هدف: بررسی مقايسه‌ای تأثير تيپينگ مچ پا بر روی ثبات پاسچرال در بيماران مبتلا به بی‌ثباتی عملکردی مچ پا با افراد سالم هدف اين تحقيق می‌باشد.

روش بررسی: در مرحله اول يک مطالعه مقدماتی شامل تحقيق متدولوژيک جهت تعيين سطح تکرارپذيری اندازه‌های بدست آمده، در دو گروه 8 نفره از بيماران و افراد سالم به انجام رسيد. نتايج حاکی از عالی بودن سطح تکرارپذيری نسبی و مطلق شاخص‌های ثباتی در شرايط مختلف آزمون بود. در مرحله دوم طی يک مطالعه شبه تجربی از نوع مورد - شاهدی در دو گروه 15 نفره از بيماران و افراد سالم که غير تصادفی و ساده و بصورت هدفمند انتخاب شده بودند، شاخص‌های ثباتی کلی، قدامی – خلفی و طرفی با استفاده از سيستم تعادلی بايودکس، در دو شرايط با و بدون تيپينگ مچ پا و ايستادن روی يک پا و دو پا، مورد بررسی قرار گرفت. داده‌های تحقيق با استفاده از روشهای آماری ضريب همبستگی، آنووا و آناليز واريانس تجزيه و تحليل شد.

يافته‌ها: کاربرد تيپينگ در مقايسه با شرايط قبل از آن، در دو گروه سالم و بيمار، نشانگر کاهش معنی‌دار ميزان شاخص‌های ثباتی در کليه آزمون‌ها بود (001/0 P<).

نتيجه‌گيری: مشکلات کنترل پاسچر را می‌توان به عنوان جنبه‌های مهمی‌در ارزيابی و درمان بيماران مبتلا به بی ثباتی عملکردی مچ پا در نظر گرفت که نياز به ارزيابی و درمان دارد. به نظر می‌رسد تيپينگ مچ پا از طريق افزايش درون داده‌های حس عمقی باعث بهبود کنترل پاسچرال پويا در زنان مبتلا به بی ثباتی عملکردی مچ پا می‌شود.