هدف: صرع با منشاء لوب گيجگاهی رايج ترين نوع صرع در انسان است و مهمترين مشخصه آن بروز حملات تکرار شونده در بيمار است. با توجه به عوارض ناشی از داروهای ضد صرع و خطرات ناشی از جراحی‌ها، در اين تحقيق تأثيرات ناشی از تزريق سلول‌های استرومايی مغز استخوان در موش‌های صحرايی صرعی مدل پيلوکارپين مورد ارزيابی قرار گرفت .

روش بررسی: در اين تحقيق تجربی موش‌های صحرايی بطور تصادفی به 5 گروه 5 تايی تقسيم شدند: گروه کنترل (درمان نشده)، سه گروه درمان شده با تزريق 2 الی 3 ميليون سلول‌های استرومايی مغز استخوان نشان دار شده با BrdU بعد از 12، 24 و 36 ساعت از شروع اولين حمله صرع و يک گروه به عنوان گروه شم که تنها نرمال سالين دريافت کردند. برای ارزيابی رفتاری، موش‌های صحرايی به مدت 3 هفته در مرحله مزمن بيماری به صورت شبانه‌روزی مانيتورينگ شدند و برای اين منظور از مقياس Racine استفاده شد. شش هفته بعد از شروع اولين حمله موش‌های صحرايی کشته شدند و مغز آنها با روش پارافينی و کرايو مورد پردازش بافتی قرار گرفت. داده‌های حاصل با استفاده از آزمونهای آماری ويلکاکسون و توکی مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت.

يافته‌ها: ميانگين تعداد حملات در طی 3 هفته برای گروه کنترل 3/1± 25/6، گروه شم 8/0± 2/6، گروه درمان شده با سلول‌های استرومايی مغز استخوان بعداز 24 و 36 ساعت از اولين حمله به ترتيب 4/0± 2 و 47/0± 25/2 بدست آمد و در گروه 12 ساعته همه موش‌های صحرايی مردند. بين تعداد حملات در گروههای 24 و 36 ساعته با ساير گروهها تفاوت معنی‌داری وجود داشت (01/0 P<). همچنين تعداد سلولها در بافتهای مورد بررسی در گروههای درمان شده (24 و 36 ساعته) نسبت به ساير گروهها افزايش معناداری نشان داد (01/0 P<).

نتيجه‌گيری: تزريق وريدی سلول‌های استرومايی مغز استخوان در کاهش حملات ناشی از صرع مدل پيلوکارپين مؤثر است. همچنين موجب جلوگيری از آسيب‌های دژنراتيو بافتی و کاهش سلولها ناشی از ايجاد تشنج می‌شود.