هدف: اين پژوهش با هدف بررسی اختلالات زبان در بيماران مبتلا به اسکيزوفرنيای مزمن پارانوئيد و غيرپارانوئيد در مرکز روانپزشکی رازی صورت گرفته است.

روش بررسی: در اين پژوهش با استفاده از آزمون زبانپريشی فارسی، اختلالات زبان در 40 بيمار مبتلا به اسکيزوفرنيا با نشانه‌های نوع مداوم (مزمن) که به دو گروه 20 تايی (پارانوئيد و غيرپارانوئيد) زن و مرد تقسيم شده بودند، بررسی و مقايسه شد. نمونه‌های مورد مطالعه در هر دو گروه از نظر متغيرهای جنس، سن، ميزان تحصيلات، طول مدت بيماری، مدت اقامت در بخشهای بستری‌دراز مدت، همتاسازی‌شدند. مهارتهای زبانی مورد ارزيابی‌در آزمون فوق، عبارت بودند از: روانی‌گفتار آزاد، روانی‌گفتار توصيفی، کيفيت گفتار آزاد، کيفيت گفتار توصيفی، درک شنيداری، بيان شفاهی، درک زبان نوشتاری، نوشتن، تکرار و ميزان واژگان. داده‌های بدست آمده با استفاده از برنامه آماری SPSS برای ويندوز تحليل آماری‌شد.

يافته‌ها: يافته‌های حاصل از اين پژوهش، نشان داد که در تمام بيماران، امتياز کلی مربوط به مهارتهای زبانی آزمون فوق، پايين‌تر از افراد سالم است و بيشترين کاهش مربوط به بخشهای کيفيت گفتار توصيفی، روانی‌گفتار توصيفی و ميزان واژگان است.

نتيجه‌گيری: بيماران پارانوئيد در قياس با بيماران غيرپارانوئيدی‌در بخشهای روانی‌گفتار توصيفی، درک شنيداری، بيان شفاهی،ميزان واژگان و امتياز کلی آزمون، تفاوت معنی‌دار آماری نشان دادند.در بين متغيرهای‌دموگرافيک، تنها متغير ميزان تحصيلات با برخی از بخشهای آزمون ارتباط معنی‌داری را نشان داد.