هدف: خودکشی از نظر مفهومی عمل خاتمه دادن عمدی به زندگی خود است به شرط اينکه به ميل خود شخص و به دست خود او انجام پذيرد. خودکشی يک معضل عمده در بهداشت و سلامت اجتماعی می‌باشد و ميزان آن در بين افراد 24-15ساله درحال افزايش است. اين مطالعه با هدف شناسايی عوامل خطر و زمينه‌ساز عمده و اساسی در خودکشی انجام شده است.

روش بررسی: پژوهش انجام شده يک مطالعه توصيفی - مقطعی است. واحد آماری در مطالعه حاضر افرادی بوده‌اند که در نيمسال اول 1382 اقدام به خودکشی کرده و در بيمارستانهای فاطمی و بوعلی شهرستان اردبيل بستری شده‌اند. حجم نمونه ۲۱۸ مورد بوده و در هر رده سنی و از هر دو جنس بوده است که با روش تمام شماری همگی در مطالعه شرکت داده شدند. مصاحبه بالينی بوسيله پرسشنامه محقق ساخته با بيماران و بستگان درجه اول آنان و آزمون اجرا شده MMPI ابزار تحقيق بوده است. سپس داده‌های مطالعه مورد تجزيه و تحليل آماری قرار گرفته است.

يافته‌ها: در پژوهش انجام شده بالاترين موارد اقدام به خودکشی (درصد) در رده سنی 24-15 ساله، در جنس مؤنث (۶۱درصد)، در افراد متأهل (۲۲/۵۳درصد)، با تحصيلات در حد دبيرستان تا ديپلم (۷۸/۳۵درصد) و در طبقه اقتصادی – اجتماعی متوسط (۳۴/۵۷ درصد) بوده است. ۴۷/۶۱درصد اين افراد دچار اختلالات روانپزشکی و ۷۲/۵۸ درصد دچار اختلالات شخصيتی بوده‌اند.۷۷/۴۷درصد اين افراد از حمايت اجتماعی مؤثر برخوردار نبوده‌اند. بيشترين روش به کار رفته جهت اقدام به خودکشی استفاده از داروها و سموم بوده است(83/90 درصد) و بيشترين علت خودکشی اختلاف با همسر (94/33 درصد) گزارش شده است.

نتيجه‌گيری: اين بررسی نشان دهنده فراوانی و ارتباط عوامل خطر مختلفی است که به نحوی در اقدام به خودکشی نقش دارند و شامل شرايط اجتماعی – اقتصادی متوسط، تحصيلات پايين، اواخر نوجوانی و ابتدای جوانی، زن بودن، متأهل بودن، اختلافات خانوادگی بويژه بين زوجين تازه ازدواج کرده و اختلالات روانپزشکی و شخصيتی و دستيابی آسان به داروها و سموم می‌باشد و با توجه به نيمرخ روانشناختی، اين افراد از نظر تفکر دارای سوء ظن و بدبينی، سوء تعبير محرکها، اشتغال فکری زياد و ميل به گوشه‌گيری هستند.