی ولعيصر(عج) بودند که از بين آنها 45 کودک که شرايط ورود به مطالعه را داشتند، با در نظر گرفتن شرايط همگنی (سن، جنس، هوشبهر و نوع اختلال) به‌صورت ساده و هدفمند انتخاب و به روش تصادفی ساده به سه گروه 15 نفره تخصيص يافته و مداخلات درمانی بوبت، آموزش نمونشی و آموزش به والدين بر روی آنها صورت گرفت. ابزارهای مورد استفاده شامل آزمونهای گوديناف جهت تعيين ميزان هوشبهر و آمـوزش‌پـذير بودن کودکان و گـزارش ارزيابی پيشرفـت مـددجو (CDER) جهت ارزيابی عملکرد فعاليت‌های روزمره زندگی((ADL بودند. تجزيه وتحليل آماری با استفاده از آزمونهای آماری ويلکاکسون، کروسکال – واليس و من- ويتنی انجام شد.

يافته‌ها: هر سه گروه پيشرفت معنی‌داری در انجام فعاليتهای روزمره زندگی بعد از انجام مداخلات نسبت به قبل از آن داشتند )001/0(P<. تفاوت معنی‌داری بين سه گروه از لحاظ عملکرد کلADL وجود داشته(001/0P<) و روشهای درمانی به ترتيب اثرگذاری عبارت بودند از: آموزش نمونشی، آموزش به والدين و بوبت. رابطه معنی‌داری بين اختلاف عملکرد سه گروه، در 13 خرده مهارت از 17خرده مهارت فعاليتهای روزمره زندگی وجود داشت (05/0P<).

نتيجه‌گيری: رويکردهای بوبت، آموزش نمونشی و همچنين آموزش به والدين موجب پيشرفت مهارتهای فعاليتهای روزمره زندگی می‌شوند، اما در رويکرد درمانی آموزش نمونشی، تأکيد برآموزشهای گروهی به مددجويان، سبب بهبود بيشتر تعاملات اجتماعی و ارتباطی وهمچنين وجود برنامه و آموزشهای عملی، باعث پيشرفت آنها در انجام مهارتهای روزمره زندگی می‌گردد.