هدف: فعاليت بدنی يک نقش پذيرفته شده در توانبخشی قلبی دارد که بيشتر به جهت اثرات مثبت آن بر جريان خون عضله قلب در بيماران عروق کرونر می‌باشد. بهبود سيستم عروق محيطی و عملکرد انقباضی عضله قلب بعنوان سازگاريهای احتمالی پيشنهاد شده‌اند. هدف اين مطالعه بررسی اثر تمرينات ترکيبی بر پاسخ‌های هموديناميکی بيماران عروق کرونر می‌باشد.

روش بررسی: در اين مطالعه تجربی و مداخله‌ای 24 بيمار عروق کرونر که به روش مبتنی بر هدف و لحاظ کردن معيارهای ورود به مطالعه از بين 42 بيمار «جامعه در دسترس» 75-50 ساله انتخاب شده بودند، بطور تصادفی به دو گروه مساوی مداخله و کنترل تقسيم شدند. گروه مداخله در تمرينات ترکيبی به مدت 3 ماه، 3 بار در هفته برای 60 تا 80 دقيقه و در 70% تا 85% ضربان قلب بيشينه و 40% تا 60% يک تکرار بيشينه شرکت کردند. متغيرهای مورد مطالعه در ابتدا و در پايان برنامه با روش امپدانس کارديوگرافی مورد ارزيابی قرار گرفتند. داده‌های حاصل با استفاده از آزمون تی مورد بررسی قرار گرفت.

يافته‌ها: تمرينات موجب کاهش معنی‌دار ضربان قلب و فشار خون استراحتی بيماران شدند. حجم ضربه‌ای از 8±60 به 13±81 ميلی ليتر، شاخص ضربه‌ای از 4±33 به 6±44 ميلی ليتر بر ضربان بر مترمربع، برون ده قلبی از 1±4 به 1±5 ليتر در دقيقه و شاخص قلبی از 5/0±2 به 5/0±3 ليتر بر دقيقه بر مترمربع افزايش يافت(05/0>P). مقاومت منظم عروقی از 361±1782 به 294±1540 دين بر ثانيه بر سانتيمتر و شاخص مقاومت منظم عروقی از 662±3212 به 558±2751 دين بر ثانيه بر مترمربع بر سانتيمتر کاهش يافت(05/0>P).

نتيجه‌گيری: تمرينات ترکيبی از طريق ايجاد سازگاريهای محيطی، مرکزی و قلبی موجب بهبود پاسخ‌های هموديناميکی قلب بيماران عروق کرونر شود.