مقدمه: نتايج بسياری از مطالعات مؤيد تأثير احتمالی بکلوفن به عنوان آگونيست رسپتور گابا در سم زدائی از ترياک است. پژوهش حاضر مطالعه ای است که به منظور تعيين اثربخشی درمان کمکی با بکلوفن در سم زدايی از ترياک انجام شده است.

  مواد و روش تحقيق: پژوهش حاضر مطالعه ای از نوع کارآزمايی بالينی با روش دو سو کور است. از بين کليه بيماران مراجعه کننده با ملاک‌های وابستگی به ترياک براساس تسخه چهارم راهنمای تشخيصی و آماری اختلالات رواتی تعداد 52 بيمار ضمن مطابقت با ملاک‌های شمول مورد نظر به صورت تصادفی و يک در ميان در دو گروه درمانی جداگانه قرار گرفتند. علاوه بر رژيم ثابت درمانی در هر دو گروه به گروه اوّل بکلوفن به ميزان 40 ميلی گرم و به گروه دوّم دارونما با ملاحظات دقيق پژوهشی و به صورت سرپايی و برای مدت دو هفته تجويز گرديد. در هر دو گروه فرم کوتاه پرسشنامه ترک اعتياد و پرسشنامه‌های خود ساخته ساير نشانه‌های جسمی و نيز نشانه‌های روانی ترک اعتياد در روزهای 0، 2، 4، 7، 14 پژوهش تکميل گرديد.

  يافته‌ها: در مقايسه دو گروه، بکلوفن اثربخشی نسبی بالاتری نسبت به دارونما در درمان علائم ترک وابستگی به ترياک نشان داد ولی اين تفاوت ازنظر آماری معنادار نبود.

  بحث و نتيجه گيری: در مجموع به نظر می رسد اضافه کردن بکلوفن به رژيم درمانی سرپايی بيماران وابسته به ترياک شايد تا حد قابل قبولی در تخفيف نشانه‌های جسمی و تا حدی روانی ترک اعتياد کمک نمايد، گرچه تأکيد بر اين امر مستلزم کارآزمايی‌های تکميلی بعدی است.