هدف: اين تحقيق به منظور بررسی تأثير خستگی موضعی عضلات ديستال وپروگزيمال در صفحه ساژيتال اندام تحتانی بر ميزان وابستگی به بينايی در ثبات پاسچر ايستاده انجام شده است.

  روش بررسی: در اين مطالعه شبه تجربی (از نوع قبل و بعد)، 25 دختر جوان سالم که به روش نمونه‌گيری غير احتمالی و ساده از نمونه‌های در دسترس بر اساس معيارهای ورود و خروج انتخاب شده بودند، در طی 2 جلسه با ترتيب تصادفی و فاصله زمانی يک هفته خستگی در عضلات حرکت دهنده مچ و ران آنها در صفحه ساژيتال توسط انقباض ايزوکينتيک ايجاد کردند. از نمونه‌ها خواسته شد تا حد امکان وضعيت ايستاده قائم روی يک پا را حفظ کنند. RMS و انحراف معيار جابه جايی مرکز فشار در مدت 30 ثانيه ارزيابی شده و بعد از 15 ثانيه چشمها بسته می‌شد. از آزمون آماری آناليز واريانس برای اندازه‌های مکرر جهت بررسی تأثير سه عامل خستگی، بينايی و موضع خستگی در دوره‌ زمانی 5 ثانيه قبل و بعد از بستن چشم استفاده شد.

  يافته‌ها: ‌ اثر خالص هر سه متغير خستگی، بينايی و موضع خستگی بر متغيرهای وابسته معنی ‌دار بود (05/0 P< ). آناليز RMS و انحراف معيار جابه جايی مرکز فشار بيانگر معنی‌دار بودن اثر متقابل خستگی با بينايی و خستگی با موضع خستگی بود، به نحوی که آثار خستگی در موضع پروگزيمال و حالت چشم بسته بزرگتر بود.