هدف: ارتقاء سطح استقلال فردی بيماران فلج نيمه بدن، بخصوص در حفظ تعادل از اهداف عمده توانبخشی می‌باشد. با توجه به اينکه محل ضايعه مغزی در بيماران همی پلژی راست و چپ و همچنين عملکرد نيمکره‌های راست و چپ مغز متفاوت می‌باشد، هدف اين مطالعه مقايسه توانايی‌های تعادلی در اين دو گروه از بيماران بوده است.

روش بررسی: اين مطالعه از نوع مقطعی مقايسه‌ای و بر روی 30 بيمار مبتلا به سکته مغزی که به بيمارستان بقيه‌الله(عج) مراجعه کرده و شامل گروه بيماران فلج نيمه راست بدن(16 بيمار) و گروه بيماران فلج نيمه چپ بدن (14بيمار) بودند انجام شد. محدوده سنی بيماران 58-30 سال بوده و مدت 6 ماه از زمان سکته آنها می‌گذشت. نمونه‌ها از موارد در دسترس و به صورت هدفمند و ساده انتخاب و در هر دو گروه، توانايی‌های تعادلی افراد با استفاده از دو آزمون بالينی مقياس تعادلی برگ B.B.S)) و آزمون مايل شدن به جلو (F.F.R) ارزيابی و اطلاعات بدست آمده با استفاده از آزمونهای آماری کولموگراف - اسميرنوف، تی مستقل و تی زوجی مورد تجزيه و تحليل آماری قرار گرفت.

يافته‌ها: اختلاف ميانگين نمره کسب شده در آزمون B.B.S توسط دو گروه معنی‌دار بوده (05/0P<)، و ميانگين نمرات گروه همی پلژی راست(36/38) بيشتر از ميانگين نمرات گروه همی پلژی چپ(90/28) بود، درصورتيکه در آزمون F.F.R اختلاف ميانگين نمرات دوگروه با همديگر معنی‌دار نمی‌باشد(841/0P=).

نتيجه‌گيری: مطابق نتايج بدست آمده، تعادل خصوصاً از نوع دايناميک آن با سمت درگير رابطه مستقيم دارد، درحاليکه در تعادل استاتيک چنين چيزی صادق نمی‌باشد و می‌توان مطابق نتايج اين تحقيق برنامه توان بخشی مناسبی را جهت بهبود تعادل اين بيماران در نظر گرفت.