هدف: عليرغم ارزيابی تحمل عضلات تنه در بيماران دچار کمردرد مزمن، اين کار در بيماران حاد يا انجام نشده و يا در بيمارانی انجام شده که چندين تجربه کمردرد حاد داشته‌اند. هدف از اين تحقيق مقايسه‌ ميزان تحمل عضلات فلکسور و اکستانسور تنه در بيماران مبتلا به اولين تجربه کمردرد با افراد سالم و همچنين امکان پيش‌بينی طولانی شدن علائم بوده است.

  روش بررسی: در مرحله اول اين تحقيق، طی يک مطالعه تحليلی مقطعی از نوع مورد – شاهدی 30 بيمار دچار اولين تجربه کمردرد حاد که با استفاده از نمونه‌گيری غير تصافی ساده انتخاب شده بودند، با 51 فرد سالم که بر اساس همتاسازی و جورکردن با بيماران انتخاب شده بودند، از نظر متغيرهای مورد بررسی مقايسه شدند. از آزمونهای تحمل اکستانسوری و فلکسوری ايتو برای ارزيابی تحمل عضلات تنه استفاده گرديد و برای بررسی بهبودی از متغيرهای درد و ناتوانی استفاده شد.در مرحله دوم تحقيق، طی يک مطالعه تحليلی طولی و آينده‌نگر، بيماران تا شش هفته پيگيری شده و به دو گروه بهبوديافته و بهبود نيافته تقسيم شده و توانايی آزمونهای انجام شده بر روی آنان، در پيش آگهی بهبودی يا مزمن شدن درد در آنان بررسی گرديد. جهت تجزيه و تحليل داده‌ها از آزمونهای آماری کولموگراف – اسميرنوف، تی مستقل و مجذور خی استفاده شد.

  يافته‌ها: نتايج آزمونهای تی مستقل نشان دهنده تحمل عضلانی پايين‌تر اکستانسوری و فلکسوری در گروه بيماران نسبت به افراد سالم بود(0001/0 P< ). بعلاوه تحمل فلکسوری بيمارانی که پس از شش هفته بهبود نيافتند، از ابتدا کمتر از بيماران بهبود يافته بود(05/0 P< ).

  نتيجه گيری: به نظر می‌رسد که بيماران کمردرد در اولين تجربه خود دچار کاهش تحمل شده و برای کاهش تحمل نياز به تکرار دفعات حمله نباشد. همچنين آزمونهای تحملی می‌توانند در پيش‌آگهی ناتوانی و مزمن شدن کمردرد و تفکيک بيمارانی که در معرض اين رخداد هستند، بعنوان روشی غير تهاجمی و کم هزينه نقش ارزنده‌ای داشته باشد.