مقدمه: پژوهش حاضر به منظور تعيين ميزان پذيرش دانش آموزان دارای اختلال شنيداری توسط دانش آموزان عادی در مدارس تلفيقی و غير تلفيقی(عادی) انجام شده است. تحقيقات گوناگون نشان داده‌اند عامل پذيرش دانش آموزان استثنايی توسط دانش آموزان عادی در موفقيت برنامه های تلفيقی يا فراگيرسازی(Inclusion) موثر می باشد.

مواد و روش تحقيق: روش پژوهش در اين تحقيق زمينه يابی می باشد و برای توصيف ميزان پذيرش دانش آموزان نيمه شنوا از پرسشنامه(Acceptance Scale) استفاده شده است. نمونه های تحقيق شامل 323 دانش آموز عادی دختر وپسر کلاسهای سوم، چهارم وپنجم دبستانهای تهران بودند که همکلاسی دارای اختلال شنوايی داشتند. اين نمونه ها بطور تصادفی از مناطق پنج گانه تهران انتخاب گشتند. همچنين اين پژوهش يک نمونه 65 نفری از دانش آموزان همين مقاطع تحصيلی را در مدارس غير تلفيقی جهت مقايسه مورد بررسی قرار داد. برای بررسی `پايايی يا اعتبار، پايايی تقسيم به نصف اسپرمن – براون 82% + بود همچنين ضريب آلفا 77% + گزارش شد. در روش آزمون مجدد در دو موقعيت به فاصله سه هفته ضريب ثبات 68% + بود. در اين تحقيق تاثير جنسيت و نوع مدرسه (تلفيقی، غير تلفيقی يا عادی) بر ميزان پذيرش دانش آموزان دارای اختلال شنيداری مورد بررسی قرار گرفت. 

يافته‌ها: يافته‌های پژوهش در زمينه عامل جنسيت نشان داد که در مدارس تلفيقی پذيرش دانش آموزان پسر بيشتر از دختران است و در مورد مقايسه ميزان پذيرش در مدارس تلفيقی و غير تلفيقی(عادی)، نتايج نشان دهنده ميزان پذيرش بالاتر در مدراس تلفيقی می باشد.

بحث و نتيجه‌گيری: همانطور که از نتايج پيداست دانش آموزان نيمه شنوای مدارس تلفيقی از ميزان پذيرش بالاتری توسط همکلاسيها برخوردارند. اين برتری در مدارس تلفيقی بيانگر اين واقعيت است که تجربه تماس و آشنايی با کودکی که نيازهای ويژه دارد می تواند بر پذيرفته شدن اين دانش آموزان توسط دانش آموزان عادی اثر گذار باشد. محدوديتهای اين پژوهش و کم بودن پژوهشها در اين زمينه ضرورت پژوهشهای بيشتر بخصوص در زمينه مداخلات مناسب جهت افزايش پذيرش را آشکار می سازد.