هدف: درمان با تشنج الکتريکی اگر چه يکی از درمانهای مفيد و مؤثر روانپزشکی است، ولی بدليل تهاجمی بودن و عوارض محتمل آن، می‌بايست در موقعيتهايی که پژوهش‌های قبلی و کتب مرجع آنرا مؤثر دانسته‌اند بکار رود. اين پژوهش با هدف تعيين دلايل تجويز تشنج الکتريکی در مرکز روانپزشکی رازی صورت گرفت.

روش بررسی: در اين مطالعه توصيفی بيمارانی که از تاريخ 1/10/1382 تا تاريخ 30/12/1383 در مرکز درمانی روانپزشکی رازی بستری شده بودند مورد مطالعه قرار گرفتند. گروه نمونه، بيمارانی بودند که بوسيله تشنج الکتريکی مداوا شده بودند. نمونه‌گيری به روش تمام شمار انجام شد. ابزار گرد‌آوری اطلاعات، فرم پرسشنامه محقق ساخته‌ای بود که توسط پزشک تجويزکننده تشنج الکتريکی تکميل می‌گرديد و تشخيص بيماری و دليل تجويز تشنج الکتريکی و نيز سن و جنس بيماران را مورد سئوال قرار می‌داد. ‌داده‌های بدست آمده با استفاده از تستهای همبستگی و آزمون مجذور خی مورد تجزيه و تحليل قرار گرفتند.

يافته‌ها: شايعترين اختلالات تشخيص داده شده که در مرکز رازی بوسيله تشنج الکتريکی درمان شده عبارت بودند از: 1- اسکيزوفرنيا 2- اختلال دوقطبی 3- اختلال اسکيزوافکتيو. شايعترين دلايل تجويز تشنج الکتريکی در مرکز روانپزشکی رازی نيز عبارت بودند از: 1- مقاومت به درمان 2- شديد و حاد بودن علائم سايکوتيک و 3- وجود علائم کاتاتونيا و موتيزم. همچنين در اين پژوهش مشخص شد که سن و جنس تأثيری بر تجويز تشنج الکتريکی در بيماران مرکز رازی نداشته است(05/0 P>).

نتيجه‌گيری: با توجه به اهميت، مفيد و مؤثر بودن تشنج الکتريکی از يک سو و نگرانيهای موجود پيرامون استفاده از اين شيوه درمانی در موقعيتهايی که مورد تأييد کتب مرجع و پژوهش‌های قبلی نيستند، بنظر می‌رسد لازم است بر آموزش اين نوع از درمان به دستياران روانپزشکی و گروه‌های وابسته تأکيد بيشتری شود و در دوره‌های بازآموزی روانپزشکان نيز جلساتی در مورد تشنج الکتريکی باشد.