هدف: بررسی يادگيری صريح در بيماران مبتلا به سکته مغزی يک طرفه و مقايسه آن با افراد سالم و تعيين نقش عوامل مؤثر بر يادگيری اين بيماران هدف اين مطالعه می‌باشد.

روش بررسی: در اين تحقيق تحليلی مورد - شاهدی، از يک نرم افزار کامپيوتری جهت بررسی يادگيری حرکتی استفاده شده است که طی آن 4 مربع با رنگهای مختلف بر صفحه نمايشگر ظاهر می‌شد و داوطلب به محض مشاهده هر مربع بايد کليد تعريف شده مرتبط با آن را فشار می‌داد. 15 بيمار مبتلا به سکته مغزی با انتخاب هدفمند و غير تصادفی و 15 فرد سالم همسان که با گروه مورد جور شده بودند، در اين تحقيق شرکت داشتند. در روز اول 8 بلوک حرکتی تمرين می‌شد. 24 ساعت بعد يک آزمون يادآوری از داوطلبين بعمل می‌آمد که شامل دو بلوک حرکتی با الگوی منظم بود. همه داوطلبين راست دست بوده و بيماران نيز دارای ابتلای سمت راست بوده و با همان سمت مبتلا تمرين را انجام می‌دادند و زمان سکانسها و بلوکهای حرکتی به عنوان متغير تحقيق اندازه گرفته می‌شد.

يافته‌ها: انجام بلوکهای تحقيق در بيماران با اختلاف معنی‌داری کندتر از افراد سالم بود (05/0 P<). بين زنان و مردان چه در بيماران و چه در افراد سالم اختلاف معنی‌داری وجود نداشت. همچنين متغيرهای سن، جنس و سطح تحصيلات تأثير قابل‌توجهی بر نتايج تحقيق نداشت(05/0 P>). زمان انجام بلوکهای حرکتی در دفعات آخر نسبت به دفعات ابتدايی کاهش معنی‌داری در هر دو گروه داشت(05/0 P<).

نتيجه‌گيری: اگرچه بيماران مبتلا به سکته مغزی يک طرفه، درمجموع حرکت را کندتر از افراد سالم همسان انجام می‌دادند، اما يادگيری حرکتی که بصورت کاهش پايدار در زمان بلوکها تعريف شده بود، در هر دو گروه سالم و بيمار وجود داشت. به عبارت ديگر بيماران مبتلا به سکته مغزی در طی انجام حرکت با دست مبتلا قابليت يادگيری حرکتی را دارا هستند.